ความต้องการจำเป็นในการบริหารวิชาการโรงเรียนศรีอยุธยา ในพระอุปถัมภ์ฯ ตามแนวคิดผู้เชี่ยวชาญการเรียนรู้
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ ในการบริหารวิชาการโรงเรียนศรีอยุธยา ในพระอุปถัมภ์ฯ ตามแนวคิดผู้เชี่ยวชาญการเรียนรู้ 2) ศึกษาความต้องการจำเป็นในการบริหารวิชาการโรงเรียนศรีอยุธยา ในพระอุปถัมภ์ฯ ตามแนวคิดผู้เชี่ยวชาญการเรียนรู้ โดยผู้วิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบบรรยาย ผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ คือ รองผู้อำนวยการโรงเรียน และครูโรงเรียนศรีอยุธยา ในพระอุปถัมภ์ฯ จำนวนทั้งสิ้น 150 คน ซึ่งได้จากการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และดัชนีความต้องการจำเป็น
ผลการวิจัย พบว่า 1) สภาพปัจจุบันของการบริหารวิชาการโรงเรียนศรีอยุธยา ในพระอุปถัมภ์ฯ ตามแนวคิดผู้เชี่ยวชาญการเรียนรู้ ภาพรวมอยู่ในระดับมาก สภาพที่พึงประสงค์ของการบริหารวิชาการโรงเรียนศรีอยุธยา ในพระอุปถัมภ์ฯ ตามแนวคิดผู้เชี่ยวชาญการเรียนรู้ มีภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด 2) ความต้องการจำเป็นในการบริหารวิชาการโรงเรียนศรีอยุธยาในพระอุปถัมภ์ฯ ตามแนวคิดผู้เชี่ยวชาญการเรียนรู้ พบว่า ด้านที่มีความต้องการจำเป็นสูงที่สุด คือ ด้านการพัฒนาหลักสูตร รายข้อย่อยด้านการประเมินและปรับปรุงหลักสูตร ในองค์ประกอบผู้เชี่ยวชาญการเรียนรู้ พบว่า ด้านการกำกับตนเองและลงมือปฏิบัติมีความต้องการจำเป็นสูงที่สุด รองลงมา คือ ด้านการจัดการเรียนรู้ รายข้อย่อยด้านการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ ในองค์ประกอบผู้เชี่ยวชาญการเรียนรู้ พบว่า ด้านการวางแผน มีความต้องการจำเป็นสูงที่สุด และด้านการวัดประเมินผล รายข้อย่อยด้านการดำเนินการวัดประเมินผลตามสภาพจริง ในตามองค์ประกอบผู้เชี่ยวชาญการเรียนรู้ พบว่า ด้านการวางแผน มีความต้องการจำเป็นสูงที่สุด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
จิตรวรรณ เอกพันธ์. (2562). นวัตกรรมการบริหารวิชาการโรงเรียนเอกชนตามแนวคิดนักคิดสร้างสรรค์ของเด็กปฐมวัย. เรียกใช้เมื่อ 12 มีนาคม 256 จากhttps://digital.car. chula.ac.th/cgi/viewcontent.cgi?article10313&context=chulaetd
ปริญา ปริพุฒ และธูปทอง กว้างสวาสดิ์. (2560). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมความเป็นผู้เรียนรู้อย่างเชี่ยวชาญ. วารสารราชพฤกษ์, 15(2), 53-62. https://so05. tcithaijo.org/index.php/Ratchaphruekjournal/article/view/124382
โรงเรียนศรีอยุธยา ในพระอุปถัมภ์ฯ. (2565-2567). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษา (Self assessment Report:SAR) ปีการศึกษา 2565-2567 โรงเรียนศรีอยุธยา ในพระอุปถัมภ์ฯ. กรุงเทพฯ: โรงเรียนศรีอยุธยา ในพระอุปถัมภ์ฯ.
ฤตินันท์ สมุทร์ทัย, วีณา วโรตมะวิชญ และเสาวนิตย์ เจริญชัย. (2562). การประเมินตามสภาพจริงของผลการเรียนรู้ตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิอุดมศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาศึกษาศาสตร์. วารสารครุศึกษาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 47(4), 487–506. https://so02.tci-
thaijo.org/index.php/EDUCU/article/view/232113/158475สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อริยา คูหา, สรินฎา ปุติ และฮานานมูฮิบบะดุตดิน นอจิ. (2562). โลกที่เปลี่ยนแปลง การเรียนรู้ที่ผ่านสู่ Active Learning. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, 30(2), 1–13. https://so02.tcithaijo.org/index.php/edupsu/article/view/214011.
Duncan, M. C. (2023). A practical guide to expert learner skills in the research environment. Molecular Biology of the Cell, 34(5), vo1. https://doi.org/10.1091/mbc.E22-11-0517.
Moore, R. L. (2020). Developing lifelong learning with heutagogy: Contexts, critiques, and challenges. Distance Education, 41(3), 381-401. https://doi.org/10.1080/01587919.2020.1766949.
Stabback, P. (2016). What makes a quality curriculum? UNESCO International Bureau of Education. https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000243975
Stobart, G. (2014). The expert learner: Challenging the myth of ability. McGraw- Hill Education. https://books.google.com/books?id=s35FBgAAQBAJ.
Zhidkikh, D., Isomöttönen, V., & Taipalus, T. (2025). Understanding self-regulated learning behavior among high and low dropout risk students during CS1: Combining trace logs, dropout prediction and self-reports. arXiv:2506. 09178
Zimmerman, B. J. (2002). Becoming a self-regulated learner: An overview. Theory Into Practice, 41(2), 64–70. https://doi.org/10.1207/s15430421tip4102_2
