การอนุรักษ์สืบสานคัมภีร์โบราณทางพระพุทธศาสนาของวัดไก่เตี้ย เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้ มีวัตถุประสงค์ 2 ประการ คือ 1) เพื่อศึกษาการอนุรักษ์คัมภีร์โบราณตามแนวทางของกรมศิลปากร 2) เพื่อศึกษาการอนุรักษ์สืบสานคัมภีร์โบราณทางพระพุทธศาสนาของวัดไก่เตี้ย เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร ระเบียบวิธีวิจัยเป็นเชิงเอกสารโดยใช้วิธีการวิเคราะห์เชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า การบริหารจัดการการอนุรักษ์คัมภีร์ใบลานของกรมศิลปากร มีขั้นตอนการสำรวจโดยคณะผู้สำรวจประสานงานผู้ดูแลรักษา และประสานความร่วมมือ เจ้าของสถานที่ ผู้ดูแล และชาวบ้านต้องมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์ การดูแลรักษาและใช้ประโยชน์หลังจากเสร็จสิ้นการสำรวจ ทำให้เจ้าของสถานที่และชาวบ้านตระหนักรู้คุณค่าของคัมภีร์ใบลาน มีคุณค่าต่อสังคมในฐานะที่เป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ มีคุณค่าในฐานะที่เป็นมรดกทางวัฒนธรรม มีคุณค่าทางวิชาการ และมีคุณค่าที่คัมภีร์โบราณนั้นได้รวบรวมพระธรรมคำสอนทางพระพุทธศาสนา การอนุรักษ์สืบสานคัมภีร์โบราณทางพระพุทธศาสนาของวัดไก่เตี้ย เขตตลิ่งชัน ได้มีการดำเนินการอย่างเป็นระบบคือ มีการเก็บรักษา การอนุรักษ์ และสืบสานคัมภีร์โบราณเก่าแก่ที่ค้นพบในวัดไก่เตี้ย โดยมีคณะกรรมการฝ่ายสงฆ์และฆราวาสดูแล แก้ปัญหา มีการเผยแพร่สู่สังคม ทางวัดมีการปรับปรุงภูมิทัศน์เพื่อสะดวกในการเข้ามาศึกษา เป็นแหล่งเรียนรู้คัมภีร์สำคัญแห่งหนึ่งในเขตกรุงเทพมหานครฯ ผู้ศึกษาสามารถนำองค์ความรู้ในคัมภีร์พระพุทธศาสนาของวัดไก่เตี้ยต่อยอดเพื่อพัฒนาจิตใจ มนุษย์และสังคมไทยได้
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมศิลปากร. (2558). คู่มือการอนุรักษ์คัมภีร์ใบลาน. กรุงเทพฯ: สำนักหอสมุดแห่งชาติ.
________. (2565). รายงานการสำรวจและอนุรักษ์เอกสารโบราณในเขตกรุงเทพมหานคร.
กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.
________. (2561). เอกสารโบราณและการจัดเก็บในหอธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักหอสมุด
แห่งชาติ.
กลุ่มหนังสือตัวเขียนและจารึก สำนักอสมุดแห่งชาติ กรมศิลปากร. (2560). แนวทางการ
ซ่อมแซมและการเก็บรักษาคัมภีร์ใบลาน. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.
ดอกรัก พยัคศรี. (2560). เอกสารโบราณในฐานะมรดกทางวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: งาน
ฐานข้อมูลเอกสารโบราณภาคตะวันตก ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).
พิสิฐ เจริญวงศ์. (2560). การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการอนุรักษ์เอกสารโบราณ.
เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
มูลนิธิหอจดหมายเหตุพุทธทาส อินทปัญโญ.
(2556). แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิง
ศาสนาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.). โดย
ภูมิภาคตะวันออกเฉียงเหนือ: บทคัดย่อ กรุงเทพฯ: มูลนิธิหอจดหมายเหตุพุทธทาส
อินทปัญโญ.
วัฒนา พึ่งชื่น. เอกสารโบราณ “วัดไก่เตี้ย” ต้นแบบการอนุรักษ์ครั้งยิ่งใหญ่. เรียกใช้เมื่อ 9
กุมภาพันธ์ 2563 จาก https://www.thaipost.net
วีณา วีสเพ็ญ. (2546). “การปริวรรตใบลานในเขตตำบลท่าขอนยาง อำเภอกันทรวิชัย จังหวัด
มหาสารคาม”. ใน รายงานวิจัย ศิลปวัฒนธรรมและกิจการพิเศษ. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
ศููนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน). ฐานข้อมูลเอกสารโบราณภูมิภาคตะวันตกใน
ประเทศไทย. กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร. 2558.
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2560). ใน รายงานโครงการส่งเสริมการอนุรักษ์คัมภีร์
โบราณ. กรุงเทพฯ: สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
สำนักหอสมุดแห่งชาติ กรมศิลปากร. (2559). การบริหารจัดการคัมภีร์ใบลาน. กรุงเทพฯ:
กรมศิลปากร.
___________. (2561). ใน รายงานการเก็บรักษาและอนุรักษ์คัมภีร์ใบลาน. กรุงเทพฯ:
กรมศิลปากร.
สุมน อมรวิวัฒน์. (2556). การมีส่วนร่วมของชุมชนกับการพัฒนา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์
มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
