อิทธิพลของการติดตามสถานะอาหารแบบเรียลไทม์ต่อความไว้วางใจและความภักดีของผู้บริโภค ในจังหวัดนครราชสีมา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอิทธิพลของการติดตามสถานะอาหารแบบเรียลไทม์ต่อความไว้วางใจและความภักดีของผู้บริโภค ในจังหวัดนครราชสีมา เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ประชากรและกลุ่มตัวอย่าง ผู้บริโภคที่อาศัยอยู่ในจังหวัดนครราชสีมา และมีประสบการณ์การสั่งอาหารผ่านแอปพลิเคชัน อย่างน้อย 3 ครั้งในช่วง 6 เดือนที่ผ่านมา จำนวน400 คน ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย การเก็บรวบรวมข้อมูลในเขตพื้นที่โชนเมืองเก่า สถานศึกษา บ้านพักอาศัย แหล่งอุตสาหกรรม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ
ผลการวิจัย พบว่า การติดตามสถานะอาหารแบบเรียลไทม์มีอิทธิพลทางบวกต่อความไว้วางใจ และความภักดีของผู้บริโภคในจังหวัดนครราชสีมา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.01
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กฤษณะ ดาราเรือง, จินต์ วิภาตะกลัศ และสมเดช สิทธิพงศ์พิทยา. (2567). คุณภาพการให้บริการของพนักงานส่งอาหารผ่านแอปพลิเคชั่นอาหารในเขตอำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์. วารสารการบริหารและสังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 7(3),131-140
นริส อุไรพันธ์, อัชฌาวรรณ สาหร่ายทอง และ วิชริณี สวัสดี. (2567). การรับรู้คุณค่าและความไว้วางใจที่ส่งผลต่อความภักดีในการใช้ระบบ IoT ทางการเกษตรสำหรับชาวสวนทุเรียนในจังหวัดจันทบุรี. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฎธนบุรี, 6(2), 42-60
พิทักษ์ จันทร์เจริญ. (2563) . “อาหารเดลิเวอรี่” จาก “ทางเบี่ยง” ช่วงโควิด-19…กลายเป็น “ทางหลัก”. เรียกใช้เมื่อ 20 สิงหาคม 2568. จาก https://delivery.dusit.ac.th/booklet/vol-2
ศูนย์วิจัยกสิกร. (2567). ตลาด Food Delivery ปี 2567 ยังมีเทรนด์ที่ลดลงต่อเนื่อง. เรียกใช้ เมื่อ 20 สิงหาคม 2568 จาก https://www.kasikornresearch.com/th/analysis/k-social-media/Pages/Food-Delivery-cis3452-FB-2023-02-02.aspx
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). ยุทธศาสตร์ชาติ ระยะ 20 ปี (พ.ศ. 2561–2580) และแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2563). แผนปฏิบัติการด้านดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม พ.ศ. 2564–2565. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการ ดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. (2566). รายงานความก้าวหน้าโครงการพัฒนาเมืองอัจฉริยะ (Smart City) ปี 2565–2566. กรุงเทพฯ: สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล.
สกรณ์ บุษบง, ณัฐพล จั้นพลแสน และศุภกร ชาติชัย. (2562). การพัฒนาต้นแบบระบบพร้อมชุดอุปกรร์ติดตามรถขนส่งพัสุดแบบเรียลไทม์โดยใช้เทคโนโลยีอินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่ง. วารสารวิชาการซายน์เทค มรภ.ภูเก็ต, 3(2),20-26
Atzori, L., Iera, A., & Morabito, G. (2010). The internet of things: A survey. Computer Networks, 54(15), 2787–2805.
Brace, N., Kemp, R. & Snelgar, R. (2012). SPSS for Psychologists. 5thed. New York: Palgrave Mcmillan.
Cochran, W. G. (1977). Sampling Techniques. (3rd ed.). New York: John Wiley and Sons.
Chen, Y., Yu, J., Yang, S., & Wei, J. (2020). Exploring the impact of real-time communication and tracking technologies on consumer trust in food delivery services. International Journal of Information Management, 52, Article 102056.
Granados, N., Gupta, A., & Kauffman, R. J. (2010). Information transparency in business-to-consumer markets: Concepts, framework, and research agenda. Information Systems Research, 21(2), 207–226. https://doi.org/10.1287/isre.1090.0249
Hui, M. K., & Tse, D. K. (1996). What to tell consumers in waits of different lengths: An integrative model of service evaluation. Journal of Marketing, 60(2), 81–90.
Likert, R. (1967). The human organization: Its management and value. New York: McGrawe Hill.
Mayer, R. C., Davis, J. H., & Schoorman, F. D. (1995). An integrative model of organizational trust. Academy of Management Review, 20(3), 709–734. https://doi.org/10.2307/258792
Morgan, R. M., & Hunt, S. D. (1994). The commitment-trust theory of relationship marketing. Journal of Marketing, 58(3), 20–38.
Oliver, R. L. (1999). Whence consumer loyalty? Journal of Marketing, 63(4), 33–44.
Pavlou, P. A., Liang, H., & Xue, Y. (2007). Understanding and mitigating uncertainty in online exchange relationships: A principal-agent perspective. MIS Quarterly, 31(1), 105–136. https://doi.org/10.2307/25148783
Rovinelli, R. J. & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Tijdschrift voor Onderwijsresearch, 2(2), 49-60.
Zeithaml, V. A., Berry, L. L., & Parasuraman, A. (1996). The behavioral consequences of service quality. Journal of Marketing, 60(2), 31–46.
