การส่งเสริมหลักสัปปุริสธรรม 7 ในการบริหารงานคณะสงฆ์ อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาแนวคิดเกี่ยวกับการบริหารงานคณะสงฆ์ ของคณะสงฆ์อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง 2) เพื่อศึกษาหลักสัปปุริสธรรม 7 ที่ปรากฏในคัมภีร์พระพุทธศาสนา และ 3) เพื่อส่งเสริมหลักสัปปุริสธรรม 7 ในการบริหารงานคณะสงฆ์อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง การดำเนินการวิจัยโดยใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) โดยการสัมภาษณ์เชิงเลิก (In-Depth-interview)
ผลการวิจัยพบว่า
- แนวคิดการบริหารงานคณะสงฆ์อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง เน้นการยึดโครงสร้างการปกครองคณะสงฆ์และบทบาทผู้นำในการกำกับดูแลให้เป็นไปตามพระธรรมวินัย ควบคู่การพัฒนาวัดและพระภิกษุสงฆ์ พร้อมส่งเสริมการทำงานเป็นระบบ การสื่อสารที่มีประสิทธิภาพ และการมีส่วนร่วมของพระสังฆาธิการทุกระดับ เพื่อความเข้มแข็งและยั่งยืนขององค์กรสงฆ์
- หลักสัปปุริสธรรม 7 เป็นหลักธรรมที่ว่าด้วย “คุณสมบัติของคนดี” อันได้แก่ รู้จักเหตุ รู้จักผล รู้จักตน รู้จักประมาณ รู้จักกาล รู้จักชุมชน และรู้จักบุคคล หลักธรรมนี้เป็นแนวทางในการพัฒนาคุณธรรมพื้นฐานของผู้นำและผู้บริหาร เพื่อให้เกิดการตัดสินใจที่ถูกต้อง เป็นธรรม และเกิดประโยชน์สูงสุดต่อส่วนรวม ซึ่งสอดคล้องกับหน้าที่ของคณะสงฆ์ที่ต้องใช้ปัญญา ความรอบคอบ และความรับผิดชอบในการบริหารงานด้านพระพุทธศาสนา
- การส่งเสริมหลักสัปปุริสธรรม 7 ในการบริหารงานคณะสงฆ์อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง ควรมุ่งประยุกต์ใช้ในทุกมิติของการบริหาร ได้แก่ การตัดสินใจอย่างมีเหตุผล การดำเนินงานตามเป้าหมาย การรู้จักตน ใช้ทรัพยากรอย่างพอดี เลือกช่วงเวลาที่เหมาะสม ทำงานร่วมกับชุมชน และรู้จักผู้เกี่ยวข้องอย่างรอบด้าน เพื่อเสริมประสิทธิภาพการบริหารงานคณะสงฆ์ สร้างความเข้มแข็งให้คณะสงฆ์ และตอบสนองต่อสังคมได้อย่างมีคุณภาพ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทยฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2557). พุทธธรรม (ฉบับปรับปรุงและขยายความ). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2564). รายงานสถานการณ์พระพุทธศาสนาในประเทศไทย พ.ศ. 2564. กรุงเทพฯ: สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 16. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เอส. อาร์. พริ้นดิ้ง แมส โปรดักส์.
พระสมุห์ดิเรก อติเรกสุโภ (งามกาละ). (2560). การบริหารจัดการงานสาธารณสงเคราะห์ของพระสังฆาธิการ. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ทวีศักดิ์ สุขกมล. (2560). การใช้หลักสัปปุริสธรรมในการบริหารงานเชิงบูรณาการของผู้บริหารเทศบาล ตำบลป่าไหน่ อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระศตวรรษ กิตฺติปาโล. (2562). การประยุกต์ใช้หลักสัปปุริสธรรมในการส่งเสริมการปกครองของพระสังฆาธิการในเขตจังหวัดนนทบุรี. ใน วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระณัฐพล ณฏฺฐพโล (มูลทอง). (2566) การประยุกต์ใช้หลักสัปปุริสธรรมในการบริหารจัดการวัดนิคมประทีป อำเภอเมือง จังหวัดตรัง. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูวินัยธรวรวุฒิ เตชธมฺโม (เฮียงเหี่ย). (2566). ความต้องการจำเป็นของการบริหารจัดการตามหลักสุปปุริสธรรม 7 ของโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา เขต 7. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 2(3), 28.
Luther Gulick, & Lyndall Urwick. (1937). Papers on the Science of Administration. New York: Institute of Public Administration.
