DIGITAL LEADERSHIP SKILLS FOR PERSONNEL MANAGEMENT OF SCHOOL ADMINISTRATORS OF HOR-TRI CONSORTIUM UNDER THE SECONDARY EDUCATION SERVICE AREA OFFICE OF UBON RATCHATHANI AND AMNAT CHAROEN
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were 1. To study the digital leadership skills for human resource management of school administrators 2. To study proposals for developing digital leadership skills for human resource management of school administrators. The sample group used in the research consisted of 172 people, divided into 8 school administrators and 164 teachers, selected by Stratified Random Sampling. The research instrument was a 5-level rating scale questionnaire with a discrimination power per item ranging from .57-.80, and a reliability of .96. The statistics used for data analysis included frequency, percentage, mean, standard deviation, and content analysis.
The research findings were as follows: 1) The digital leadership skills for human resource management of school administrators in the Ho Trai Interdisciplinary District, under the Secondary Educational Service Area Office Ubon Ratchathani Amnat Charoen, were at a high level overall and in each aspect. and 2) The proposals for developing digital leadership skills for human resource management of school administrators in the Ho Trai Interdisciplinary District, under the Secondary Educational Service Area Office Ubon Ratchathani Amnat Charoen, included the following key development proposals: (1) Administrators should have skills in using HR Analytics to analyze personnel data for accurate 3-5 years workforce planning, instead of reactive planning. (2) Administrators should lead in piloting the use of digital workforce planning tools among administrators and relevant staff to create a successful model. (3) Administrators should use AI or automated scoring systems to fairly and data-drivenly evaluate applicants. and (4) Administrators should focus on personnel development and promote the advancement of personnel to increase their knowledge and abilities related to their responsibilities, by having key leading personnel.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ชริญญา สิทธิมงคล และอัจศรา ประเสริฐสิน. (2567). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นาการเปลี่ยนแปลงกับการบริหารงานบุคคลของผู้บริหารสถานศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสมุทรปราการ. วารสารบริหารการศึกษา มศว, 21(40), 142-152.
เดชา เดชาวัฒนไพศาล. (2563). (พิมพ์ครั้งที่ 2). การจัดการทรัพยากรบุคคลพื้นฐานแนวคิดเพื่อการปฏิบัติ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บริพัฒน์ สารผล. (2565). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานบุคคลของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุดรธานี. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ปทุมพร กาญจนอัตถ์. (2561). แนวทางการบริหารงานบุคคลที่มีประสิทธิภาพในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ฝนทิพย์ หาญชนะ และคึกฤทธิ์ ศิลาลาย. (2565). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาตามความคิดเห็นของครู โรงเรียนสหวิทยาเขตชลบุรี 1 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชลบุรี ระยอง. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(6), 117–133.
เพ็ญนภา สีหาบุญจันทร์. (2562). สภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ในการพัฒนาการบริหารงานบุคคลสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 26. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
มณีรัตน์ ชัยยะ และเพ็ญศรี ฉิรินัง. (2566). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ภายใต้การเปลี่ยนแปลงสู่ยุคดิจิทัล (Digital HR). วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ, 11(1), 104-115.
มลฤดี เพ็งสง่า และมัทนา วังถนอมศักดิ์. (2566). การบริหารสถานศึกษายุคดิจิทัล. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ ศรีนครินทรวิโรฒ, 24(2), 162-175.
รัฐนันท์ รถทอง. (2568). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นําดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 1. Journal of Buddhist Education and Research (JBER), 11(3), 520-535.
โรงเรียนกุดข้าวปุ้นวิทยา. (2567). รายงานผลการประเมินตนเอง (Self-Assessment Report: SAR) ปีการศึกษา 2566. อุบลราชธานี: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญ.
โรงเรียนเกษมสีมาวิทยาคาร. (2567). รายงานผลการประเมินตนเอง (Self-Assessment Report: SAR) ปีการศึกษา 2566. อุบลราชธานี: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญ.
โรงเรียนขุมคำวิทยาคาร. (2567). รายงานผลการประเมินตนเอง (Self-Assessment Report: SAR) ปีการศึกษา 2566. อุบลราชธานี: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญ.
โรงเรียนโนนกุงวิทยาคม. (2567). รายงานผลการประเมินตนเอง (Self-Assessment Report: SAR) ปีการศึกษา 2566. อุบลราชธานี: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญ.
โรงเรียนมัธยมตระการพืชผล. (2567). รายงานผลการประเมินตนเอง (Self-Assessment Report: SAR) ปีการศึกษา 2566. อุบลราชธานี: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญ.
โรงเรียนสะพือวิทยาคาร. (2567). รายงานผลการประเมินตนเอง (Self-Assessment Report: SAR) ปีการศึกษา 2566. อุบลราชธานี: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญ.
ศิวาพัชญ์ บำรุงเศรษฐพงษ์ และคณะ (2564). ตัวแบบการพัฒนาคุณลักษณะด้านดิจิทัลสำหรับผู้บริหารสถานศึกษาระดับมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารศิลปการจัดการ, 5(3), 688–702.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2563). คู่มือหลักสูตรการพัฒนาข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษาก่อนแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2567). แนวทางการพัฒนาบุคลากรภาครัฐ พ.ศ. 2566-2570. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน.
Kotter, J. P. (2012). Leading change. Boston, MA: Harvard Business Review Press.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Westerman, G., Bonnet, D., & McAfee, A. (2014). Leading digital: Turning technology into business transformation. Boston, MA: Harvard Business Review Press.
