การพัฒนาบทเรียนไมโครเลิร์นนิงแบบปรับเหมาะเพื่อส่งเสริมทักษะ ทางดิจิทัลสำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาบทเรียนไมโครเลิร์นนิงแบบปรับเหมาะเพื่อส่งเสริมทักษะทางดิจิทัลสำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี และ 2) ประเมินคุณภาพของบทเรียนไมโครเลิร์นนิงแบบปรับเหมาะด้านเนื้อหาและด้านสื่อและการออกแบบ การวิจัยเป็นการวิจัยและพัฒนา โดยประยุกต์ใช้กระบวนการออกแบบและพัฒนาระบบการเรียนการสอนตามแนวคิด ADDIE ประกอบด้วย 5 ขั้นตอน ได้แก่ การวิเคราะห์ การออกแบบ การพัฒนา การนำไปใช้ และการประเมินผล กลุ่มผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ผู้เชี่ยวชาญด้านเนื้อหาและผู้เชี่ยวชาญด้านสื่อและการออกแบบ จำนวน 3 คน ซึ่งได้มาจากการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) บทเรียนไมโครเลิร์นนิงแบบปรับเหมาะ จำนวน 9 บทเรียน 2) แบบทดสอบคัดกรองทักษะทางดิจิทัลก่อนเรียน และ 3) แบบประเมินคุณภาพบทเรียนด้านเนื้อหาและด้านสื่อและการออกแบบชนิดมาตรประมาณค่า 5 ระดับ ผู้วิจัยเก็บรวบรวมข้อมูลโดยนำบทเรียนที่พัฒนาขึ้นเสนอให้ผู้เชี่ยวชาญประเมินคุณภาพ และนำผลการประเมินมาวิเคราะห์ด้วยค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัย พบว่า 1) บทเรียนไมโครเลิร์นนิงแบบปรับเหมาะที่พัฒนาขึ้นมีจำนวน 9 บทเรียน ครอบคลุมทักษะทางดิจิทัล 3 ระดับ 9 ทักษะ ได้แก่ ระดับพื้นฐาน ระดับขั้นต้นสำหรับการทำงาน และระดับขั้นประยุกต์สำหรับการทำงาน แต่ละบทเรียนประกอบด้วยจุดประสงค์การเรียนรู้ เนื้อหาขนาดสั้น วิดีโอสั้น บทความสั้น อินโฟกราฟิก การ์ดความรู้ กิจกรรมหรือภารกิจย่อย แบบทดสอบออนไลน์ และข้อมูลป้อนกลับ โดยกำหนดเส้นทางการเรียนรู้แบบปรับเหมาะตามผลการคัดกรองก่อนเรียน จำนวน 3 เส้นทาง ได้แก่ เส้นทาง A การปรับพื้นฐาน เส้นทาง B การพัฒนาทักษะขั้นต้นสำหรับการทำงาน และเส้นทาง C การเสริมทักษะขั้นประยุกต์ และ 2) บทเรียนไมโครเลิร์นนิงแบบปรับเหมาะมีคุณภาพโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (M = 4.47, SD = 0.35) เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านเนื้อหามีคุณภาพอยู่ในระดับมากที่สุด (M = 4.57, SD = 0.41) และด้านสื่อและการออกแบบมีคุณภาพอยู่ในระดับมากที่สุด (M = 4.37, SD = 0.29) แสดงให้เห็นว่าบทเรียนที่พัฒนาขึ้นมีความเหมาะสมสำหรับนำไปใช้ในการจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมทักษะทางดิจิทัลของนักศึกษาระดับปริญญาตรี ทั้งนี้ ควรมีการศึกษาประสิทธิผลของบทเรียนกับกลุ่มผู้เรียนจริงในขั้นต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ขวัญชนก พุทธจันทร์. (2564). Micro Learning การเรียนรู้แบบใหม่ สั้น กระชับ นำไปใช้ได้จริง. เรียกใช้เมื่อ 22 มกราคม 2569 จาก https://www.spcvedu.com/acade mic/micro-learning/
เจริญ ภูวิจิตร. (2564). การจัดการเรียนรู้ทางออนไลน์อย่างมีประสิทธิภาพในยุคดิจิทัล. เรียกใช้เมื่อ 21 มกราคม 2569 จาก http://www.nidtep.go.th/2017/publish/doc/ 20210827.pdf
พิมพ์ชนก คำชัย. (2563). การพัฒนาระบบการฝึกอบรมแบบปรับเหมาะเพื่อพัฒนาทักษะด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของบุคลากรในมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. ใน ปริญญานิพนธ์ระดับบัณฑิตศึกษา. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ศยามน อินสะอาด. (2564). การออกแบบไมโครเลิร์นนิงยุคดิจิทัล. วารสารเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา, 16(20), 16–31.
อรนุช ลิมตศิริ. (2560). การศึกษานอกห้องเรียนเพื่อเสริมสร้างทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 10(3), 1643–1658.
อภิญญา แซ่ซึง. (2564). การพัฒนาไมโครเลิร์นนิงตามแนวทางการเรียนรู้โดยใช้สถานการณ์เป็นฐานสำหรับโมบายเลิร์นนิงแพลตฟอร์มเพื่อส่งเสริมทักษะการพัฒนาตนเองของพนักงานระดับปฏิบัติการ. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อัคริมา บุญอยู่. (2560). Digital Literacy เรื่องใกล้ตัวที่ควรรู้. สำนักหอสมุดและศูนย์สารสนเทศวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี กรมวิทยาศาสตร์บริการ.
แววตา เตชาทวีวรรณ. (2551). การบูรณาการการรู้สารสนเทศ ในระบบจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
True Digital Academy. (2564). ทักษะด้านดิจิทัล (Digital Skills) ก้าวสำคัญสู่อนาคต. เรียกใช้เมื่อ 21 มกราคม 2569 จาก https://www.truedigitalacademy.com /blog/
Brusilovsky, P. (2001). Adaptive hypermedia. User Modeling and User-Adapted Interaction, 11(1–2), 87–110. doi:10.1023/A:1011143116306
Hug, T. (2005). Micro learning and narration: Exploring possibilities of utilization of narrations and storytelling for the designing of “micro units” and didactical micro-learning arrangements. In Proceedings of the Media in Transition 4 Conference. Cambridge, MA: Massachusetts Institute of Technology.
Law, N., Woo, D., de la Torre, J., & Wong, G. (2018). A global framework of reference on digital literacy skills for indicator 4.4.2 (Information Paper No. 51). Montreal, Canada: UNESCO Institute for Statistics.
Vuorikari, R., Kluzer, S., & Punie, Y. (2022). DigComp 2.2: The digital competence framework for citizens: With new examples of knowledge, skills and attitudes. Luxembourg: Publications Office of the European Union. doi:10.2760/115376