พฤติกรรมการเลือกตั้งของประชาชนที่มีอายุ 18 – 30 ปี (GEN Z) ในจังหวัดสมุทรปราการ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับการเป็นองค์กรความรู้ขององค์กรรวมทั้งศึกษาลักษณะสำคัญ ปัจจัยสนับสนุนตลอดจนปัญหาและอุปสรรคในการจัดการความรู้ภายในองค์กรการวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณกลุ่มตัวอย่างคือบุคลากรในองค์กรที่ทำการศึกษาซึ่งได้มาจากการสุ่มตามความเหมาะสมเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นจากการทบทวนเอกสารแนวคิด และทฤษฎีที่เกี่ยวข้อง แบบสอบถามแบ่งออกเป็น 4 ตอน ได้แก่ ตอนที่ 1 ข้อมูลทั่วไปของผู้ตอบแบบสอบถาม ตอนที่ 2 ลักษณะขององค์กรความรู้ ครอบคลุม 7 ด้าน ได้แก่ การให้ความสำคัญกับความรู้เป็นทุนหลักขององค์กรการส่งเสริมการเรียนรู้ของบุคลากรอย่างต่อเนื่อง ระบบและกระบวนการจัดการความรู้ที่ชัดเจนการแลกเปลี่ยนและแบ่งปันความรู้ภายในองค์กร การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศสนับสนุนการจัดการความรู้บทบาทของผู้นำในการส่งเสริมองค์กรความรู้ และการนำความรู้ไปใช้เพื่อพัฒนาและสร้างนวัตกรรม ตอนที่ 3 ปัญหาและอุปสรรคในการเป็นองค์กรความรู้ และตอนที่ 4 ข้อเสนอแนะเพิ่มเติมโดยใช้มาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ และคำถามปลายเปิดการเก็บรวบรวมข้อมูลดำเนินการโดยการแจกแบบสอบถามทั้งในรูปแบบเอกสารและแบบสอบถามออนไลน์ ข้อมูลที่ได้ถูกนำมาวิเคราะห์โดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัย พบว่า ระดับการเป็นองค์กรความรู้ขององค์กรโดยรวมอยู่ในระดับมากโดยเฉพาะด้านการให้ความสำคัญกับความรู้เป็นทุนหลักขององค์กร และการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศสนับสนุนการจัดการความรู้ อย่างไรก็ตามด้านการแลกเปลี่ยนและแบ่งปันความรู้ และการนำความรู้ไปใช้เพื่อสร้างนวัตกรร ยังมีความจำเป็นต้องได้รับการพัฒนาเพิ่มเติม อุปสรรคที่สำคัญ ได้แก่ ข้อจำกัดด้านเวลา ภาระงานที่สูงและการขาดกลไกสนับสนุนจากองค์กรผลการวิจัยสามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาองค์กรให้เป็นองค์กรความรู้ที่มีประสิทธิภาพและยั่งยืนต่อไป
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระมล ทองธรรมชาติ. (2541). พฤติกรรมทางการเมือง. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2561). สถิติสำหรับงานวิจัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เกษียร เตชะพีระ. (2556). วัฒนธรรมการเมืองและประชาธิปไตยไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกัน.
คณกร ชาญณรงค์ และคณะ. (2567). การเมืองเรื่องรุ่นในสังคมไทย. 101 Public Policy Think Tank.
จิราภรณ์ สุทธิวรเศรษฐ์. (2562). การสื่อสารการเมือง. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
เชาวณะ ไตรมาส. (2545). พฤติกรรมการเลือกตั้งของประชาชนไทย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฐกร วิทิตานนท์. (2562). พฤติกรรมการเลือกตั้งท้องถิ่นของประชาชนในภาคกลางของประเทศไทย. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 3(1),102.
ถวิลวดี บุรีกุล. (2543). ความต่อเนื่องของประชาธิปไตยในประเทศไทย: การเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภา 2543. เอกสารประกอบการประชุมวิชาการสมาคมรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์แห่งประเทศไทย.
ธเนศวร์ เจริญเมือง. (2544). การเมืองท้องถิ่นไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์คบไฟ.
ธีรภัทร เสรีรังสรรค์. (2548). การเมืองการปกครองไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นันทพงศ์ ตันติยวุฒิ. (2567). บทบาทและคุณลักษณะนักการเมืองไทยที่พึงประสงค์ของคนรุ่นใหม่ในระบอบประชาธิปไตย. วารสารสังคมศาสตร์, 7(1), 102.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ประจักษ์ ก้องกีรติ. (2564). การเมืองไทยหลังการชุมนุมปี 2563. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกัน.
เพียงกมล มานะรัตน. (2547). การรณรงค์หาเสียงเลือกตั้ง. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัย รามคำแหง.
พิมลจรรย์ นามวัฒน์. (2534). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
มัลลิ กาฉิมพลี. (2554). การมีส่วนร่วมการเลือกทางการเมืองท้องถิ่นของประชาชนในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลถลุงเหล็ก อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประสาสนศาสตร์. มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. (2562). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 134 ตอนที่ 40 ก หน้า 1 (6 เมษายน 2562).
ลิขิต ธีรเวคิน. (2552). การเมืองไทยและประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ: สํานักพิมพ์มิสเตอร์กอปป.
_________. (2529). วัฒนธรรมทางการเมืองและการกล่อมเกลาเรียนรู้ทางการเมือง. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วัชรา ไชยสาร. (2541). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
__________. (2544). พฤติกรรมการเลือกตั้ง. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
วิสุทธิ์ โพธิแท่น. (2524). การเลือกตั้งกับการเมืองไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2548). การเมืองการปกครองท้องถิ่นไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เสมาธรรม.
สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง. (2551). การรณรงค์การเลือกตั้ง. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง.
สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง. (2566). ข้อมูลผู้มีสิทธิเลือกตั้งและเขตเลือกตั้ง. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). รายงานภาวะสังคมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศษฐกิจและสังคมแห่งชาติ
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2555). การมีส่วนร่วมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง. (2563). รายงานผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดและนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง.
สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง. (2568). รายงานผลการเลือกตั้งท้องถิ่นระดับองค์การบริหารส่วนจังหวัด. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง.
เสรี วงษ์มณฑา. (2562). การสื่อสารทางการเมือง. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศุภสวัสดิ์ ชัชวาลย์. (2559). พฤติกรรมการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในภาคเหนือ. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย.
อัจฉรียา ประสิทธิ์วงศา. (2562). การสื่อสารการเมืองผ่านสื่อสังคมออนไลน์ของพรรคการเมือง และการมีส่วนร่วมทางการเมืองของเจเนอเรชั่น. ใน วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อุบลวรรณ สุภาแสน. (2562). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร. ใน วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
อัษฎางค์ปาณิกบุตร. แนวคิดเกี่ยวกับการปฏิรูปการเมือง. กรุงเทพฯ: สถาบันนโยบาย การศึกษา. 2544
เอกราช วรรณพงศ์ มัลลิ กาฉิมพลี. (2564). การมีส่วนร่วมการเลือกทางการเมืองท้องถิ่นของประชาชนในเขตเทศบาลตำบลปะคำ อำเภอปะคำ จังหวัดบุรีรัมย์. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประสาสนศาสตร์. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Castells, M. (2010). The Rise of the Network Society. Oxford: Wiley-Blackwell.
Verba, S., & Nie, N. H. (1972). Participation in America: Political Democracy and Social Equality. New York: Harper & Row.
Downs, A. (1957). An Economic Theory of Democracy. New York: Harper & Row.
Dahl, R. A. (1971). Polyarchy: Participation and Opposition. New Haven: Yale University Press
Key, V. O. (1966). The Responsible Electorate. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Lipset, S. M. (1960). Political Man: The Social Bases of Politics. New York: Doubleday.
Norris, P. (2000). A Virtuous Circle: Political Communications in Postindustrial Societies. Cambridge: Cambridge University Press.
