การบริหารจัดการเรียนรวมของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการบริหารจัดการเรียนรวมของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3 2) เปรียบเทียบระดับความคิดเห็นของบุคลากรต่อการบริหารจัดการเรียนรวมของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3 จำแนกตามระดับการศึกษา ประสบการณ์ในการทำงาน และขนาดสถานศึกษา 3) ศึกษาแนวทางในการส่งเสริมการบริหารจัดการเรียนรวมของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษาและครูผู้สอน จำนวน 335 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ซึ่งมีค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่าง 0.80 – 1.00 ค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามทั้งฉบับ เท่ากับ 0.81 และแบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง สถิติที่ใช้การวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที และค่าเอฟ
ผลการวิจัยพบว่า
- การส่งเสริมการบริหารจัดการเรียนรวมของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3 โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก
- ผลการเปรียบเทียบความคิดเห็นต่อการบริหารจัดการเรียนรวมของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3 จำแนกตามระดับการศึกษา ประสบการณ์ในการทำงาน โดยภาพรวม พบว่า ไม่แตกต่างกัน จำแนกตามขนาดสถานศึกษา โดยภาพรวม พบว่า แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
- แนวทางการส่งเสริมการบริหารจัดการเรียนรวมของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3 ประกอบด้วย ด้านนักเรียน ด้านสภาพแวดล้อม ด้านกิจกรรมการเรียนการสอน และด้านเครื่องมือ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กมลวรรณ ภูจำปา. (2566). ปัจจัยของความสำเร็จและสภาพปัญหาของการจัดการเรียนรวม โรงเรียนสังกัดสำนักงานการศึกษากรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ: สำนักงานการศึกษากรุงเทพมหานคร.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 (แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2562). กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
กิจสุพัฒ บังวรรณ. (2562). การพัฒนาแนวทางการจัดการเรียนรวมด้วยกิจกรรมเสริมหลักสูตร: ห้องเรียนเสมอภาคเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะพลเมืองเข้มแข็ง. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ชมบุญ แย้มนาม. (2560). การศึกษารูปแบบการจัดการเรียนร่วมของผู้บริหารโรงเรียนประถมศึกษากรุงเทพและปริมณฑล. กรุงเทพฯ: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากรุงเทพมหานคร.
ภาวิณี เทมียโก. (2560). การพัฒนาแนวทางการจัดการศึกษาเรียนรวมสำหรับสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเลย เขต 1. เลย: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเลย.
เพ็ญนภา แสงเผือก. (2564). การบริหารจัดการศึกษาแบบเรียนร่วมโดยใช้โครงสร้าง SEAT โรงเรียนต้นแบบขอนแก่น เขต 4. ขอนแก่น: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 4.
พนัส พันธุ์สนิท. (2561). การจัดการเรียนร่วมสำหรับเด็กที่มีความต้องการพิเศษในโรงเรียนมัธยมศึกษากรุงเทพ. กรุงเทพฯ: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
รัศมี ศรีบุญเรือง. (2565). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการเรียนรวมของโรงเรียนบ้านวังตาช่วย. สระแก้ว: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสระแก้ว.
ศิราวรรณ ศรีวรางค์. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลในการจัดการศึกษาแบบเรียนรวม. กรุงเทพฯ: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา.
สุรศักดิ์ ปาเฮ. (2566). การบริหารการศึกษาแบบ Smart Office. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์นวัตกรรมการศึกษา.
สถาพร พฤฑฒิกุล. (2560). การบริหารการศึกษาเชิงรุกในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์การศึกษา.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2556). คู่มือแนวทางการจัดการเรียนร่วมตามแนวคิด SEAT Framework. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2561). รายงานผลการพัฒนาการจัดการเรียนร่วมในโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3. (2566). รายงานสภาพการจัดการเรียนรวมในโรงเรียนสังกัด สพป.สกลนคร เขต 3. สกลนคร: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3. (2568). ข้อมูลบุคลากรสถานศึกษาในสังกัด สพป.สกลนคร เขต 3. สกลนคร: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3.
Grima-Farrell, C. (2020). Inclusive education leadership models in Australia. Melbourne, VIC: Australian Council for Educational Research.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
McLeskey, J., & Waldron, N. (2019). School leadership strategies for inclusive education in the United States. New York, NY: Routledge.
OECD. (2022). Inclusive education management systems in Finland, the UK, and Canada. Paris, France: OECD Publishing.
United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development. New York, NY: United Nations.
UNESCO. (1990). World declaration on education for all and framework for action to meet basic learning needs. Jomtien, Thailand: UNESCO.
UNESCO. (1994a). The Salamanca statement and framework for action on special needs education. Paris, France: UNESCO.
UNESCO. (1994b). Education for all: Meeting our collective commitments. Paris, France: UNESCO.
UNESCO. (2020). Global education monitoring report: Inclusion and education. Paris, France: UNESCO.
