ผลของการใช้กิจกรรมพัฒนาผู้เรียนโดยใช้ทฤษฎีการเรียนรู้แบบร่วมมือ เพื่อพัฒนากรอบความคิดแบบเติบโต ของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนบ้านโป่งสะเก็ต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของการใช้กิจกรรมพัฒนาผู้เรียน โดยใช้ทฤษฎีการเรียนรู้แบบร่วมมือที่เพื่อเสริมสร้างกรอบความคิดแบบเติบโต ของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนบ้านโป่งสะเก็ต ซึ่งเป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง ซึ่งได้มาจากการสุ่มแบบกลุ่ม จำนวน 66 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ 1) กิจกรรมพัฒนาผู้เรียน โดยใช้ทฤษฎีการเรียนรู้แบบร่วมมือที่เพื่อพัฒนากรอบความคิดแบบเติบโต 2) แบบวัดกรอบความคิดแบบเติบโตชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 3) แบบบันทึกการเรียนรู้ของนักเรียนที่มีต่อกิจกรรมพัฒนาผู้เรียน โดยใช้ทฤษฎีการเรียนรู้แบบร่วมมือที่เพื่อพัฒนากรอบความคิดแบบเติบโต 4) แบบสอบถามความพึงพอใจในการเข้าร่วมกิจกรรมพัฒนาผู้เรียน โดยใช้ทฤษฎีการเรียนรู้แบบร่วมมือที่เพื่อพัฒนากรอบความคิดแบบเติบโตหลังเข้าร่วมกิจกรรมและต่อผู้วิจัย วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าสถิติพาราเมตริก และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัย พบว่า 1) นักเรียนกลุ่มทดลองมีคะแนนจากแบบวัดกรอบความคิดแบบเติบโตในระยะหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) กลุ่มทดลองมีคะแนนจากแบบวัดกรอบความคิดแบบเติบโตในระยะหลังการทดลองสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) นักเรียนกลุ่มทดลองมีความพึงพอใจต่อการเข้าร่วมกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนโดยใช้ทฤษฎีการเรียนรู้แบบร่วมมือเพื่อพัฒนากรอบความคิดแบบโต อยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
จารุวรรณ มุ่งเอื้อมกลาง. (2566). การพัฒนาหลักสูตรสร้างกรอบความคิดแบบเติบโต สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารราชพฤกษ์ มหาวิทยาลัยราชภัฎนครราชสีมา, 21(1), 74–90.
จุฬาลักษณ์ ทิพวัน และคณะ. (2563). การพัฒนาตัวบ่งชี้กรอบความคิดแบบเติบโต สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 26(2), 119–133.
ธมลวรรณ หีบแก้ว. (2565). การจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือโดยใช้เทคนิคกลุ่มร่วมมือแข่งขันร่วมกับสื่อความเป็นจริงเสริมเพื่อส่งเสริมการทำงานเป็นทีม เรื่อง โลกและการเปลี่ยนแปลง ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ปิยนุช ธรรมสุทธิ์, วิวัฒน์ เพชรศรี และภูวิดล บัวบางพลู. (2567). การพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้แบบร่วมมือด้วยเทคนิค STAD เพื่อพัฒนาผู้สัมฤทธิ์ทางการเรียนรายวิชาเศรษฐศาสตร์ กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนมะขามสรรเสริญ. วารสารวิจัยรำไพพรรณี, 18(1), 40–50.
ศรีเรือน แก้วกังวาล. (2540). จิตวิทยาพัฒนาการ: ชีวิตทุกช่วงวัย. (พิมพ์ครั้งที่ 7). โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สิริลักษณ์ บัวคง และคณะ. (2566). ผลการใช้กิจกรรมแนะนำเพื่อพัฒนากรอบความคิดแบบเติบโตในการจัดการอารมณ์และความเครียดของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 8(1), 40–50.
อิทธิเดช ปราศรัยงาม, เยาวลักษณ์ สุตะโคตร และธวัชชัย ไพใหล. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการดำเนินงานกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 1. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 10(38), 125–135.
Dweck, C. S. (2006). Mindset: The new psychology of success. Random House.
Johnson, D. W., & Johnson, R. T. (2003). Social interdependence: The interrelationships among theory, research, and practice. American Psychologist, 58(11), 931–945.
