การพัฒนาความสามารถในการสื่อสารวรรณกรรมผ่านสื่อดิจิทัล ของนักศึกษา ด้วยการจัดกิจกรรมสรุปวรรณกรรมร่วมสมัย ในรูปแบบวิดีโอคอนเทนต์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความสามารถในการสื่อสารวรรณกรรมของนักศึกษาผ่านการจัดกิจกรรมสรุปวรรณกรรมร่วมสมัยในรูปแบบวิดีโอคอนเทนต์ 2) ศึกษาความพึงพอใจของนักศึกษาต่อการจัดกิจกรรมสรุปวรรณกรรมร่วมสมัยในรูปแบบวิดีโอคอนเทนต์ เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง (Quasi-Experimental Research) ใช้แบบแผนการทดลองแบบกลุ่มเดียววัดผลหลังการทดลอง (One-Group Posttest-Only Design) กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักศึกษาระดับปริญญาตรีชั้นปีที่ 2 จำนวน 9 คน โดยการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย 1) แผนกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้การสร้างวิดีโอสรุปวรรณกรรม 2) แบบวัดความสามารถในการสื่อสารวรรณกรรมก่อนและหลังการทดลอง
และ 3) แบบสอบถามความพึงพอใจของนักศึกษา วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าทีแบบกลุ่มตัวอย่างเดียว
ผลการวิจัยพบว่า 1) ความสามารถในการสื่อสารวรรณกรรมของนักศึกษาผ่านการจัดกิจกรรมสรุปวรรณกรรมร่วมสมัยในรูปแบบวิดีโอคอนเทนต์ มีคะแนนความสามารถในการสื่อสารวรรณกรรมหลังการจัดกิจกรรม มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 67.22 คะแนน (S.D. = 4.75) คิดเป็นร้อยละ 84.03 เมื่อเปรียบเทียบกับเกณฑ์ร้อยละ 80 (64 คะแนน) พบว่า นักศึกษามีความสามารถในการสื่อสารเชิงวรรณกรรมสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 80 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 2) ผลการศึกษาความพึงพอใจของนักศึกษาต่อการจัดกิจกรรมสรุปวรรณกรรมร่วมสมัยในรูปแบบวิดีโอคอนเทนต์ พบว่า มีผลการประเมินโดยรวมอยู่ในระดับ พึงพอใจมากที่สุด ( = 4.59, S.D. = 0.14)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กิ่งกาญจน์ บูรณสินวัฒนกูล และ พิณพนธ์ คงวิจิตต์. (2566). แนวทางการจัดการเรียนรู้วรรณคดีไทยในยุคดิจิทัลโดยใช้แนวคิดคอนเน็กติวิซึม. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 17(1), 233–245.
จักรกริช คำสม, ธารีชล ดงสงคราม และ วรปภา อารีราษฎร์. (2568). การพัฒนาสื่อดิจิทัลเพื่อการเรียนรู้และการสื่อสารบนแพลตฟอร์มออนไลน์. วารสารวิชาการ
“การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีสารสนเทศ”, 11(1), 74–86.
จารุวรรณ ไกรลาศ, กุลธิดา ธรรมวิภัชน์, พรปภัสสร ปริญชาญกล และ ไพฑูรย์ กานต์ธัญลักษณ์. (2567). การพัฒนาวิดีโอคอนเทนต์โดยใช้เทคนิคการเล่าเรื่องร่วมกับกิจกรรมการสื่อสารเพื่อส่งเสริมการรับรู้เรื่องการผลิตรายการข่าวออนไลน์. วารสารเทคโนโลยีการเรียนรู้และสื่อสารมวลชน, 27(40), 279–294.
ณัฐพร แสนทวีสุข. (2567). สังข์ทอง: การดัดแปลงวรรณคดีไทยเป็นสื่อร่วมสมัย. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย. มหาวิทยาลัยบูรพา.
ทรงภพ ขุนมธุรส, ป ประภัสสนันทน์ เรืองจันทร์ และ ชญาตี เงารังสี. (2565). ผลการจัดการเรียนการสอนออนไลน์ด้วยไมโครซอฟท์ ทีมส์ ในรายวิชาวรรณกรรมร่วมสมัย. Journal of Modern Learning Development, 7(1), 1-11.
ภรัณยู ขำน้ำคู้. (2568). การวิเคราะห์วาทศิลป์ดิจิทัลในการเล่าเรื่องวรรณกรรมสามก๊ก ผ่านช่องทางยูทูบของอาจารย์มิกซ์ ณัฐกริช เปาอินทร์. วารสารการสื่อสารและสื่อบูรณาการ, 13(2), 1–29.
มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย. (2566). รายละเอียดของรายวิชา มคอ.3 รายวิชา ED1028 วิเคราะห์วรรณกรรมไทยร่วมสมัย (Analysis of Contemporary Thai Literature). คณะศึกษาศาสตร์ วิทยาลัยศาสนศาสตร์เฉลิมพระเกียรติกาฬสินธุ์.
วิทยานันท์ บุญกอง. (2567). การจัดการเรียนรู้การอ่านวรรณคดีไทยโดยใช้วงวรรณกรรมเพื่อเสริมสร้างความร่วมรู้สึกของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนภาษาไทย. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สถาพร ปุ่มเป้า, กาญจนา วิชญาปกรณ์ และ กฤธยากาญจน์ โตพิทักษ์. (2568). การสอนวรรณกรรมไทยระดับอุดมศึกษา: จุดมุ่งหมาย สภาพปัญหา และแนวทางการจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะการคิดขั้นสูง. วารสารสังคมวิจัยและพัฒนา, 7(3), 211–232.
ไอรดา ภู่เทศ, ชลธิชา หอมฟุ้ง และ สมพร ร่วมสุข. (2565). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวรรณกรรมไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โดยการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือร่วมกับการใช้สมุดภาพการ์ตูน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 20(1), 611–626.
Agulló Sanz, E. (2024). The BookTube phenomenon: The promotion of reading in English literary education. Alicante: University of Alicante.
