CRISIS MANAGEMENT OF PHRAPARIYATTIDHAMMA SCHOOLS IN THE GENERAL EDUCATION DEPARTMENT
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to : 1) study the crisis situations faced by Phrapariyattidhamma schools under the Office of Phrapariyattidhamma Education, General Education Department and 2) examine the crisis management strategies of these schools.This study employs a qualitative research methodology. The 12 key informants selected through purposive sampling, were divided into four groups: three administrators from the Central Administrative Office three administrators from the Regional Offices of Phrapariyattidhamma Education three directors of Phrapariyattidhamma schools and three educational management experts. The research instrument was a structured in-depth interview. Data were analyzed using content analysis.
The findings of the research revealed that
1) The findings regarding the crisis situations of Phrapariyattidhamma schools under the Office of Phrapariyattidhamma Education General Education Department are as follows Policy and Management Issues include the lack of flexibility in current administrative structures insufficient budgeting and the impact of overlapping laws on teacher welfare. Curriculum and Student Development Key challenges involve the integration of Dhamma studies with general subjects adapting to technology while maintaining Buddhist identity and the declining number of novices. Opportunities and Future Challenges Focus is placed on prioritizing urgent crises that require immediate resolution and forecasting the future impact if structural reforms are not implemented.
2) Crisis management for Phrapariyattidhamma schools under the Office of Phrapariyattidhamma Education General Education Department consists of Pre-crisis Preparedness This involves assessing early warning systems and developing specialized skills among personnel to effectively handle potential crises. Crisis Response and Management Emphasis is placed on the flexibility of executive decision-making and strategic crisis communication to maintain the institution's image. Post-crisis Recovery and Learning Informants reached a consensus on providing mental health support for those affected and transforming lessons learned from the crisis into strategic policies for long-term sustainability.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ฐิติชญา ชิณโชติ และคณะ. (2561). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความขัดแย้งในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 3. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยบูรพา, 12(1), 85–99.
ณกมล ปุญชเขตต์ทิกุล. (2566). ทิศทางปริยัติศึกษาแผนกสามัญ การจัดการศึกษา พระพุทธศาสนายุคใหม่. เรียกใช้เมื่อ 30 เมษายน 2569 จาก https://www. banmuang.co.th/column/politic/7328
ธีรพงษ์ ชูนาค และคณะ. (2567). แนวทางการบริหารจัดการภาวะวิกฤตของสถานศึกษาในเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 3. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(10), 496–522. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JRKSA/ article/view/273536
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
พระทอง ฐิตปญฺโญ (บุตรดี). (2563). ยุทธศาสตร์การบริหารงานเพื่อความเป็นเลิศของโรงเรียน
พระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 6(2-02), 437-452.
พระทอง บุตรดี และศันสนีย์ จะสุวรรณ์. (2564). แนวทางการพัฒนาองค์กรนวัตกรรมยุค 4.0 ของโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 8(2), 67-84.
พระมหาธีรวีร์ ธีรวฑฺฒนเมธี (พันธ์ศรี). (2564). แนวทางที่รัฐบาลควรปฏิบัติต่อพระสงฆ์ผู้มี สถานะตามพระธรรมวินัยและพลเมืองของรัฐ. วารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์, 4(2), 30-52.
พระมหาพีชายมก์ ปริปุณโณ. (10 เมษายน 2569). การจัดการภาวะวิกฤตของโรงเรียนพระ ปริยัติธรรม. (สุทธิพงศ์ เสมสูงเนิน, สัมภาษณ์)
พระราชบัญญัติการศึกษาพระปริยัติธรรม. (2562). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 136 ตอนที่ 50 ก หนา 11 (16 เมษายน 2562).
พระอติคุณ ฐิตวโร (เอี่ยมดี) และคณะ. (2564). อนาคตภาพการจัดการศึกษาพระปริยัติธรรม แผนกธรรม ของคณะสงฆ์ไทย. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 8(1), 14-25.
สุทธิพงศ์ เสมสูงเนิน. (2568). ทฤษฎีการกำหนดขนาดและคุณสมบัติผู้ให้ข้อมูลสำคัญในการวิจัยเชิงคุณภาพ. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการศึกษา, 3(2), 112-123.
สุนันท์ สีพาย และสุภีร์ สีพาย. (2567). Professional Skills for School Administrators in the 21st Century. Journal of Education and Learning Reviews (JELR), 1(5), 13-22.
อมรรัตน์ เพชรมาศศรี และคณะ. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างทักษะการบริหารสถานศึกษาของผู้บริหาร ในสถานการณ์การแพร่ระบาดของโควิด-19 กับประสิทธิผล ของสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ประถมศึกษากรุงเทพมหานคร. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 7(2), 1097-1110.
Coombs, W. T. (2015). The value of communication during a crisis: Insights from strategic communication research. The Journal of the Kelley School of Business Indiana University, 58(2), 141-148.
Glaser, B., & Strauss, A. (1967). The Ultimate Guide to Qualitative Research – Part 1: The Basics.
Saunders, M., Lewis, P., & Thornhill, A. (2012). Research Methods for Business Students. Pearson Education Ltd: Harlow.
