การจัดการความเสี่ยงอุทกภัย กรณีศึกษา เทศบาลตำบลบางระกำ และเทศบาลเมืองสุโขทัยธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อวิเคราะห์การจัดการความเสี่ยงอุทกภัยของเทศบาลตำบลบางระกำและเทศบาลเมืองสุโขทัยธานี 2) เพื่อวิเคราะห์ประสิทธิผลของการจัดการความเสี่ยงอุทกภัยของเทศบาลตำบลบางระกำและเทศบาลเมืองสุโขทัยธานี 3) เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่มีผลต่อประสิทธิผลการจัดการความเสี่ยงอุทกภัยของเทศบาลตำบลบางระกำและเทศบาลเมืองสุโขทัยธานี 4) เพื่อสังเคราะห์การจัดการความเสี่ยงอุทกภัยของเทศบาลตำบลบางระกำและเทศบาลเมืองสุโขทัยธานี เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างที่คัดเลือกแบบเจาะจงจาก องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการจัดการความเสี่ยงอุทกภัยในเขตเทศบาลตำบลบางระกำ และเทศบาลเมืองสุโขทัยธานี จำนวน 56 คน และวิเคราะห์ข้อมูลแบบเชิงอุปนัย
ผลการวิจัย พบว่า 1) เทศบาลตำบลบางระกำและเทศบาลเมืองสุโขทัยธานี จัดการความเสี่ยงอุทกภัยแบบเชิงบูรณาการซึ่งเปลี่ยนจากการตั้งรับเป็นการจัดการเชิงรุกโดยการใช้พื้นที่ทางธรรมชาติเป็นฐานควบคู่กับการใช้มาตรการเชิงโครงสร้างพื้นฐานและมาตรการที่ไม่ใช่เชิงโครงสร้าง 2) ประสิทธิผล คือ การลดผลกระทบจากอุทกภัยระยะยาวที่มีศักยภาความแม่นยำรวดเร็วในการแจ้งเตือนภัยล่วงหน้า 3) ปัจจัยที่มีผลต่อประสิทธิผล คือ การลดความเสี่ยงอุทกภัย การเตรียมความพร้อม การแจ้งเตือนภัยล่วงหน้า 4) การจัดการความเสี่ยงอุทกภัย เป็นการใช้กลยุทธ์และการวางแผนระยะยาวเชิงรุกโดยมีการบูรณาการความร่วมมือระหว่างหน่วยงานภาครัฐ ท้องถิ่น รวมถึงการมีส่วนร่วมของชุมชน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
โครงการชลประทานพิษณุโลก. (2554). สถานการณ์อุทกภัยจังหวัดพิษณุโลกบางระกำโมเดล: การแก้ไขปัญหาที่เป็นรูปธรรม. เรียกใช้เมื่อ 10 พฤษภาคม 2567 จาก https://www.mwa.co.th› uploads › 2022/12 › บางระกำโมเดล.
มนัสนันท์ คำตัน. (2555). การบริหารจัดการอุทกภัยภายใต้แนวคิดบางระกำโมเดล กรณีศึกษาอำเภอบางระกำ จังหวัดพิษณุโลก. ใน การศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง. ปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สรวิศ วิฑูรทัศน์. (2559). คู่มือการประเมินความเสี่ยงภัยพิบัติ. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ: สำนักงานโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ สำนักงานประเทศไทย.
สำนักงานทรัพยากรน้ำภาค 9. (2558). โครงการวิจัยเรื่องตอบโจทย์ผลสำเร็จการบริหารจัดการ น้ำต้นแบบ บางระกําโมเดลอำเภอบางระกําจังหวัดพิษณุโลกและแนวทางแก้ไขให้ได้รับผลกระทบเสียหายน้อยที่สุด. ใน รายงานผลการวิจัย. สำนักงานทรัพยากรน้ำภาค 9 กรมทรัพยากรน้ำ กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม.
อรทัย เลียงจินดาถาวร, อนุวัฒน์ วัฒนพิชญากูล, ขนิษฐา นามโคตร และรพินทร์ ยืนยาว. (2020). การมีส่วนร่วมของชุมชนท้องถิ่นและหน่วยงานจังหวัดอุบลราชธานีในการเพิ่มประสิทธิภาพการจัดการอุทกภัยในพื้นที่น้ำท่วมซ้ำซาก. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 11(2), 1-31.
Dordi, T., Henstra, D., & Thistlethwaite, J. (2022). Flood risk management and governance: A bibliometric review of the literature. Journal of Flood Risk Management, 15(2), e12797. เรียกใช้เมื่อ 10 สิงหาคม 2568 จาก https://doi.org/10.1111/jfr3.12797
Coppola, D. P. (2006). Introduction to international disaster management. Amsterdam, Netherlands: Elsevier.
Edgington, D. W. (2017). ‘Building back better’ along the Sanriku coast of Tohoku, Japan: Five years after the ‘3/11’ disaster. Town Planning Review, 88(6), 615-638. doi:10.3828/tpr.2017.38
German, J. D., Redi, A. A. N. P., Ong, A. K. S., Prasetyo, Y. T., & Sumera, V. L. M. (2022). Predicting factors affecting preparedness of volcanic eruption for a sustainable community: A case study in the Philippines. Sustainability, 14(18), 11329. doi:10.3390/su141811329
Ha, K. M. (2021). Mitigating psychological impact: The experience of Korean disaster management. Community Mental Health Journal, 57(3), 416-423. doi:10.1007/s10597-020-00671-y
Hochrainer-Stigler, S., Bachner, G., Knittel, N., Poledna, S., Reiter, K., & Bosello, F. (2024). Risk management against indirect risks from disasters: A multi-model and participatory governance framework applied to flood risk in Austria. International Journal of Disaster Risk Reduction, 106, 104425. เรียกใช้เมื่อ 20 สิงหาคม 2568 จาก https://doi.org/10.1016/j.ijdrr.2024.104425
Li, C., Tian, J., & Shen, R. (2020). Review on assessment of flood and waterlogging risk. Journal of Catastrophology, 35(3), 131-136. doi:10.1108/S2040726 220210000023009
Norizan, N. Z. A., Hassan, N., & Yusoff, M. M. (2021). Strengthening flood resilient development in Malaysia through integration of flood risk reduction measures in local plans. Land Use Policy, 102, 105178. เรียกใช้เมื่อ 4 ตุลาคม 2568 จาก https://doi.org/10.1016/j.landusepol.2020.105178.
Rahmati, O., Pourghasemi, H. R., & Zeinivand, H. (2016). Flood susceptibility mapping using frequency ratio and weights-of-evidence models in the Golastan Iran.Province,. Geocarto International, 31(1), 42–70. เรียกใช้เมื่อ 23 มิถุนายน 2568 จาก https://doi.org/10.1080/10106049.2015.1041559
Rosmadi, H. S., Ahmed, M. F., Mokhtar, M. B., & Lim, C. K. (2023). Reviewing challenges of flood risk management in Malaysia. Water, 15(13), 2390. doi:10.3390/w15132390
Saad, M. S. H., Ali, M. I., Razi, P. Z., Ramli, N. I., & Bawono, A. S. (2024). Integrated approach to flood risk Management: A comprehensive thematic review in the Malaysia context. International Journal of Engineering Technology and Natural Sciences, 6(1), 1-10. doi:10.46923/ijets.v6i1.337
Sayers, P., Yuanyuan, L., Galloway, G., Penning-Rowsell, E., Fuxin, S., Kang, W., & Le Quesne, T. (2013). Flood risk management: A strategic approach. Paris: UNESCO.
Yang, H., Wu, Q., Dong, J., Xie, F., & Zhang, Q. (2023). Landslide risk mapping using the weight-of-evidence method in the Datong mining area, Qinghai Province. Sustainability, 15(14), 11330. doi:10.3390/su151411330
