POLITICAL COMMUNICATION AND THE LEVEL OF POLITICAL CONSCIOUSNESS INFLUENCING PUBLIC POLICY–ORIENTED POLITICAL PARTICIPATION OF CITIZENS IN NAKHON SAWAN PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The Objective of this research study was to: 1) study the level of political communication among citizens; 2) study the level of political consciousness among citizens; 3) study the level of political participation in public policy among citizens; 4) study the relationship between political communication and political participation in public policy among citizens; and 5) study the relationship between the level of political consciousness and political participation in public policy among citizens; 6) To study the relationship between political communication and the level of political consciousness of people; 7) To analyze the influence of political communication and the level of political consciousness on public policy participation of people. This used mixed method, quantitative research collected data by questionnaire. with a sample of 400 people, the reliability value was 0.917, data were analyzed using statistics such as including frequency, percentage, mean, standard deviation, Spearman correlation coefficient and multiple regression analysis, and qualitative research, data were collected using interviews from 12 key informants, analyzed using analytic Induction.
The quantitative research results are summarized as follows: (1) Analysis of political communication factors revealed that all four dimensions were at an overall high level. (2) Similarly, political consciousness factors across all four dimensions were found to be at an overall high level. (3) Analysis of public political participation also indicated a high overall level across all four aspects. (4) The correlation analysis between political communication and public policy participation in Nakhon Sawan Province showed a statistically significant but low correlation (p < .01). (5) Likewise, the relationship between political consciousness and public policy participation demonstrated a statistically significant low correlation (p < .01). (6) In contrast, political communication and political consciousness exhibited a statistically significant moderate correlation (p < .01). 7) Multiple regression analysis revealed that public policy participation in Nakhon Sawan province was significantly influenced by both political communication and political consciousness. The most influential factors, ranked by significance (p < .05)., were: Interest in and follow-up of political and public policy issues; Awareness of political and public policy information; Exchange of opinions and interactive political communication; The belief that individual participation can influence policy-making. These predictors collectively accounted for 31.3% of the variance in public policy participation among the citizens of Nakhon Sawan province (Adjusted R^2= 0.313).
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
จิณณาวัฒน์ มูลนาม และดารัณ พราหมณ์แก้ว. (2567). ปัจจัยที่มีผลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในจังหวัดเพชรบุรี. วารสารมนุษยสังคมปริทัศน์ (มสป.), 26(2), 35-49.
ถวิลวดี บุรีกุล. (2552ก). การมีส่วนร่วมของประชาชนกับการพัฒนาประชาธิปไตยกรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
_______. (2552ข). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในสังคมไทย.กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
_______. (2552ค). ประชาธิปไตยกับการมีส่วนร่วมของประชาชน. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
_______. (2552ง). การพัฒนาการมีส่วนร่วมของประชาชนในกระบวนการนโยบายสาธารณะ. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
________. (2552จ). ประชาธิปไตย การมีส่วนร่วม และการเมืองภาคพลเมือง. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
นฤมล แสงสุวรรณ. (2565). ปัจจัยด้านการสื่อสารทางการเมืองที่มีผลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในเขตเทศบาล. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 13(2), 45–67.
บวรศักดิ์ อุวรรณโณ และถวิลวดี บุรีกุล. (2549). การมีส่วนร่วมของประชาชนในกระบวนการนโยบายสาธารณะ. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
ปิยาภรณ์ วัฒนกิจ. (2564). บทบาทของการสื่อสารทางการเมืองผ่านสื่อออนไลน์ต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในระดับท้องถิ่น. วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรมสื่อ, 9(1), 89–110.
พรรณาภา ดอกชบา และบุญอยู่ ขอพรประเสริฐ. (2562). การแสวงหาข่าวสารทางการเมืองผ่านสื่อใหม่ ความสำนึกทางการเมือง ความไว้วางใจทางการเมืองกับการมีส่วนร่วมทางการเมืองของนักศึกษาระดับ
อุดมศึกษาในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. วารสารนาคบุตรปริทรรศน์ มหาวิทยาลัย ราชภัฏนครศรีธรรมราช, 11(3), 78-86.
พระนพภัณฑ์ พลอยแสนรัก, ธนกฤต โพธิ์เงิน และวิทยา สุจริตธนารักษ์ (2568). การสื่อสาร.การเมืองและความสำนึกทางการเมืองที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมทางการ
เมืองของประชาชนในจังหวัดชลบุรี. วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 19(3), 146-160.
พระสร้อยทอง ปญฺญาวุโธ. (2562). การพัฒนาการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในเขตตำบลเมืองเตา อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จังหวัดมหาสารคาม. วารสารวิชาการรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 1(3), 9-22.
ระวีวรรณ ประกอบผล. (2530). การสื่อสารทางการเมือง. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.
สรพงษ์ เกิดแก้ว. (2565). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองของเยาวชนในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการไทยวิจัยและการจัดการ, 3(1), 55-65.
สำนักงานสถิติจังหวัดนครสวรรค์. (2568). สถิติประชากรจังหวัดนครสวรรค์ พ.ศ.2568. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
สุรชัย สุขสวัสดิ์. (2563). การสื่อสารทางการเมืองกับความสำนึกทางการเมืองของประชาชนในจังหวัดภาคกลาง. วารสารรัฐศาสตร์ปริทรรศน์, 10(2), 77–98.
อรทัย ก๊กผล. (2552ก). วัฒนธรรมทางการเมืองกับการมีส่วนร่วมของประชาชน. สถาบันพระปกเกล้า.
อรทัย ก๊กผล. (2552ข). การบริหารราชการส่วนท้องถิ่นกับการมีส่วนร่วมของประชาชน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Almond, G. A., & Verba, S. (1963). The civic culture: Political attitudes and democracy in five nations. Princeton University Press.
Best, J. W., & Kahn, J. V. (2006). Research in education. (10th ed.). Boston, MA: Pearson.
Dahl, R. A. (1989). Democracy and its critics. New Haven, CT: Yale University Press.
Dalton, R. J. (2008). Citizen politics: Public opinion and political parties in advanced industrial democracies (5th ed.). Washington, DC: CQ Press.
Howlett, M., Ramesh, M., & Perl, A. (2020). Studying public policy: Policy cycles and policy subsystems. (4th ed.). Oxford University Press.
Hinkle, D. E., William, W. & Stephen, G. J. (1998). Applied statistics for the behavioral sciences. (4th ed.). Boston, USA: Houghton Mifflin.
Likert, R. (1932). A technique for the measurement of attitudes. Archives of Psychology, 140, 1–55.
McNair, B. (2018). An introduction to political communication. (6th ed.). London: Routledge.
Verba, S., Schlozman, K. L., & Brady, H. E. (1995). Voice and equality: Civic voluntarism in American politics. Harvard University Press.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. (3rd ed.). Tokyo: Harper International Edition.