ขอบเขตอำนาจและหน้าที่ของรัฐในการป้องกันความเสี่ยงจากโครงการก่อสร้างขนาดใหญ่ต่อความปลอดภัยสาธารณะ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) วิเคราะห์ขอบเขตอำนาจของหน่วยงานรัฐในการกำกับและสั่งการเพื่อป้องกันความเสี่ยงจากงานก่อสร้างขนาดใหญ่ในพื้นที่สาธารณะ (2) วิเคราะห์หน้าที่ของรัฐในเชิงกฎหมายมหาชนต่อการป้องกันความเสี่ยงสาธารณะ และ (3) เสนอแนวทางปรับปรุงกฎหมายและนโยบายเพื่อยกระดับการคุ้มครองความปลอดภัยสาธารณะ การวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้การวิจัยเชิงเอกสารและการวิจัยเชิงนิติศาสตร์เป็นหลัก กลุ่มตัวอย่างคือเอกสารทางกฎหมายและงานวิชาการที่คัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบบันทึกการวิเคราะห์เอกสารและกรอบการวิเคราะห์เชิงกฎหมายมหาชน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์เนื้อหาเชิงคุณภาพและการตีความบทบัญญัติกฎหมาย ผลการวิจัย พบว่า กฎหมายไทยมิได้ขาดอำนาจของรัฐในการป้องกันความเสี่ยงจากงานก่อสร้างขนาดใหญ่ แต่มีลักษณะให้อำนาจอย่างกระจัดกระจายและขาดการกำหนดหน้าที่เชิงป้องกันที่ชัดเจนและเป็นระบบ อำนาจเชิงป้องกันจำนวนมากถูกกำหนดเป็นดุลพินิจที่ไม่ผูกพันให้รัฐต้องใช้อำนาจเมื่อเกิดความเสี่ยงสูง อีกทั้งยังขาดมาตรฐานการตัดสินใจและกลไกความโปร่งใสที่ตรวจสอบได้ ผลการศึกษาสะท้อนให้เห็นว่า ปัญหาหลักของระบบกฎหมายไทยมิได้อยู่ที่การขาดอำนาจ แต่เป็นการขาดการแปลงอำนาจให้เป็นหน้าที่เชิงป้องกันที่มีมาตรฐานและตรวจสอบได้ และสามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการปรับปรุงกฎหมายและนโยบายสาธารณะเพื่อยกระดับการคุ้มครองความปลอดภัยสาธารณะจากงานก่อสร้างขนาดใหญ่ในอนาคต
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ชาญชัย แสวงศักดิ์. (2567). คำอธิบายกฎหมายว่าด้วยวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง. (พิมพ์ครั้งที่ 16). วิญญูชน.
วรเจตน์ ภาคีรัตน์. (2547). หลักการพื้นฐานของกฎหมายปกครองและการกระทำทางปกครอง. สำนักพิมพ์นิติราษฎร์.
วรเจตน์ ภาคีรัตน์. (2554). กฎหมายปกครอง ภาคทั่วไป. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์นิติราษฎร์.
สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2533). พระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ. 2533. จาก https://www.mol.go.th
________. (2539). พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539. จาก https://www.dsi.go.th
________. (2540). พระราชบัญญัติข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ. 2540. จากhttps://www.oic.go.th
Bovens, M., Goodin, R. E., & Schillemans, T. (Eds.). (2014). The Oxford handbook of public accountability. Oxford University Press.
Chandoevwit, W. (2006). Policy challenges for social security for private employees. TDRI Quarterly Review, 21(4), 3–9.
Chandoevwit, W. (2006). Social security systems in Thailand. Thailand Development Research Institute.
Craig, P. (2018). Administrative law (8th ed.). Sweet & Maxwell.
Galligan, D. J. (1986). Discretionary powers: A legal study of official discretion. Oxford University Press.
International Labour Organization. (2021). Principles of good governance in social security. https://www.ilo.org
International Social Security Association. (2008). Financial governance and risk management of social security institutions (Technical Report No. 15). https://www.issa.int
International Social Security Association. (2019). ISSA guidelines on investment of social security funds. https://www.issa.int
Ministry of Labour. (1990). Social Security Act, B.E. 2533 (1990) (Unofficial translation). https://www.mol.go.th
OECD. (2016). OECD core principles of private pension regulation. https://www.oecd.org
_______. (2016). OECD pensions outlook 2016. OECD Publishing.
Phijaisanit, E. (2011). Thai social security pension fund: An analysis of sustainability and inter-generational fairness. Asian-Pacific Economic Literature, 18(2), 32–44.
Wade, H. W. R., & Forsyth, C. F. (2014). Administrative law (11th ed.). Oxford University Press.
World Bank. (2021). Towards social protection 4.0: An assessment of Thailand’s social protection and labor market systems. https://documents. worldbank.org
