Effectiveness of The Disabled Living Allowances Management with Disabilities of Pak Phraek Subdistrict Administrative Organization, Bang Saphan Noi District,Prachuap Khiri Khan Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this study were (1) To evaluate the level of effectiveness in the management of living allowances for people with disabilities of the Pak Phraek Subdistrict Administrative Organization. Bang Saphan Noi District Prachuap Khiri Khan Province (2) To compare the effectiveness of the Pak Phraek Subdistrict Administrative Organization's management of living allowances for people with disabilities. Bang Saphan Noi District Prachuap Khiri Khan Province Classified according to personal factors and (3) to test the relationship between services and the effectiveness of the management of living allowances for people with disabilities of the Pak Phraek Subdistrict Administrative Organization. Bang Saphan Noi District Prachuap Khiri Khan Province Conducted research by collecting data from people with disabilities who have identification cards and live in the area of the Pak Phraek Subdistrict Administrative Organization. Bang Saphan Noi District Prachuap Khiri Khan Province, 81 people, using quantitative research methods. Data were analyzed using frequency, percentage, mean, and standard deviation. T-test One-way analysis of variance and Pearson correlation analysis The results of the research include (1) the level of effectiveness in the management of living allowances for people with disabilities of the Pak Phraek Subdistrict Administrative Organization; Bang Saphan Noi District Prachuap Khiri Khan Province was found to be at a high level (2) in terms of comparing the effectiveness of the management of living allowances for the disabled of the Pak Phraek Subdistrict Administrative Organization. Bang Saphan Noi District Prachuap Khiri Khan Province Classified according to personal factors, it was found that disabled people of Pak Phraek Subdistrict Administrative Organization had different educational levels. There were different opinions on the effectiveness of the management of living allowances for people with disabilities and (3) the services of the Pak Phraek Subdistrict Administrative Organization and the effectiveness of the management of living allowances for people with disabilities were found to have a positive relationship at a relatively high level.
Article Details
References
จิราภรณ์ งอยกุดจิก. (2557). ความต้องการสวัสดิการของคนพิการในเขตพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลหนองโสน อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, บุรีรัมย์.
ดารารัตน์ ทิพย์วงศ์ .(2551). ปัญหาและความต้องการในการได้รับสวัสดิการความช่วยเหลือจากภาครัฐ ของผู้พิการในอำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน. การค้นคว้าแบบอิสระสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชาสาธารณสุข มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.
ธิดารัตน์ นงค์ทอง. (2562). คุณภาพชีวิตของคนพิการรุนแรงทางร่างกายและเคลื่อนไหว. Journal of Social Development, 19(2), หน้า 113-131.
นาถยารัตน์ กาญจนพันธ์. (2555). การส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิของผู้พิการและผู้ทุพพลภาพตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550. การค้นคว้าอิสระรัฐศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง, กรุงเทพมหานคร.
ปนัดดา พิทักษ์รัศมี. (2564). การเข้าถึงสิทธิของคนพิการด้านบริการทางการแพทย์ในสถาบันสิรินธรเพื่อการฟื้นฟูสมรรถภาพทางการแพทย์แห่งชาติกรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข.วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง, กรุงเทพมหานคร.
ศรัณญา อำนักมณี. (2557). ความพึงพอใจของคนพิการต่อการให้บริการจ่ายเบี้ยยังชีพ ขององค์การบริหารส่วนตำบลคลองท่อมใต้ ตำบลคลองท่อมใต้ อำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยภูเก็ต, ภูเก็ต.
สิงห์คำ มณีจันสุข. (2562). การบริหารจัดการสวัสดิการสำหรับคนพิการทางการเคลื่อนไหวหรือทางร่างกายขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดสมุทรปราการ. ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, พระนครศรีอยุธยา.
อุษณีย์ จีนโดน. (2562). ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตคนพิการในตำบลดอนยาง อำเภอปะทิว จังหวัดชุมพร. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, มหาสารคาม.
Gibson, James L, Invancevich, John M. and Donnelly, James H. (1988). Organization. 6th ed. Texas : Business Pubilications, Inc.
Parasuraman, A., Zeithaml, V. A., & Berry, L. L. (Spring 1988). SERVQUAL: A multiple-item scale for measuring consumer perceptions of service quality. Journal of Marketing, 64, 12-40.Marpue, S. (2013). Use mindfulness to apply to solve doing work Employees of Electricity Generating Authority of Thailand(Master’s Thesis). Mahachulalongkornrajavidyalaya University].
Millet, J. D. (1954). Management in the Public Service. New York: Mcgraw – Hill.
Mogkaew, P. (2019). Construction of Dhammanamai principles in treatment of Thai traditional medicine of Prongmadaue community, Muang district, Nakhonpathom province. Journal of Multidisciplinary in Humanities and Social Sciences, 2(3), 45-58.
Schermerhorn, J., Hunt, J., and Osborn, R. (2000). Organizational behavior. (7th ed.). New York: John Wiley & Sons.
Toner, K. (2020, September 24). When Covid-19 hit, he turned his newspaper route into a lifeline for senior citizens. Retrieved December 19, 2020, from https://www.cnn.com/ 2020/06/ 04/us/coronavirus-newspaper-deliveryman-groceries-senior-citizens-cnnheroes-trnd/index.html.
Yamane, T. (1973). Statistic: An introductory analysis. (3rd ed.). New York: Harper and Row.
