การจัดการสื่อสารเพื่อการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชน ในการเพาะพันธุ์กุ้งเพื่อการประมงที่ยั่งยืนขององค์การบริหาร ส่วนตำบลเกาะหมาก อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) การจัดการสื่อสารด้านความรู้ ทัศนคติ และการปฏิบัติเพื่อการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชน และ 2) การจัดการสื่อสารด้านการแพร่กระจายนวัตกรรมเพื่อการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชนในการเพาะพันธุ์กุ้งเพื่อการประมงที่ยั่งยืนขององค์การบริหารส่วนตำบลเกาะหมาก อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพมุ่งศึกษาผู้ที่มีบทบาทเกี่ยวข้องโดยตรงในพื้นที่ กลุ่มตัวอย่างคัดเลือกแบบเจาะจง จำนวน 27 คน จาก 7 กลุ่ม ได้แก่ 1) ผู้กำหนดนโยบาย 2) ผู้บริหารองค์กรที่เกี่ยวข้องระดับผู้อำนวยการกอง 3) นักสื่อสารองค์กร 4) นักส่งเสริมการเกษตร 5) แกนนำชุมชนซึ่งเป็นต้นแบบการเพาะพันธ์กุ้ง 6) นักปกครองท้องที่ในฐานะร่วมเครือข่ายการสื่อสาร และ 7) นักวิชาการสื่อสารทางการเมือง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์เชิงลึกแบบมีโครงสร้าง วิเคราะห์ข้อมูลโดยการสรุปเชิงวิเคราะห์
ผลการวิจัย พบว่า 1) การจัดการสื่อสารเพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมในการเพาะพันธุ์กุ้งอย่างยั่งยืนต้องมุ่งให้ “การเรียนรู้และการลงมือทำ” เกิดขึ้นจริงในชีวิตประจำวัน กระบวนการสื่อสารต้องเชื่อมโยง ความรู้–ทัศนคติ–การปฏิบัติ ให้เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องผ่านการมีส่วนร่วม โดยใช้กรอบ “ชัด–ชอบ–เชื่อ–ช่วย” เป็นกลไกสำคัญในการขับเคลื่อน และ 2) การแพร่กระจายนวัตกรรม พบว่า ความสำเร็จเกิดขึ้นเมื่อการสื่อสารถูกจัดการอย่างเป็นระบบจากกลุ่มนำร่องไปสู่คนส่วนใหญ่ ครอบคลุม 4 องค์ประกอบคือ ตัวนวัตกรรม ช่องทาง เวลา และระบบสังคม โดยนวัตกรรมเป็น “ชุดมาตรฐานร่วม” ของชุมชนที่อาศัยกรอบ “เข้าใจ–เข้าถึง–ลงมือทำ– เห็นผล”
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
สุรสิทธิ์ วิทยารัฐ. (2551). การสื่อสารเพื่อการพัฒนา: พัฒนาการ แนวคิด สภาพการณ์ในสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์หนังสือมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
อรรฆชัย ตระการศาสตร์ และคณะ. (2568). การสื่อสารเพื่อพัฒนาที่มีส่วนร่วมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 12(2), 155–169.
Dearing, J. W. (2009). Applying diffusion of innovation theory to intervention development. Research on Social Work Practice, 19(5), 503-518.
Haro-de-Rosario, A., Sáez-Martín, A., & Caba-Pérez, M.C. (2018). Using social media to enhance citizen engagement with local government: Evidence from European municipalities. International Review of Administrative Sciences, 84(3), 429-444.
Heiskanen, E., Johnson, M., Robinson, S., Vadovics, E., & Saastamoinen, M. (2010). Low-carbon communities as a context for innovation diffusion. Business Strategy and the Environment, 19(7), 481-491.
Manoharan, A.P., Ingrams, A., & Kang, D. (2023). E-participation and local government: A study of citizen engagement through digital platforms. Government Information Quarterly, 40(2), Article 101784.
Mubarik, M. S., et al. (2021). Expansion and specification of Knowledge, Skills, Attitudes and Practices survey model for community-based develop ment. Sustainability, 13(19), 10525.
Oliveira, M., Curado, C., & Henriques, P. L. (2020). Knowledge sharing and citizen engagement in local government: A strategic communication perspective. Journal of Knowledge Management, 24(8), 1845-1863.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations (5th ed.). Free Press.
Zhu, Z., Liu, Y., & Hu, J. (2020). Determinants of community participation in public benefit activities:An innovation diffusion perspective.Journal of Community Psychology, 48(6), 1954-1972.
Zheng, L., et al. (2022). Knowledge, attitude, and practice (KAP) toward COVID-19 pandemic among the public: A cross-sectional study. International Journal of Environmental Research and Public Health, 19(5), 2784.