แนวทางการบริหารงานวิชาการแบบมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมทักษะอาชีพของผู้เรียนระดับประถมศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความการวิจัยเชิงบรรยายนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพบริบท ความต้องการและความพร้อมของชุมชนในการส่งเสริมทักษะอาชีพของผู้เรียนระดับประถมศึกษาตอนปลาย 2) ศึกษาแนวทางการบริหารงานวิชาการแบบมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมทักษะอาชีพของผู้เรียนระดับประถมศึกษา และ 3) ศึกษาความเหมาะสมและความเป็นไปได้ของแนวทาง
การบริหารงานวิชาการแบบมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมทักษะอาชีพของผู้เรียนระดับประถมศึกษาโรงเรียนบ้านแสนสุข ผู้ให้ข้อมูลสำคัญประกอบด้วย กลุ่มที่ 1 ปราชญ์ชาวบ้าน คณะกรรมการสถานศึกษา ผู้ปกครอง และนักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนปลาย จำนวน 60 คน กลุ่มที่ 2 ผู้อำนวยการและครูโรงเรียนบ้านแสนสุข จำนวน 8 คน และกลุ่มที่ 3 ผู้เชี่ยวชาญ
ด้านการส่งเสริมทักษะอาชีพและศึกษานิเทศก์ จำนวน 7 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่
แบบบันทึกการสนทนากลุ่ม แบบประเมินความเหมาะสม และแบบประเมินความเป็นไปได้ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า
- ชุมชนส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม (ร้อยละ 80) มีความต้องการ
ให้โรงเรียนส่งเสริมทักษะอาชีพใน 3 กลุ่มหลัก คือ ทักษะอาชีพทางการเกษตร ทักษะอาชีพ
การค้าขายและแปรรูป และทักษะการตลาดและเทคโนโลยี โดยชุมชนมีความพร้อมทั้งด้าน
การมีส่วนร่วม แหล่งเรียนรู้ ทรัพยากร และปราชญ์ชาวบ้าน - แนวทางการบริหารงานวิชาการแบบมีส่วนร่วมควรส่งเสริมการมีส่วนร่วมของผู้บริหาร ครู นักเรียน คณะกรรมการสถานศึกษา และชุมชน โดยแต่ละฝ่ายมีบทบาทชัดเจน
ในกระบวนการพัฒนาทักษะอาชีพ - แนวทางการบริหารงานวิชาการแบบมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมทักษะอาชีพของผู้เรียนมีความเหมาะสมโดยรวมอยู่ในระดับมาก (M = 4.41, SD = 0.58) และมีความเป็นไปได้โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (M = 4.55, SD = 0.50)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กัญญาณัฐ สีเตา และอภิชาต เลนะนันท์. (2022). แนวทางการบริหารสถานศึกษาเพื่อพัฒนาทักษะอาชีพของนักเรียนโรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 20 จังหวัดชุมพร. วารสารสังคมศาสตร์ท้องถิ่น. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 6(1), 53–60.
จันทร์เพ็ญ สุวรรณคร. (2558). กระบวนทัศน์การจัดกิจกรรมแนะแนวเพื่อเสริมสร้างการใช้ทักษะชีวิตและอาชีพของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. ใน วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ทัศน์พล แก้วเพชรบุตร และวิภาดา ประสารทรัพย์. (2565). การบริหารวิชาการเพื่อพัฒนาทักษะอาชีพของผู้เรียน. ใน รายงานการประชุม Graduate School Conference (เล่ม 4, ฉบับที่ 1, น. 1372).
ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ. (2565). นโยบายและจุดเน้นของกระทรวงศึกษาธิการ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567. เรียกใช้เมื่อ 13 พฤศจิกายน 2567 จาก https://www.moe.go.th/360policy-and-focus-moe-fiscal-year-2024/
ประภาศิริ คูนาคำ, ภมรพรรณ์ ยุระยาตร์ และฉลาด จันทรสมบัติ. (2559). รูปแบบการบริหารงานวิชาการแบบมีส่วนร่วมในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 24. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 10(2), 59–70.
มีเกียรติ นาสมตรึก. (2563). การพัฒนารูปแบบการบริหารงานวิชาการแบบมีส่วนร่วมที่มีประสิทธิผลของโรงเรียนอุบลปัญญานุกูล จังหวัดอุบลราชธานี. สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ.
เยาวลักษณ์ เกษรเกศรา. (2565). การพัฒนารูปแบบบริหารการเสริมสร้างทักษะชีวิตและอาชีพของนักเรียนโรงเรียนบ้านหมากหัววัง อำเภอเมือง จังหวัดลำปาง ใน การประชุมสัมมนาวิชาการนำเสนอผลงานวิชาการระดับชาติเครือข่ายบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ ครั้งที่ 22 “ชีวิตใหม่ของการศึกษาในสังคมดิจิทัล (16 สิงหาคม 2565). นครสวรรค์: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
สายเพ็ญ บุญทองแก้ว. (2020). การพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาเพื่อพัฒนาทักษะอาชีพสำหรับนักเรียนในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา
สุราษฎร์ธานี เขต 2. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ
ราชวิทยาลัย, 7(9), 96–110.
สิริพันธุ์ สุวรรณมรรคา. (2554). แนวทางการจัดการศึกษาขั้นพื้นฐานเพื่อการประกอบอาชีพ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2561). แนวทางการเสริมทักษะและเสริมสร้างประสบการณ์อาชีพให้กับนักเรียน. เรียกใช้เมื่อ 10 พฤศจิกายน 2567 จาก https://www.shorturl.asia/2FLPx
สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2568). นโยบาย Thailand Zero Dropout. เรียกใช้เมื่อ 19 มีนาคม 2568 จาก https://ops.moe.go.th/moe-coordinate-missions-6th-2568/
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 2. (2566). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2566–2570. สุราษฎร์ธานี: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 – 2579. บริษัท พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
เสาวลักษณ์ ขาวเขียว, และคณะ. (2565). แนวทางการส่งเสริมทักษะอาชีพตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในโรงเรียนกลุ่มเครือข่ายพัฒนาคุณภาพการศึกษาสิชล 1 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 4. วารสาร มจร มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์, 8(1), 57–74.
ศิริวิมล กรวดนอก, และสุทธิพงศ์ บุญผดุง. (2565). การบริหารวิชาการเพื่อการจัดการศึกษาด้านภาษาที่สามสู่ทักษะอาชีพที่เป็นเลิศ. ใน การประชุมวิชาการนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ ครั้งที่ 4 “Graduate School Conference 2022 Happiness: ความสุขและคุณภาพชีวิตที่ดีอย่างยั่งยืนในยุคสังคมดิจิทัล” (วันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2565). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
Ginzberg, E., Ginsburg, S. W., Axelrad, S., & Herma, J. L. (1951). Occupational choice: An approach to a general theory. Columbia University Press.
Keumala, E., Nurihsan, J., & Budiamin, A. (2018). The development of career learning program with modeling techniques to improve student career awareness Open Access. Islamic Guidance and Counseling Journal, 1(2), 53-61.
Lidyasari, A. T., Hidayah, N., & Triyono. (2023). A career guidance model design-based blended learning in primary schools. International Journal of Learning and Change, 15(3), 255–280.
Oliveira, Í. M., & Araújo, A. M. (2022). Career exploration as a foundation for career developmental learning and academic success in childhood. British Journal of Guidance & Counselling, 50(3), 351-370.
Peila-Shuster, J. J., Carlson, L. A., & Huff, A. E. (2019). Children’s career development: The building blocks for career adaptability. In J. G. Maree (Ed.), Handbook of innovative career counselling (pp. 231–249). Springer Nature Switzerland AG.
