A MODEL FOR THE DEVELOPMENT OF DIGITAL LEADERSHIP OF SCHOOL ADMINISTRATORS AFFECTING ACADEMIC ADMINISTRATION EFFICIENCY IN EDUCATIONAL INSTITUTIONS UNDER THE OFFICE OF THE SURAT THANI PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA 3
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to: (1) examine the current levels of digital leadership among school administrators and the effectiveness of academic administration in schools; (2) investigate the influence of administrators’ digital leadership on the effectiveness of academic administration; (3) develop a digital leadership development model for school administrators; and (4) evaluate the developed model. The study employed a research and development (R&D) design. The sample consisted of 103 school administrators under the Office of Surat Thani Primary Educational Service Area 3. Research instruments included a questionnaire, a focus group interview form, and a model evaluation form. Data were analyzed using percentage, mean, standard deviation, structural equation modeling (SEM), and content analysis.
The findings revealed that: (1) the overall level of administrators’ digital leadership was high, with the highest mean score in the dimension of supporting digital technology for teaching and learning. The effectiveness of academic administration was also rated at a high level, particularly in the area of learning process development; (2) the structural equation model confirmed the significant influence of digital leadership on effective academic administration, with the model demonstrating good fit with empirical data (CFI = 0.990, TLI = 0.976, x²/df = 1.849, SRMR = 0.025). Digital leadership significantly predicted the variance in academic administration effectiveness at the .001 level; (3) the developed digital leadership development model consisted of five components: (a) model principles, (b) objectives, (c) implementation processes comprising five steps—needs analysis, design and planning, pre-implementation assessment, development implementation, and monitoring and evaluation, (d) expected outcomes, and (e) success conditions.
Article Details
References
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2557). การวิจัยทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กรมวิชาการ. (2542/2562). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 4 พ.ศ. 2562). กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
ทรงศักดิ์ ภูสีอ่อน. (2561). วิธีการตรวจสอบ IOC และการสร้างแบบสอบถาม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย.
ประเวศ วะสี. (2554). การปฏิรูปการศึกษาเพื่อสร้างสังคมการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสาธารณสุขแห่งชาติ.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 4 พ.ศ. 2562). (2562). กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2558). ภาวะผู้นำทางดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารการบริหารการศึกษา, 11(1), 210–225.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2560). บทบาทผู้บริหารสถานศึกษากับการพัฒนาคุณภาพสถานศึกษา. วารสารวิชาการศึกษา, 5(1), 120–135.
สุชญา โกมลวานิช และ คณะ. (2563). การพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลของสถานศึกษาเพื่อขับเคลื่อนคุณภาพการเรียนรู้. วารสารบริหารการศึกษา, 27(3), 25–40.
ธานินทร์ อินทรวิเศษ และ คณะ. (2564). การบริหารงานวิชาการในยุคดิจิทัลและผลกระทบต่อคุณภาพการศึกษาไทย. วารสารวิจัยการบริหารการศึกษา, 14(2), 330–345.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Likert, R. (1976). Behavior research methods in social sciences. New York: Holt, Rinehart and Winston.
