การสร้างสรรค์นาฏกรรมเพื่อความสามัคคีในชุมชนเขตพื้นที่บางแค
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ เพื่อสร้างสรรค์นาฏกรรมเพื่อความสามัคคีในชุมชนเก็บข้อมูลกับสมาชิกในชุมชนที่สมัครใจเข้าร่วมกิจกรรมประกอบด้วย เยาวชน วัยทำงาน และผู้สูงอายุ จำนวน 10-15 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยข้อมูลเชิงปริมาณ:วิเคราะห์ด้วย สถิติ โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป กำหนดระดับนัยสำคัญที่ 0.05 ข้อมูลเชิงคุณภาพ:ใช้ การวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) จัดหมวดหมู่ข้อมูล วิเคราะห์ประเด็น แนวโน้ม และสรุปผล
ผลการวิจัยพบว่า
1) กระบวนการสร้างสรรค์นาฏกรรม (สร้างความสัมพันธ์–ออกแบบ–ฝึกซ้อม–สะท้อนผล)ทำให้สมาชิกมีส่วนร่วมจริง และสะท้อนปัญหาชุมชนได้
2) การฝึกซ้อม 10 ครั้งทำให้ผู้เข้าร่วมพัฒนาทักษะการแสดง การทำงานเป็นทีม และเข้าใจบทบาทตนเองมากขึ้น
3) ผู้เข้าร่วมมีการเปลี่ยนแปลงเชิงพฤติกรรมมีความมั่นใจมากขึ้น ทำงานเป็นทีมดีขึ้น ยอมรับความคิดเห็นผู้อื่น และเคารพกติกา
4) ความสามัคคีของกลุ่มอยู่ในระดับ มาก (ค่าเฉลี่ย 4.48) บรรยากาศในกลุ่มเป็นมิตร อบอุ่น สูงที่สุด
5) ในระดับชุมชน เกิดความสัมพันธ์ข้ามวัย มีการสื่อสารมากขึ้น รู้สึกเป็นเจ้าของชุมชนร่วมกัน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กมลทิพย์ วัฒนกุล. (2564). ศิลปะการแสดงกับการเสริมสร้างการมีส่วนร่วมของชุมชน. วารสารศิลปกรรมศาสตร์, 13(2), 27–45.
จันทร์เพ็ญ ปานทอง. (2565). การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมเพื่อการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน. วารสารวิจัยสังคมศาสตร์, 15(1), 89–108.
ชุติมา สุวรรณศรี. (2566). การใช้กระบวนการละครชุมชนในการสร้างความสามัคคีทางสังคม. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 18(3), 55–74.
ณัฐกานต์ ศรีสวัสดิ์. (2564). ทุนทางสังคมกับการพัฒนาชุมชนเมืองในบริบทสังคมไทย. วารสารพัฒนาสังคม, 23(2), 101–120.
ธัญญารัตน์ พูลเพิ่ม. (2567). ศิลปะการละครเพื่อการเรียนรู้และการเปลี่ยนแปลงทางสังคม. วารสารศึกษาศาสตร์, 19(1), 33–52.
บุญญาภา อินทร์ทอง. (2565). การเรียนรู้จากประสบการณ์ผ่านกิจกรรมสร้างสรรค์ในชุมชน. วารสารครุศาสตร์, 20(2), 67–85.
พัชรี วงศ์คำ. (2566). การพัฒนาชุมชนโดยใช้กระบวนการมีส่วนร่วมของประชาชน. วารสารการบริหารสังคม, 12(1), 1–18.
สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ. (2564). แนวทางการใช้ศิลปะและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ: กระทรวงวัฒนธรรม.
Bradbury, H. (2022). The SAGE handbook of action research. (3rd ed.). London: Sage.
Butterwick, S., & Selman, J. (2021). Dancing in the dark: Youth, popular culture and participatory action research. Rotterdam: Sense Publishers.
Hickey, S., & Mohan, G. (2021). Participation: From tyranny to transformation?. London: Zed Books.
Kolb, D. A., & Kolb, A. Y. (2022). Experiential learning theory: A dynamic, holistic approach to management learning. Journal of Management Education, 46(2), 163–177.
Putnam, R. D., & Garrett, S. R. (2023). Social capital, civic engagement, and community resilience. Community Development Journal, 58(1), 1–18.
UNESCO. (2021). Culture and community resilience. Paris: UNESCO.
UNDP. (2022). Human development report 2022: Uncertain times, unsettled lives. New York, NY: United Nations Development Programme.
Reason, P., & Torbert, W. R. (2021). Action research for transformative learning. Action Research, 19(3), 356–372.
