TECHNOLOGICAL LEADERSHIP OF SCHOOL ADMINISTRATORS TO COPE WITH EDUCATIONAL ADMINISTRATION IN THE DISRUPTIVE ERA OF KAENG NON KAREN NETWORK SCHOOL UNDER OFFICE OF THE UBON RATCHATHANI PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA 5
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to investigate the current conditions, desirable conditions, priority needs, and development guidelines for the technological leadership of school administrators in coping with educational administration in the disruptive era within the Kaeng Non Karen School Network under the Ubon Ratchathani Primary Educational Service Area Office 5. The study involved 154 teachers and 10 key informants. The research instruments demonstrated high quality, with an Item–Objective Congruence (IOC) index of 1.00 for all items and questionnaire reliability coefficients ranging from .96 to .97. The statistical techniques employed for data analysis included frequency, percentage, mean, standard deviation, and the Modified Priority Needs Index (PNI Modified), while qualitative data were analyzed through content analysis.
The findings revealed that the overall current state of technological leadership among school administrators was at a moderate level (μ = 3.28, σ = .11), whereas the overall desirable state was at the highest level (μ = 4.52, σ = .12). The most critical development needs were identified in the areas of creative administration for responding to social change and intelligent prioritization during crises. Regarding development guidelines, school administrators should encourage teachers’ creativity and innovative thinking through workshops and the exchange of best practices, cultivate a Growth Mindset, establish model teacher programs and Professional Learning Communities (PLCs), promote the utilization of digital technologies and information systems for decision-making, and foster a learning- and innovation-oriented organizational culture. These initiatives would enhance the capabilities of both administrators and teachers, enabling schools to effectively adapt and sustainably thrive amid ongoing educational disruptions.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
จีระยุทธ พุทธรักษาพิทักษ์. (2564). จินตนาการใหม่การพัฒนาภาวะผู้นำในยุคโลกป่วน. วารสารวิชาการแสงอีสาน, 18(1), 22-33.
รัศมี แสงชุ่ม. (2562). ภาวะผู้นำเชิงเทคโนโลยีของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคการศึกษาที่พลิกผันตามการรับรู้ของครูในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาประจวบคีรีขันธ์ เขต 2. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยสุโขทัย ธรรมาธิราช.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 5. (2568). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน (พ.ศ. 2566-2570). อุบลราชธานี: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 5.
อดิศักดิ์ ดงสิงห์. (2560). ภาวะผู้นำเชิงเทคโนโลยีของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคการศึกษาที่พลิกผันตามความคิดเห็นของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเลย เขต 2. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 17(1), 16-28.
อัสนี โปราณานนท์. (2564). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงเทคโนโลยีของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพะเยา เขต 1. ในวิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยพะเยา.
Gwaltney, T.C. (2014). European framework for the digital competence of educators: decamped. Office of the European Union.
International Society for Technology in Education: ISTE (2019). Principal leadership for technology of national educational technology standards in disruptive era. Education Tech Research, 55(1), 223–252.
