การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการสื่อสาร รายวิชาภาษาไทยโดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบสืบเสาะหาความรู้ (5E) สำหรับนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 กลุ่มเครือข่ายโรงเรียนเสนางค์บูรพา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอำนาจเจริญ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อหาประสิทธิภาพของการจัดการเรียนรู้เรื่องการพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการสื่อสาร รายวิชาภาษาไทย โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบสืบเสาะหาความรู้ (5E) มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 70/70 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ก่อนและหลังเรียน และ 3) เปรียบเทียบความสามารถในการสื่อสาร เรื่องการพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการสื่อสาร รายวิชาภาษาไทย โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบสืบเสาะหาความรู้ (5E) สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 กลุ่มโรงเรียนเสนางค์บูรพา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอำนาจเจริญ เทียบกับเกณฑ์ร้อยละ 70 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย เป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนบ้านบกอำเภอเสนางคนิคม จังหวัดอำนาจเจริญ ปีการศึกษา 2568 จำนวน 16 คน ซึ่งได้มาโดยวิธีการสุ่มแบบกลุ่มโดยใช้ห้องเรียนเป็นหน่วยสุ่ม ครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้ แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และแบบประเมินความสามารถในการสื่อสาร สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสถิติ t (t-test Dependent)
ผลการศึกษา พบว่า 1) ผลการหาประสิทธิภาพการพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน พบว่า ประสิทธิภาพ E1/E2 (73.59/86.55) มีประสิทธิภาพสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ (70/70) 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังเรียน พบว่า ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) นักเรียนมีความสามารถในการสื่อสาร อยู่ในระดับดีเยี่ยม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
กชกร คงเพชรดี และคณะ. (2561). ศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียน เรื่อง โลกและการเปลี่ยนแปลง โดยใช้กระบวนการสืบเสาะหาความรู้(5E). วารสารครุศาสตร์ศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2558). 80 นวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพมหานคร: พีบาลานซ์ดีไซย์แอนปริ้นติ้ง.
ทิศนา แขม. (2553). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปิยะพร พรประทุม และ วัลลภา อารีรัตน์. (2556). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรูคณิตศาสตร์ โดยใช้วัฏจักรการเรียนรู้ 5 ขั้น (5Es) ที่เน้นการคิดวิเคราะห์เรื่องความรูเบื้องต้นเกี่ยวกับจำนวนจริงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. วารสารศึกษาศาสตร์ ฉบับวิจัยบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ. (2561). เรื่อง ให้ใช้มาตรฐานการศึกษาระดับปฐมวัย ระดับ การศึกษาขั้นพื้นฐานและการศึกษาขั้นพื้นฐานศูนย์การศึกษาพิเศษ. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 134 ตอนพิเศษ 234 ง หน้า 4-5 (24 กันยายน 2561).
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2561). คู่มือครูรายวิชาเพิ่มเติม เคมี เล่ม 3 ตามผลการเรียนรู้ กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560) ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สาริณี หนูหมาด. (2557). การพัฒนาความสามารถในการเขียนภาษาไทย โดยการเรียนแบบร่วมมือเทคนิค CIRC ร่วมกับการเขียนแผนภาพโครงเรื่อง ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสตูล. ใน วิทยานิพนธ์สาขาวิชาศึกษาศาสตร. มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
สิทธิ์สมบูรณ์ สุธรรมวงศ์ และคณะ. (2557). ทักษะการคิดวิเคราะห์ของนักศึกษาปริญญาตรี ชั้นปีที่ 3 โดยใช้รูปแบบจัดการเรียนรู้แบบสืบเสาะหาความรู้ (5Es). วารสาร ศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สุจริต เพียรชอบ. (2554). ภูมิปัญญาไทยในภาษา. กรุงเทพมหานคร: คุรุสภาลาดพร้าว.
Vander Ark, T., and Schneider, C. (2012). How Digital Learning Contributes to Deeper Learning.
