PRESERVING THE VALUE OF THE THAI LANGUAGE AMONG THAI YOUTH IN THE 21ST CENTURY
Main Article Content
Abstract
The Thai language is a cultural heritage and a national identity that plays a vital role in the existence of society, both in communication and education. However, in the context of the 21st century, characterized by rapid changes driven by digital technology and globalization, the language usage patterns of the people, especially among Thai youth, have shifted significantly. These changes include the use of abbreviations, informal registers, and the blending of foreign languages, which may impact the standards and aesthetic beauty of the Thai language in the long term if proper cultivation is lacking. This academic article aims to analyze the social transitions affecting the linguistic behavior of youth and to propose guidelines for preserving the value of the Thai language in a contemporary social context. The study was conducted through documentary research, collecting and synthesizing relevant academic data. The findings reveal that preserving the value of the Thai language in the modern era requires an integrated development of reading, speaking, and writing skills, alongside the creative application of technology. Key driving strategies involve the collaboration of three main sectors: 1) the family institution, as role models in fostering a love for reading; 2) educational institutions, by organizing modern learning activities that connect with real-life experiences; and 3) digital media and society, by establishing correct values and campaigning for appropriate language use. These efforts aim to raise awareness among Thai youth to collectively sustain the Thai language as a lasting cultural heritage.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมวิชาการ. (2546). หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2544. กรุงเทพมหานคร:กระทรวงศึกษาธิการ.
กระทรวงวัฒนธรรม. (2562). แนวทางการส่งเสริมและอนุรักษ์ภาษาไทยในสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงวัฒนธรรม.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
กาญจนา นาคสกุล. (2550). ภาษาไทยของเรา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กิดานันท์ มลิทอง. (2553). เทคโนโลยีการศึกษาและนวัตกรรม. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชัยยงค์ พรหมวงศ์. (2556). เทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2557). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปรมะ สตะเวทิน. (2554). หลักนิเทศศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: ภาพพิมพ์.
ประภาศรี สีหอำไพ. (2555). การใช้ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน.
วรรณี โสมประยูร. (2553). การสอนภาษาไทยระดับประถมศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิไลลักษณ์ จงพานิช. (2563). ภาษาไทยกับการสื่อสารในสังคมร่วมสมัย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สมบัติ จำปาเงิน และ สำเนียง มณีกาญจน์. (2553). หลักการอ่าน. กรุงเทพมหานคร: โอเดียน สโตร์.
สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. (2564). ภาษาไทยกับการเปลี่ยนแปลงในยุคดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานราชบัณฑิตยสภา.
สุคนธ์ สินธพานนท์. (2558). การจัดการเรียนรู้ของครูยุคใหม่. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุจริต เพียรชอบ. (2551). การสอนภาษาไทยในยุคโลกาภิวัตน์. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวิทย์ มูลคำ และ อรทัย มูลคำ. (2554). 21 วิธีจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนากระบวนการคิด. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2560). การประเมินการเรียนรู้: แนวคิดและแนวปฏิบัติ. กรุงเทพมหานคร:สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อุทัย บุญประเสริฐ. (2554). การบริหารการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.