รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะครูด้านการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษที่บูรณาการกับการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 3
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความต้องการและแนวทางในการพัฒนาสมรรถนะครูด้านการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษที่บูรณาการเทคโนโลยีดิจิทัล 2) สร้างรูปแบบการพัฒนาสมรรถนะครู และ 3) ประเมินความเหมาะสม ความเป็นไปได้ ความถูกต้อง และความเป็นประโยชน์ของรูปแบบดังกล่าว การวิจัยเป็นการวิจัยและพัฒนา (R&D) ดำเนินการ 3 ขั้นตอน ได้แก่ การศึกษาสภาพปัจจุบันและความต้องการจากครูผู้สอนภาษาอังกฤษ 138 คน ด้วยแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า และการสัมภาษณ์ผู้บริหารและครูจาก 3 โรงเรียน การสร้างรูปแบบโดยอาศัยผลการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ และการตรวจสอบความเหมาะสมของรูปแบบด้วยการสนทนากลุ่มผู้เชี่ยวชาญ 7 ท่าน ก่อนนำไปประเมินจากผู้บริหารและครูจำนวน 213 คน
ผลการวิจัยพบว่า 1) ความต้องการพัฒนาสมรรถนะครูโดยรวมอยู่ในระดับมาก โดยเฉพาะด้านการใช้เทคโนโลยีเพื่อการออกแบบการเรียนรู้ การสร้างสื่อดิจิทัล และการประเมินผลออนไลน์ แนวทางที่เหมาะสมประกอบด้วย 4 วิธี ได้แก่ การอบรมสัมมนา การเรียนรู้ด้วยตนเอง การชี้แนะและการเป็นพี่เลี้ยง และการสร้างเครือข่ายชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ 2) รูปแบบการพัฒนาที่สร้างขึ้นประกอบด้วย 6 องค์ประกอบ ได้แก่ หลักการ วัตถุประสงค์ ปัจจัยนำเข้า กระบวนการพัฒนา วิธีการพัฒนา และผลผลิต และ 3) ผลการประเมินรูปแบบจากผู้เชี่ยวชาญ ผู้บริหาร และครู พบว่ารูปแบบมีความเหมาะสม ความเป็นไปได้ ความถูกต้อง และความเป็นประโยชน์ในระดับมากที่สุด แสดงให้เห็นว่าโมเดลนี้สามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการยกระดับสมรรถนะครูด้านเทคโนโลยีในบริบทสถานศึกษาได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา ฮวดศรี. (2566). การพัฒนารูปแบบการเสริมสร้างสมรรถนะครูเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการทางการศึกษา, 18(2), 45–60.
เจริญ ภู่วิจิตร์. (2564). การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อพัฒนาการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยราชภัฏ, 12(1), 101–113.
นาถชนก ภูมั่ง. (2563). การวัดและประเมินผลผู้เรียนตามสภาพจริงในศตวรรษที่ 21. วารสารศึกษาศาสตร์, 41(3), 55–70.
ปริยาภรณ์ ตั้งคุณานันต์. (2563). การพัฒนาบุคลากรทางการศึกษา: แนวคิดและกระบวนการที่เป็นระบบ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562. (2562). กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สุชญา โกมลวานิช, สมชาย กิจเจริญ, และอาภรณ์ บุณยเกียรติ. (2563). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะครูภาษาอังกฤษด้วยเทคโนโลยีดิจิทัล. วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรมดิจิทัล, 5(1), 30–48.
สุชญา โกมลวานิช, และคณะ. (2020). การพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลของครูผู้สอนภาษาอังกฤษ: รูปแบบการเรียนรู้ทางวิชาชีพ. วารสารการศึกษาและการเรียนรู้, 9(4), 55–63.
สุชาติ แวงโสธรณ์. (2565). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เชิงรุกสำหรับครูในระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารนวัตกรรมการเรียนรู้, 3(2), 22–35.
สุรีย์มาศ สุขกสิ. (2563). ความต้องการพัฒนาตนเองของครูในยุคประเทศไทย 4.0. วารสารบริหารการศึกษา, 11(1), 75–89.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2558). ภาวะผู้นำทางดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคการเปลี่ยนแปลง. วารสารวิชาการครุศาสตร์, 26(2), 210–225.
ศักดิ์นรินทร์ นิลรัตน์ศิริกุล. (2563). การจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญในศตวรรษที่ 21. วารสารศึกษาปริทัศน์, 27(1), 85–100.
ศุภกฤต ดิษฐสุวรรณ. (2566). การพัฒนาสมรรถนะครูด้านการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการจัดการเรียนรู้. วารสารครุศาสตร์สมัยใหม่, 14(3), 40–58.
วิชา พรหมโชติ. (2564). การออกแบบการเรียนรู้ภาษาอังกฤษในยุคดิจิทัล: แนวทางและตัวแบบการจัดการเรียนรู้. วารสารภาษาและการสื่อสาร, 17(2), 66–82.
McMillan, J. H., & Schumacher, S. (2001). Research in education: A conceptual introduction (5th ed.). New York: Longman.
