การประเมินหลักสูตรสถานศึกษากลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ โรงเรียนพัฒนศาสน์วิทยาท่าแร้ง จังหวัดเพชรบุรี โดยใช้รูปแบบการประเมิน CIPPI MODEL
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อประเมินหลักสูตรสถานศึกษากลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ โรงเรียนพัฒนศาสน์วิทยาท่าแร้ง จังหวัดเพชรบุรี (ฉบับปรับปรุง พ.ศ.2561) โดยใช้รูปแบบการประเมิน CIPPI MODEL 2) เพื่อเป็นแนวทางในการปรับปรุงหลักสูตรสถานศึกษา กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยครั้งนี้ รวมทั้งสิ้น 377 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ ประเด็นสนทนากลุ่ม แบบสอบถามโดยมีค่าดัชนีความสอดคล้องอยู่ที่ 0.67 และแบบวิเคราะห์เอกสาร สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัย พบว่า 1) โดยภาพรวมมีความเหมาะสมอยู่ในระดับ มาก ในทุกด้านที่ทำการประเมิน ทั้งด้านบริบท ปัจจัยนำเข้า กระบวนการ ผลผลิต และผลกระทบ โดยลำดับความเหมาะสมจากมากไปน้อยคือ ด้านปัจจัยนำเข้า ด้านกระบวนการ ด้านผลผลิต ด้านบริบท และด้านผลกระทบ ตามลำดับ ซึ่งการประเมินรายด้านทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นปรัชญาและวิสัยทัศน์ของหลักสูตร คุณสมบัติของบุคลากร วัสดุอุปกรณ์การจัดการเรียนรู้ การวัดและประเมินผล ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนการนำความรู้ไปใช้ในชีวิตประจำวัน และผลกระทบต่อชุมชนต่างได้รับความคิดเห็นจากกลุ่มตัวอย่างว่ามีความ เหมาะสมอยู่ในระดับมาก 2) ผู้วิจัยได้สังเคราะห์แนวทางในการปรับปรุงหลักสูตรกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ โรงเรียนพัฒนศาสน์วิทยาท่าแร้ง จังหวัดเพชรบุรี ปีการศึกษา 2568 ซึ่งประกอบด้วยการปรับเวลาเรียนและโครงสร้างรายวิชาให้เหมาะสมกับผู้เรียน พัฒนาครูและสื่อเทคโนโลยีให้ทันสมัย ส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุกและการประเมินที่หลากหลาย เพิ่มกิจกรรมและเนื้อหาที่เชื่อมโยงชีวิตประจำวันและศาสนาอิสลาม
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เกษราภรณ์ สรวลเส และคณะ. (2566). การประเมินหลักสูตรวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับ
ปรับปรุง พ.ศ. 2560) ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายของโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น ฝ่ายมัธยมศึกษา (มอดินแดง) โดยใช้รูปแบบการประเมินแบบซิปป์ไอโมเดล. วารสารบัณฑิตแสงโคมคำ, 9(1), 56-77
เจมจิรา เชาว์ดี. (2567). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้การศึกษาคณิตศาสตร์ที่สอดคล้องกับชีวิตจริง (RME) เพื่อส่งเสริมความฉลาดรู้ด้านคณิตศาสตร์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 9(2), 345-258.
ตุลา บินล่าเต๊ะ (2567). การพัฒนาการคิดเชิงสถิติโดยใช้กิจกรรมการเรียนรู้แบบบูรณาการอิสลาม วิชาคณิตศาสตร์ (สาระสถิติ) สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นในโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, 35(2), 129–149.
ธีรชัย เนตรถนอมศักดิ์. (2561). การพัฒนาหลักสูตรและกระบวนการเรียนรู้ในระดับประถมศึกษา. คลังนานาวิทยา: ขอนแก่น.
ยามีละห์ ยาหมาย. (2565). การประเมินการใช้หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชนจังหวัดสตูล. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
วีรยุทธ พลายเล็ก (2566). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนตามแนวคิด Active Learning เพื่อเสริมสร้างทักษะและกระบวนการและจิตคณิตศาสตร์สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากรม, 19(1), 384 - 400
ศิวะลักษณ์ มหาชัย. (2565). การพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 5(2), 169-185
สุดารัตน์ อมรชาติ. (2564). การประเมินหลักสูตรสถานศึกษากลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทยของโรงเรียนบ้านหินดาน อำเภอคีรีรัฐนิคม จังหวัดสุราษฎร์ธานี โดยใช้รูปแบบซิปเปี้ยสท์. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี
สุภา นิลพงษ์. (2554). การประเมินหลักสูตรโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ พุทธศักราช 2552. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทวิโรฒ
Goodlad, J. I. (1979). Curriculum Inquiry: The Study of Curriculum Practice. New York: McGraw-Hill.
Stufflebeam, D. L. (1975). The CIPP Model for Program Evaluation. In Evaluation Models. Boston: Kluwer-Nijhoff Publishing.
Tyler, R. W. (1950). Basic Principles of Curriculum and Instruction. Chicago: University of Chicago Press.
