DNA EVIDENCE EXAMINATION IN THE CRIMINAL JUSTICE PROCESS: A COMPARATIVE ANALYSIS OF THAILAND, THE UNITED STATES, ENGLAND, AND JAPAN
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article analyzes DNA evidence examination in the criminal justice process through a comparative framework involving Thailand, the United States, England, and Japan. It highlights the relationship among legal systems, truth-seeking mechanisms, biological evidence collection, DNA databases, and the admissibility of evidence in court. The article argues that DNA evidence is a powerful forensic tool for individual identification. It can link suspects to crime scenes, physical evidence, or victims, while also serving to exonerate accused persons. Nevertheless, the reliability of DNA results does not depend solely on scientific technology. It also depends on the legality of evidence acquisition, standards of collection and preservation, contamination control, interpretation of results, and mechanisms for protecting the rights of individuals whose genetic information is retained. Compared with the United States, England, and Japan, those jurisdictions provide relatively clearer legal rules or operational guidelines concerning collection authority, retention periods, deletion of profiles, and the role of expert witnesses. Thailand, by contrast, still faces legal gaps regarding a national DNA database and checks and balances during the investigative stage. The article therefore proposes that Thailand enact specific legislation on DNA databases, establish clear chain-of-custody standards, strengthen the roles of prosecutors and forensic experts, and create an oversight system that balances crime-control efficiency with human rights protection.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กุลพล พลวัน. (2546). การพิจารณาคดีระบบกล่าวหาและระบบไต่สวนในกฎหมายไทยที่มีผลกระทบต่อการคุ้มครองสิทธิมนุษยชน. วารสารรัฐธรรมนูญ, 5(13), 34-50.
เข็มชัย ชุติวงศ์. (2547). คำอธิบายกฎหมายลักษณะพยาน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์นิติบรรณการ.
คณิต ณ นคร. (2566). กฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา. กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
ณรงค์ ใจหาญ. (2565). หลักกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา. กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
น้ำแท้ มีบุญสล้าง. (2566). กระบวนการยุติธรรมทางอาญาเปรียบเทียบ. กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
บุษบา ฤกษ์อำนวยโชค. (2561). วิทยาการก้าวหน้าด้านนิติพันธุศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: บียอนด์ เอ็นเทอร์ไพรซ์.
พิชศาล พันธุ์วัฒนา. (2558). พยานหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ของประเทศไทยและสหรัฐอเมริกา. วารสารวิชาการอาชญาวิทยาและนิติวิทยาศาสตร์ โรงเรียนนายร้อยตำรวจ, 1(1), 17-22.
ภาณุมาตร์ ขำคล้าย และจิรวุฒิ ลิปิพันธ์. (2565). ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับการนำเอาข้อมูลสารพันธุกรรมไปใช้ในคดีอื่น. วารสารวิจัยธรรมศึกษา, 5(2), 113-126.
มานิตย์ จุมปา. (2555). ความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับกฎหมาย. (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิภู วิมลเศรษฐ. (2563). ฐานข้อมูลสารพันธุกรรมและความจำเป็นในการจัดตั้งฐานข้อมูลสารพันธุกรรมในประเทศไทย. ใน วิทยานิพนธ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศลิษา พรหมมะกฤต. (2565). การจัดเก็บสารพันธุกรรมเพื่อนำเข้าสู่ฐานข้อมูล: ศึกษาประเด็นด้านสิทธิมนุษยชน. วารสารวิชาการอาชญาวิทยาและนิติวิทยาศาสตร์ โรงเรียนนายร้อยตำรวจ, 8(1), 31-44.
สำนักงานตำรวจแห่งชาติ. (2564). คู่มือปฏิบัติงานสอบสวน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ตำรวจ สำนักงานตำรวจแห่งชาติ.
อรรถพล แช่มสุวรรณวงศ์. (2545). นิติวิทยาศาสตร์ 1 เพื่อการสืบสวนสอบสวน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: ดาวฤกษ์.
โสภณ รัตนากร. (2558). ระบบกฎหมายไทยเป็นระบบซีวิลลอว์หรือคอมมอนลอว์. ดุลพาห, 62(2), 1-11.
โสภณ รัตนากร. (2562). คำอธิบายกฎหมายลักษณะพยาน. กรุงเทพมหานคร: นิติบรรณการ.
Butler, J. M. (2010a). Overview and history of DNA typing. In J. M. Butler (Ed.), Fundamentals of forensic DNA typing (pp. 1-18). Academic Press.
Butler, J. M. (2010b). Basics of DNA biology and genetics. In J. M. Butler (Ed.), Fundamentals of forensic DNA typing (pp. 19-41). Academic Press.
Butler, J. M. (2012). Short tandem repeat (STR) loci and kits. In J. M. Butler (Ed.), Advanced topics in forensic DNA typing: Methodology (pp. 99-139). Academic Press.
Castberg, A. D. (1997). Prosecutorial independence in Japan. UCLA Pacific Basin Law Journal, 16(1), 38-87.
Forensic Science Regulator. (2021). Code of practice and conduct for forensic science providers and practitioners in the criminal justice system. Forensic Science Regulator.
Gill, P. (2001). Application of low copy number DNA profiling. Croatian Medical Journal, 42(3), 229-232.
Hebrard, J., & Daoust, F. (2013). History of forensic sciences. In J. A. Siegel, P. J. Saukko, & M. M. Houck (Eds.), Encyclopedia of forensic sciences (2nd ed., pp. 273-277). Academic Press.
Houck, M. M., Crispino, F., & McAdam, T. (2018). Biological evidence. In M. M. Houck, F. Crispino, & T. McAdam (Eds.), The science of crime scenes (2nd ed., pp. 259-282). Academic Press.
Imwinkelried, E. J. (2025). Expert testimony in the USA. In J. Payne-James & R. W. Byard (Eds.), Encyclopedia of forensic and legal medicine (3rd ed., pp. 458-465). Elsevier.
Jeffreys, A. J. (2013). The man behind the DNA fingerprints: An interview with Professor Sir Alec Jeffreys. Investigative Genetics, 4(1), 21.
legislation.gov.uk. (2024). Police and Criminal Evidence Act 1984. https://www.legislation.gov.uk/ukpga/1984/60/contents
Magalhães, T., Dinis-Oliveira, R. J., Silva, B., Corte-Real, F., & Vieira, D. N. (2015). Biological evidence management for DNA analysis in cases of sexual assault. The Scientific World Journal, 2015, 365674.
Maeda, H., Ishikawa, T., & Kondo, T. (2014). History and current status of forensic science in Japan. In The global practice of forensic science (pp. 173-188). Wiley.
McClintock, J. T. (2024). Using conventional STR technology in analyzing biological transfer evidence. In H. R. Dash, K. M. Elkins, & N. R.
Al-Snan (Eds.), Next generation sequencing (NGS) technology in DNA analysis (pp. 21-34). Academic Press.
Saks, M. J. (2013). History of the law’s reception of forensic science. In J. A. Siegel, P. J. Saukko, & M. M. Houck (Eds.), Encyclopedia of forensic sciences (2nd ed., pp. 481-487). Academic Press.
The National Archives. (2023). Police and Criminal Evidence Act 1984. https://www.legislation.gov.uk/ukpga/1984/60/section/65/2023-12-20
U.S. Department of Justice. (2017). Advancing justice through DNA technology: Using DNA to solve crimes. https://www.justice.gov/archives/ag/advan cing-justice-through-dna-technology-using-dna-solve-crimes
Waki Toya. (2017). Ethical, legal and social issues in Japan on the determination of blood relationship via DNA testing. Asian Bioethics Review, 9, 19-32.
Wilson, L. (2023). Combined DNA Index System: CODIS. In M. M. Houck (Ed.), Encyclopedia of forensic sciences (3rd ed., pp. 596-604). Elsevier.
Yoshito Igarashi. (2021). Change in psychiatric evaluation after enforcement of the Saiban-in (Citizen-judge) System. Psychiatria et Neurologia Japonica, 123(1), 20-25.
