กรรมทีปนี เล่ม 1

บทคัดย่อ

หลักกรรมและผลแห่งกรรม เป็นหัวใจสำคัญประการหนึ่งในพระพุทธศาสนา เป็นธรรมที่พระบรมศาสดาทรงประกาศไว้เพื่อให้สัตว์โลกเข้าใจเหตุและผลแห่งการกระทำทั้งหลาย อันเป็นไปเพื่อความดำรงอยู่แห่งโลก และเป็นแนวทางให้บุคคลรู้จักรับผิดชอบต่อการกระทำของตนเอง กรรมในพระพุทธศาสนามิได้หมายถึงเพียงการกระทำทางกายเท่านั้น หากรวมถึงการกระทำทางวาจาและทางใจ ซึ่งล้วนเป็นเหตุปัจจัยให้เกิดผลสืบเนื่องต่อไปทั้งในปัจจุบันและอนาคต

อย่างไรก็ตาม ความเข้าใจเรื่องกรรมในหมู่ชนทั่วไป มักคลาดเคลื่อนไปจากหลักพระพุทธธรรมที่แท้จริง บางพวกถือเอาทิฐิว่าไม่มีการกระทำที่ให้ผล บางพวกเห็นว่าการกระทำทั้งหลายไม่มีเหตุปัจจัย หรือบางพวกเห็นว่าทำดีหรือทำชั่วย่อมไม่ให้ผลอันแน่นอน ความเห็นเหล่านี้ล้วนเป็นมิจฉาทิฐิ อันเป็นอุปสรรคต่อการประพฤติปฏิบัติธรรม และเป็นเหตุให้สัตว์โลกเวียนว่ายอยู่ในวัฏสงสารโดยไม่รู้จบ

หนังสือ กรรมทีปนี เล่มนี้ จัดทำขึ้นเพื่อเป็นประทีปส่องทางให้ผู้อ่านได้เข้าใจเรื่องกรรมอย่างถูกต้องตามหลักพระพุทธศาสนา โดยอาศัยพระไตรปิฎก อรรถกถา และฎีกา เป็นหลักฐานประกอบการอธิบาย แสดงให้เห็นประเภทแห่งกรรม ลักษณะการให้ผลของกรรม และความสัมพันธ์ระหว่างกรรมกับภพภูมิต่าง ๆ อย่างเป็นระบบ เพื่อขจัดความสงสัยและความเข้าใจผิดเกี่ยวกับกรรมและวิบาก

ในเล่มที่หนึ่งนี้ ผู้เรียบเรียงได้แบ่งเนื้อหาออกเป็นสองภาค คือ ภาคว่าด้วยประเภทแห่งกรรม และภาคว่าด้วยผลแห่งกรรม โดยเริ่มตั้งแต่การชี้ให้เห็นโทษของมิจฉาทิฐิที่ขัดต่อหลักกรรม อธิบายประเภทของกรรมตามหน้าที่ ตามลำดับการให้ผล และตามกาลเวลาแห่งการให้ผล ตลอดจนแสดงผลแห่งอกุศลกรรมและกุศลกรรมในระดับต่าง ๆ ตั้งแต่กามาวจรภูมิ       รูปาวจรภูมิ จนถึงอรูปาวจรภูมิ พร้อมทั้งยกเรื่องราวและอุทาหรณ์จากพระสูตรและอรรถกถามาประกอบ เพื่อให้ผู้อ่านเห็นภาพชัดเจนและเข้าใจได้โดยง่าย

ความมุ่งหมายของการเรียบเรียงหนังสือนี้ มิใช่เพื่อให้เกิดความหวาดกลัวต่อผลแห่งกรรม หากเพื่อให้เกิดปัญญา รู้จักละเว้นความชั่ว บำเพ็ญความดี และอบรมจิตใจให้ตั้งอยู่ในทางที่ถูกต้อง อันจะนำไปสู่ความเจริญทั้งในทางโลกและทางธรรม และเป็นพื้นฐานสำคัญสำหรับการดำเนินชีวิตตามหลักพระพุทธศาสนาอย่างแท้จริง หากผู้อ่านได้พิจารณาเนื้อหาในหนังสือเล่มนี้ด้วยความตั้งใจและใช้ปัญญาไตร่ตรอง ย่อมจักเกิดความเข้าใจในกฎแห่งกรรมอย่างถูกต้อง สามารถนำไปเป็นแนวทางในการประพฤติปฏิบัติ เพื่อความเกื้อกูลแก่ตนเองและผู้อื่น และเป็นเหตุให้พ้นจากความหลงผิดในวัฏสงสารได้ตามสมควรแก่ธรรม