PLANNING AND IMPLEMENTATION OF DOOR-TO-DOOR CAMPAIGNING IN THE SONGKHLA PROVINCIAL ADMINISTRATIVE ORGANIZATION ELECTION
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to study: 1) communication planning for door-to-door campaigns, and 2) communication operations for door-to-door campaigning in the election of Songkhla Provincial Administrative Organization Council members. This qualitative study focuses on individuals directly involved in door-to-door campaign communication, totaling 27 participants from five groups: 1) candidates for the Songkhla Provincial Administrative Organization Council, 2) communication consultants, 3) local campaign coordinators working in the field,
4) representatives of voters in the constituency as message receivers, and 5) political communication scholars. The research instruments used were structured in-depth interviews, and the data were analyzed using thematic content analysis
The findings revealed that: 1) Communication planning for door-to-door campaigning must begin with a deep understanding of the local context and residents in order to define appropriate strategies, target groups, and timing. Messages and conversations should be designed to reflect community problems and needs, while the communication process should be systematically structured from introduction to closing. Team management, such as role allocation and rehearsal, is important, and performance indicators should be used to monitor and continuously improve the work. 2) Communication operations for door-to-door campaigning requires both management systems and team skills. It needs a communication quality control system, reporting, and information transfer, along with supporting tools such as maps and recording forms. Teams must have situational communication skills, including active listening and appropriate responses, to build trust even under pressure. Digital tools are also used to track and expand results. Ultimately, this leads to long-term relationships and trust, and increases the success of local-level campaigning.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
นันทนา นันทวโรภาส และรหัส แสงผ่อง. (2562). การรณรงค์หาเสียงเลือกตั้งของพรรคการเมืองภายใต้รัฐธรรมนูญ ปี พ.ศ. 2560: ศึกษากรณีการเลือกตั้งทั่วไป วันที่ 24 มีนาคม 2562. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 8(2), 274–288.
นันทวัชร โคตรวงค์ และคณะ. (2564). การสื่อสารเพื่อสร้างความนิยมทางการเมืองของว่าที่ผู้สมัครนายกองค์การบริหารส่วนตำบลดงชน จังหวัดสกลนคร. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 5(2), 119–134.
วรพงษ์ ปลอดมูสิก. (2025). การสื่อสารเชิงอัตลักษณ์เพื่อการตลาดการเมือง: สีแทนพรรคการเมืองไทย. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 7(5), 59–73.
สุพรรณา ภัทรเมธาวรกุล และคณะ. (2565). กระบวนการสื่อสารในการหาเสียงเลือกตั้งของนักการเมืองท้องถิ่น. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 11(6), A177–A196.
สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.). (2568). ข้อมูลและประกาศการเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดและนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง
Aristotle. (2007). On Rhetoric: A Theory of Civic Discourse (G. A. Kennedy,Trans.). Oxford : Oxford University Press.
Baum, C. L., & Owens, M. F. (2022). Does personal door-to-door campaigning influence voters? Evidence from a field experiment (SSRN Working Paper, Preprint). SSRN.
Berlo, D. K. (1960). The Process of Communication. New York : Holt, Rinehart and Winston. Brooks/Cole. Freire, P. (1970). Pedagogy of the Oppressed. Continuum.
Chadwick, A. (2017). The Hybrid Media System: Politics and Power. (2nd ed.). Oxford University Press.
Cialdini, R. B. (2009). Influence: Science and Practice. (5th ed.). Boston : Pearson.
Cornelissen, J. (2020). Corporate Communication: A Guide to Theory and Practice. (6th ed.). Sage Publications.
Gerber, A. S., & Green, D. P. (2016). Get Out the Vote: How to Increase Voter Turnout. (4th ed.). Brookings Institution Press.
Grunig, J. E., & Hunt, T. (1984). Managing Public Relations. New York: Holt, Rinehart and Winston.
Hallahan, K., et al. (2007). Defining strategic communication. International Journal of Strategic Communication, 1(1), 3–35.
McCombs, M. E., & Shaw, D. L. (1972). The agenda-setting function of mass media. Public Opinion Quarterly, 36(2), 176–187.
McNair, B. (2018). An Introduction to Political Communication. (6th ed.). London: Routledge.
Newman, B. I. (1999). The Mass Marketing of Politics. Thousand Oaks, CA : Sage.
Norris, P. (2000). A Virtuous Circle: Political Communications in Postindustrial Societies. Cambridge University Press.
Petty, R. E., & Cacioppo, J. T. (1986). Communication and Persuasion: Central and Peripheral Routes to Attitude Change. New York: Springer.
Petty, R. E., & Cacioppo, J. T. (1986). Communication and persuasion: Central and peripheral routes to attitude change. Springer.
Putnam, R. D. (2000). Bowling Alone: The Collapse and Revival of American Community. New York : Simon & Schuster.
Servaes, J. (2008). Communication for Development and Social Change. New Delhi: Sage.
Tajfel, H., & Turner, J. C. (1979). An integrative theory of intergroup conflict. In W. G. Austin & S. Worchel (Eds.), The Social Psychology of Intergroup Relations (pp. 33–47).
Trent, J. S., & Friedenberg, R. V. (2016). Political Campaign Communication: Principles and Practices (8th ed.). Lanham, MD : Rowman & Littlefield.
Verba, S., Schlozman, K. L., & Brady, H. E. (1995). Voice and Equality: Civic Voluntarism in American Politics. Harvard University Press.
