การออกแบบและการใช้สื่อในการผลักดันการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ขององค์การบริหารส่วนตำบลบาโหย อำเภอสะบ้าย้อย จังหวัดสงขลา
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) กระบวนการออกแบบสารในการผลักดันการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ และ 2) การใช้สื่อในการผลักดันการท่องเที่ยวเชิงนิเวศขององค์การบริหารส่วนตำบลบาโหย อำเภอสะบ้าย้อย จังหวัดสงขลา เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพมุ่งศึกษาผู้ที่มีบทบาทเกี่ยวข้องกับการออกแบบสารและการใช้สื่อในการผลักดันการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ กลุ่มตัวอย่างคัดเลือกแบบเจาะจง จำนวน 26 คน จาก 6 กลุ่ม ได้แก่ 1) ผู้กำหนดนโยบาย 2) ผู้ปฏิบัติงานการจัดการการสื่อสาร 3) ผู้ปฏิบัติงานในเครือข่ายการสื่อสารการท่องเที่ยว 4) ผู้นำชุมชน 5) นักท่องเที่ยว และ 6) นักวิชาการและนักวิชาชีพด้านการสื่อสาร เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์เชิงลึกแบบกึ่งโครงสร้าง เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์รายบุคคล และวิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหาและสรุปประเด็นสำคัญ
ผลการวิจัย พบว่า 1) กระบวนการออกแบบสารเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ต้องมีความชัดเจน เป็นระบบ และสอดคล้องกับกลุ่มเป้าหมาย โดยกำหนดจุดขายที่สะท้อนอัตลักษณ์ของพื้นที่และใช้การเล่าเรื่องจากชุมชนเป็นแกนหลักในการสื่อสาร เพื่อสร้างความเข้าใจ แรงบันดาลใจ และการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของนักท่องเที่ยว นอกจากนี้ 2) การใช้สื่อในผลักดันการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ควรใช้สื่ออย่างหลากหลาย ทั้งสื่อบุคคล สื่อกิจกรรม และสื่อดิจิทัล รวมถึงสื่อกระแสหลัก เพื่อเผยแพร่คุณค่าของทรัพยากรธรรมชาติและวัฒนธรรม สร้างจิตสำนึกด้านการอนุรักษ์ ควบคู่กับการสร้างรายได้และความเข้มแข็งของชุมชนอย่างยั่งยืน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จินตนา กงเพชร. (2564). การใช้สื่อชุมชนเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ในพื้นที่ชนบท. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ชลธิชา บุนนาค. (2562). กลยุทธ์การสื่อสารของสื่อบุคคลท้องถิ่นเพื่อสร้างความผูกพันและพฤติกรรมการท่องเที่ยวอย่างรับผิดชอบในแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศโดยชุมชน. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ทิพาพร ไตรบรรณ์. (2557). แนวทางการพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์กรณศีึกษา หมู่บ้านอรัญญิก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ธนิกา แซ่ตั้ง และพงษ์ศิริ วงศ์ตรี. (2565). อิทธิพลของสื่อดิจิทัลต่อกระบวนการตัดสินใจเลือกสถานที่ท่องเที่ยวของประชากรในกรุงเทพมหานคร. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ, 10(2), 45-58.
พัชรินทร์ ศรีโสภา. (2564). รูปแบบการใช้สื่อดิจิทัลเพื่อการประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวเชิงนิเวศของชุมชน. วารสารนิเทศศาสตร์, 39(2), 85–104.
วราภรณ์ อินทนงค์. (2562). กลยุทธ์การสื่อสารเพื่อสร้างความตระหนักรู้ด้านการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์. วารสารการท่องเที่ยวไทย, 15(1), 55–72.
ศศิธร ชูทรงเดช. (2563). การสื่อสารความรู้ผ่านนวัตกรรมสื่อเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศและวัฒนธรรมชุมชน. วารสารวิชาการศิลปะและการออกแบบ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 13(1), 85-98.
ศิริมาลย์ วัฒนา และคณะ. (2559). ศักยภาพของชุมชนกับการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของอำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 8(1), 83 – 96.