การสื่อสารในการสร้างแบรนด์ทางการเมืองของผู้สมัคร นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสงขลาที่ชนะการเลือกตั้งในปี 2568
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) กระบวนการสื่อสารในการสร้างแบรนด์ทางการเมือง และ 2) ปัญหาและแนวทางการสื่อสารในการสร้างแบรนด์ทางการเมืองของผู้สมัครนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสงขลา ที่ชนะการเลือกตั้งในปี 2568 เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพมุ่งศึกษาผู้ที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับการสื่อสารในการสร้างแบรนด์ จำนวน 27 คน จาก 7 กลุ่ม ได้แก่ 1) ผู้สมัครนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด 2) ที่ปรึกษาในการวางแผนการสื่อสารแบรนด์ 3) นักปฏิบัติการสื่อสารแบรนด์ 4) หัวคะแนน 5) ประชาชนในฐานะผู้รับสาร 6) ผู้สมัครสมาชิกสภา และ 7) นักวิชาการด้านการสื่อสารแบรนด์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์เชิงลึกแบบกึ่งโครงสร้าง เก็บข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์รายบุคคลและวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เขิงเนื้อหาและสรุปประเด็นสำคัญ
ผลการวิจัย พบว่า 1) การสร้างแบรนด์ทางการเมืองที่มีประสิทธิภาพต้องดำเนินการอย่างเป็นระบบ ตั้งแต่การวิเคราะห์บริบท การกำหนดอัตลักษณ์ การวางกลยุทธ์ และการเลือกใช้สื่อที่เหมาะสม ควบคู่กับ 2) การแก้ไขปัญหาการสื่อสารด้วยยุทธศาสตร์ที่ชัดเจน การบูรณาการสื่อ การใช้ข้อมูลที่โปร่งใส และการบริหารทีมอย่างเป็นระบบ เพื่อสร้างความน่าเชื่อถือ ความไว้วางใจ และการจดจำในระยะยาว ทั้งนี้ งานวิจัยได้พัฒนา “โมเดล S-U-P-H-I-T B-R-A-N-D-I-N-G” ซึ่งเป็นกรอบแนวคิดที่ครอบคลุมตั้งแต่การวิเคราะห์บริบท การกำหนดอัตลักษณ์ การวางกลยุทธ์ การสื่อสารแบบบูรณาการ ไปจนถึงการบริหารจัดการวิกฤต การรับมือข้อโจมตี การเชื่อมโยงภาพลักษณ์กับนโยบาย และการสร้างความสัมพันธ์กับประชาชนอย่างยั่งยืน สามารถประยุกต์ใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพในระดับท้องถิ่น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
วิทยาธร ท่อแก้ว. (2564). การสื่อสารเชิงยุทธศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น. นนทบุรี:มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Coombs, W. T. (2007). Protecting organization reputations during a crisis: The development and application of Situational Crisis Communication Theory. Corporate Reputation Review, 10(3), 163–176.
French, A., & Smith, G. (2010). Measuring political brand equity: A consumer oriented approach. European Journal of Marketing, 44(3/4), 460–477.
Gibson, R., & Ward, S. (2009). Parties in the digital age: A review article. Representation, 45(1), 87–100.
Grunig, J. E., & Hunt, T. (1984). Managing public relations. New York: Holt, Rinehart & Winston.
Hallahan, K., Holtzhausen, D., van Ruler, B., Verčič, D., & Sriramesh, K. (2007). Defining strategic communication.International Journal of Strategic Communication, 1(1), 3–35.
Keller, K. L.(2013). Strategic Brand Management: Building, Measuring, and Managing Brand Equity (4th ed.). Pearson Education.
Kotler, P., & Kotler, N. (2021). Political Marketing: Generating Effective Public Engagement. New York: Routledge.
Lees-Marshment, J. (2009). Political marketing: Principles and applications. London: Routledge
Lilleker, D. G., & Jackson, N. A. (2011). Political communication and cognition : An experimental study of the effects of social media
McNair, B. (2018). An Introduction to Political Communication. (6th ed.). London: Routledge.
Pich, C., Dean, D., & Punjaisri, K. (2016). Political brand identity: An examination of the complexities of Conservative brand and internal
market engagement during the 2010 UK General Election campaign. Journal of Marketing Communications, 22(1), 100–117.
Scammell, M. (2015). Politics and Image: The Conceptual Value of Branding. Journal of Political Marketing, 14(1–2), 7–18.