MENTAL HEALTH PROMOTION MANAGEMENT FOR TEACHERS AND EDUCATIONAL PERSONNEL BURIRAM PROVINCIAL SPECIAL EDUCATION CENTER
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to 1) study the management of mental health promotion among teachers and personnel according to the opinions of personnel in special education centers in Buriram Province; 2) compare the management of mental health promotion among teachers and personnel according to the opinions of personnel in special education centers in Buriram Province; and 3) study approaches to promoting mental health management among teachers and educational personnel in special education centers in Buriram Province, categorized by position, educational level, and experience. The sample group used in this research consisted of 108 personnel at special education centers in Buriram Province during the 2025 academic year. The sample size was determined using the Krejcie-Morgan table and stratified random sampling was employed. The research instrument was a 5-level Likert scale questionnaire with a content validity index between 0.80 and 1.00. The reliability coefficient of the entire questionnaire was .80, and for the interviews, the statistical methods used for data analysis included frequency, percentage, mean, standard deviation, t-test, and F-test.
The research findings revealed that:
- The majority of respondents were teachers with a bachelor's degree and less than 10 years of work experience.
- There were no statistically significant differences in the management of mental health promotion for teachers and personnel, categorized by position and experience. However, differences in evaluation and improvement were found at the .05 level based on educational level.
- Guidelines for promoting mental health should focus on creating a work environment conducive to mental well-being, along with support systems and relationship-building activities within the organization, in order to improve the quality of life and work performance of personnel.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมสุขภาพจิต. (2566). รายงานสถานการณ์สุขภาพจิตครูและบุคลากรทางการศึกษา พ.ศ. 2566. นนทบุรี: กระทรวงสาธารณสุข.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2565). นโยบายและจุดเน้นการดำเนินงานด้านการศึกษา ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2565. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
กิตติคุณ สายเสมา และวิมลรัตน์ ศรีสุพรรณ. (2564). การบริหารจัดการเพื่อส่งเสริมสุขภาวะจิตของบุคลากรทางการศึกษาในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่ง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จิราภรณ์ พงษ์ศิริ. (2566). การพัฒนาสุขภาพจิตครูและบุคลากรทางการศึกษาโดยใช้แนวคิดการบำบัดเชิงบวก. วารสารจิตวิทยาและการพัฒนา, 8(2), 45–58.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
ศิริพร จันทร์แสง. (2566). คุณลักษณะเชิงบวกของครูกับการส่งเสริมสุขภาพจิตในสถานศึกษา. วารสารการศึกษาพิเศษ, 13(1), 25–40.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจ และสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
UNESCO. (2021). Supporting teachers’ mental health and well-being: Global education monitoring report 2021/2. Paris: UNESCO
World Health Organization. (2020). Promoting mental health in schools: An evidence-based framework. Geneva: WHO Press.
World Health Organization. (2022). Mental health and psychosocial well-being in schools: Global status report 2022. Geneva: World Health Organization.
World Health Organization. (2022). Promoting mental health: Concepts, emerging evidence, and practice (Updated ed.). Geneva: World Health Organization.
