OVERLAPPING ADMINISTRATIVE POWERS AMONG CENTRAL ADMINISTRATION, PROVINCIAL ADMINISTRATION, AND LOCAL ADMINISTRATIVE ORGANIZATIONS: AN ANALYSIS OF LEGAL UNCERTAINTY UNDER THE RULE OF LAW
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aims to: (1) examine the allocation of powers and legal relationships among Thailand’s central administration, provincial administration, and local administrative organizations; (2) assess the effects of overlapping administrative powers on legality, legal certainty, predictability, proportionality, and equality; and (3) compare the French and Japanese systems in order to formulate legal and institutional recommendations for Thailand. The study employs qualitative documentary research, doctrinal legal analysis, and comparative law, drawing on constitutional provisions, public-administration and decentralization statutes, sector-specific legislation, administrative-court jurisprudence, academic literature, and official foreign legal materials.
The findings show that the problem does not stem from an absence of law, but from fragmented allocations of authority across multiple statutes without a clear hierarchy of powers, a designated primary authority, supporting authorities, or effective coordination mechanisms. Case studies concerning nuisance and pollution control, building control, land-use planning, and entertainment establishments reveal risks of multi-layered licensing, inconsistent administrative orders, disproportionate burdens, and uncertainty regarding state liability. The study further distinguishes legitimate multi-agency involvement from legally problematic overlap: the latter arises when the law fails to identify the principal decision-maker, define the role of supporting agencies, determine the relationship among administrative acts, or provide a mechanism for resolving jurisdictional conflicts.
The comparative analysis shows that France emphasizes legality review rather than substantive interference with local discretion, while Japan has moved from a command-and-control relationship toward intergovernmental cooperation and provides a mechanism for resolving jurisdictional disputes. Thailand should therefore identify primary and supporting authorities for each administrative function, establish a central pre-litigation mechanism for jurisdictional disputes, limit supervision of local authorities to legality review, and create an integrated database of licences, administrative orders, judgments, and official rulings.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ชาญชัย แสวงศักดิ์. (2558). หลักกฎหมายมหาชน. กรุงเทพมหาชน: วิญญูชน.
______. (2560). คำอธิบายกฎหมายปกครอง. กรุงเทพมหาชน: วิญญูชน.
ถวิลวดี บุรีกุล. (2557). การกระจายอำนาจและการปกครองท้องถิ่นไทย. กรุงเทพมหาชน: สถาบันพระปกเกล้า.
บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. (2558). กฎหมายมหาชน เล่ม 3: ที่มาและนิติวิธี. กรุงเทพมหาชน: นิติธรรม.
พระราชบัญญัติการผังเมือง พ.ศ. 2562. (2562). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 136 ตอนที่ 71 ก หน้า 1 (29 พฤษภาคม 2562).
พระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. 2535. (2535). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 109 ตอนที่ 38 หน้า 27 (5 เมษายน 2535).
พระราชบัญญัติกำหนดแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2542. (2542). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนที่ 114 ก หน้า 48 (17 พฤศจิกายน 2542).
พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 (ฉบับพิเศษ). (2522). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 96 ตอนที่ 80 หน้า 1 (14 พฤษภาคม 2522).
พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน พ.ศ. 2534 (ฉบับพิเศษ). (2534). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 108 ตอนที่ 156 หน้า 1 (4 กันยายน 2534).
พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. 2535. (2535).ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 109 ตอนที่ 37 หน้า 1 (4 เมษายน 2535).
พระราชบัญญัติสถานบริการ พ.ศ. 2509. (2509). ราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 88 ตอนที่ 626 หน้า 411 (4 ตุลาคม 2509).
พิชิต ชื่นบาน. (2554). หลักกฎหมายปกครองฝรั่งเศส. กรุงเทพมหาชน: วิญญูชน.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. (2560). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 134 ตอนที่ 40 หน้า 1 ก (6 เมษายน 2560).
วรเจตน์ ภาคีรัตน์. (2554). กฎหมายปกครอง ภาคทั่วไป. กรุงเทพมหาชน: นิติราษฎร์.
______. (2556). หลักนิติธรรมและความชอบด้วยกฎหมายของการใช้อำนาจรัฐ. ใน รวมบทความกฎหมายมหาชน. กรุงเทพมหาชน: วิญญูชน.
วรเจตน์ ภาคีรัตน์. (2556). หลักนิติธรรมและความแน่นอนของกฎหมาย. ใน รวมบทความกฎหมายมหาชน. กรุงเทพมหาชน: วิญญูชน.
สมคิด เลิศไพฑูรย์. (2559). กฎหมายปกครองว่าด้วยการกระจายอำนาจ. กรุงเทพมหาชน: วิญญูชน.
Chapus, R. (2001). Droit administratif général. (15th ed.). Paris: Montchrestien.
Dicey, A. V. (1959). Introduction to the Study of the Law of the Constitution (10th ed.). London: Macmillan.
Fuller, L. L. (1969). The Morality of Law (Rev. ed.). New Haven, CT: Yale University Press.
Oda, H. (2009). Japanese Law (3rd ed.). Oxford: Oxford University Press.
Raz, J. (1979). The Authority of Law: Essays on Law and Morality. Oxford: Oxford University Press.
Rivero, J., & Waline, J. (2012). Droit administratif (24th ed.). Paris: Dalloz.