ผลการจัดกิจกรรมศิลปะสร้างสรรค์แบบกลุ่มด้วยสื่อผสมที่มีต่อ ความคิดริเริ่มของเด็กปฐมวัย โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น ฝ่ายอนุบาลศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความคิดริเริ่มของเด็กปฐมวัยที่ได้รับการจัดกิจกรรมศิลปะสร้างสรรค์แบบกลุ่มด้วยสื่อผสม 2) เปรียบเทียบความคิดริเริ่มของเด็กปฐมวัยที่ได้รับการจัดกิจกรรมศิลปะสร้างสรรค์แบบกลุ่มด้วยสื่อผสมก่อนและหลังการจัดกิจกรรม กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ เด็กปฐมวัยชายและหญิง อายุระหว่าง 4-5 ปี ที่กำลังศึกษาอยู่ในระดับชั้นอนุบาล 1/5 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น ฝ่ายอนุบาลศึกษา อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น จำนวน 40 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบกลุ่ม (cluster sampling) ใช้วิธีการทดลองแบบ One group pretest-posttest design เครื่องมือที่ใช้การวิจัยประกอบด้วย แผนการจัดกิจกรรมศิลปะสร้างสรรค์แบบกลุ่มด้วยสื่อผสม จำนวน 16 แผน มีคุณภาพอยู่ในระดับมาก และแบบสังเกตความคิดริเริ่มของเด็กปฐมวัย มีค่าดัชนีความสอดคล้องเท่ากับ 0.67-1.00 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ การทดสอบค่าที (t-test for dependent samples)
ผลการวิจัยพบว่า 1. ระดับความคิดริเริ่มของเด็กปฐมวัยก่อนการจัดกิจกรรมศิลปะสร้างสรรค์แบบกลุ่มด้วยสื่อผสมมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 7.67 อยู่ในระดับปรับปรุง หลังการจัดกิจกรรมศิลปะสร้างสรรค์แบบกลุ่มด้วยสื่อผสมความคิดริเริ่มของเด็กปฐมวัยโดยรวมเท่ากับ 11.27 อยู่ในระดับดี 2. ความคิดริเริ่มของเด็กปฐมวัยหลังได้รับการจัดกิจกรรมศิลปะสร้างสรรค์แบบกลุ่มด้วยสื่อผสม สูงกว่าก่อนได้รับการจัดกิจกรรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ .01
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรการศึกษาปฐมวัย พุทธศักราช 2560. โรงพิมพ์ชุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
จันทร์สุดา สมสุข. (2565). ผลการจัดกิจกรรมเล่านิทานปลายเปิดที่มีต่อความคิดริเริ่มของเด็กปฐมวัย. ใน สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชธานี.
ชลธิชา ชิวปรีชา. (2554). ความคิดสร้างสรรค์ของเด็กปฐมวัยที่ทำกิจกรรมศิลปะด้วยใบตอง.ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พัทธนันท์ วรรณพงศ์สิริ. (2567). ศิลปะสื่อประสม Mixed Media Art. เรียกใช้เมื่อ 30 มิถุนายน 2562 จาก https://bsru.net/cf_chl_tk=r9kZyZt4LiQzdoFmFfaycJIWI1VKfjKl3T4B_WwciJA-1749916905-1.0.1.1-bi3umt48WrVY4hccMxmGOMwTBi2D2krVjM0lzghsSs
พิทยาภรณ์ สิงหกานตพงศ์ และ ณัฐวรดา มณีรัตน์. (2550). การอบรมเลี้ยงดูเด็กปฐมวัย.คณะครุศาสตร์. มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.
ศิรประภา สุวรรณรัตน์. (2568). การพัฒนาทักษะความคิดสร้างสรรค์ด้านความคิดริเริ่มสำหรับเด็กปฐมวัยโดยการจัดกิจกรรมศิลปะการต่อเติม. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 10(1),1183-1192.
สิริมา ภิญโญอนันตพงษ์. (2550). การศึกษาปฐมวัย. เอกสารประกอบการสอน. คณะศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุธีรา งามเกียรติทรัพย์. (2564). การสร้างบรรยากาศในการเรียนให้เกิดความคิดสร้างสรรค์.วารสารนิตยสารเสียงธรรมจากมหายาน, 7(1), 23-34.
อมรินทร์ แผ่นหิน. (2564). ผลการจัดกิจกรรมศิลปะสร้างสรรค์ที่มีต่อความคิดริเริ่มของเด็กปฐมวัย ชั้นอนุบาลปีที่ 2. ใน สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชธานี.
อัครพล ไชยโชค. (2565). เสริมสร้างการคิดเด็กปฐมวัยด้วยการเล่นลูสพารตส์ผ่านกิจกรรมศิลปะจากวัสดุท้องถิ่น. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 20(2), 101-164.
Guilford, J.P. (1967) . The Nature of Human Intelligence. McGraw-Hill Book Company
Schumacher, E. F. (1988). Small is beautiful: Economics as if people mattered. Harper Perennial. https://sciencepolicy.colorado.edu/students/envs_5110/small_is_beautiful.pdf
Torrance, E. P. (1964) . Education and creativity in creativity progress and potential. New York McGraw-Hill.
