การปกครองแนวพุทธกับการเสริมสร้างธรรมาภิบาลในองค์กรภาครัฐ

Main Article Content

สุรพงษ์ วีระศิลป์ชัย
สุปรีชา ชำนาญพุฒิพร

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวคิดและหลักการของการปกครองแนวพุทธ วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างการปกครองแนวพุทธกับหลักธรรมาภิบาล และเสนอแนวทางการประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมเพื่อเสริมสร้างธรรมาภิบาลในองค์กรภาครัฐ โดยอาศัยการศึกษาจากเอกสารทางวิชาการ งานวิจัย และหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาที่เกี่ยวข้อง    ผลการศึกษาพบว่า การปกครองแนวพุทธเป็นแนวคิดการบริหารและการใช้อำนาจที่ยึดหลักธรรมเป็นพื้นฐาน โดยมีหลักธรรมสำคัญ ได้แก่ ทศพิธราชธรรม สังคหวัตถุ 4 พรหมวิหาร 4 และอปริหานิยธรรม 7 ซึ่งมีความสอดคล้องกับองค์ประกอบของธรรมาภิบาลในด้านคุณธรรม ความโปร่งใส ความรับผิดชอบ การมีส่วนร่วม และการมุ่งประโยชน์สาธารณะ การบูรณาการหลักพุทธธรรมเข้ากับการบริหารภาครัฐสามารถส่งเสริมการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงคุณธรรม การสร้างวัฒนธรรมองค์กรที่ยึดมั่นในความซื่อสัตย์สุจริต การบริหารงานที่โปร่งใสและตรวจสอบได้ ตลอดจนการกำหนดนโยบายสาธารณะที่คำนึงถึงประโยชน์สุขของประชาชนเป็นสำคัญ อันจะนำไปสู่การพัฒนาระบบราชการที่มีธรรมาภิบาล ลดปัญหาการทุจริต และเสริมสร้างความเชื่อมั่นของประชาชนต่อองค์กรภาครัฐอย่างยั่งยืน

Article Details

ประเภทบทความ
บทความ

เอกสารอ้างอิง

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). ธรรมาภิบาลกับการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิพุทธธรรม.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2559). ธรรมกับการบริหารและการปกครอง. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิการศึกษาเพื่อสันติภาพพระธรรมปิฎก.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

วศิน อินทสระ. (2554). พุทธจริยศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: ธรรมดา.

สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2546). พระราชกฤษฎีกาว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี พ.ศ. 2546. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา.

Bovens, M. (2007). Analysing and Assessing Accountability: A Conceptual Framework. European Law Journal, 13(4), 447–468.

Denhardt, J. V., & Denhardt, R. B. (2015). The New Public Service: Serving, Not Steering (4th ed.). New York: Routledge.

Easton, D. (1965). A Systems Analysis of Political Life. John Wiley & Sons.

Kim, S. (2010). Public Trust in Government in Japan and South Korea. Asian Survey, 50(4), 801–828.

Northouse, P. G. (2022). Leadership: Theory and Practice (9th ed.). Thousand Oaks, CA: Sage Publications.

OECD. (2017). Trust and Public Policy: How Better Governance Can Help Rebuild Public Trust. Paris: OECD Publishing.

Osborne, S. P. (2010). The New Public Governance? Emerging Perspectives on the Theory and Practice of Public Governance. London: Routledge.

Payutto, P. A. (2017). Sustainable Development under the Buddhist Perspective. Bangkok: Buddhadhamma Foundation.

Transparency International. (2024). Corruption Perceptions Index 2024. Berlin: Transparency International.

United Nations Development Programme (UNDP). (1997). Governance for Sustainable Human Development. New York: UNDP.

United Nations. (2009). Good Governance Practices for the Protection of Human Rights. New York: United Nations.

_______. (2015). Transforming Our World: The 2030 Agenda for Sustainable Development. New York: United Nations.

Weber, M. (1978). Economy and Society: An Outline of Interpretive Sociology. Berkeley, CA: University of California Press.

World Bank. (1992). Governance and Development. Washington, DC: The World Bank.

World Bank. (2023). Enhancing Government Effectiveness and Transparency: The Fight Against Corruption. Washington, DC: The World Bank.