EFFECTS OF KNOWLEDGE MANAGEMENT ON TEACHERS AS LEARNING PERSONS UNDER THE SECONDARY EDUCATIONAL SERVICE AREA OFFICE BANGKOK 2
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aims to 1) examine the level of knowledge management among teachers, 2) evaluate the level of teachers as learning persons, 3) investigate the relationship between these two variables, and 4) identify the knowledge management factors influencing teachers' status as learning persons under the Secondary Educational Service Area Office Bangkok 2. This quantitative study utilized a correlational design. The sample of 129 teachers was determined from a population of 6,145 using G*Power 3.1 and selected via stratified random sampling. The research instrument consisted of a 5-point Likert scale questionnaire, and a reliability coefficient of 0.89. Data analysis involved mean, standard deviation, Pearson’s correlation, and multiple regression analysis.
Findings indicated that 1) overall knowledge management was at the highest level (𝑥̄= 4.20), with Internalization as the highest dimension, 2) the overall level of teachers as learning persons was high (𝑥̄ = 4.06), primarily driven by shared vision, 3) all knowledge management dimensions were positively correlated with learning personhood at a .01 significance level, and 4) the SECI model’s four dimensions collectively predicted teachers' status as learning persons, accounting for 72.80% of the variance (R2 = 0.728). Notably, Internalization was the most influential factor (β = 0.485), underscoring that practical application and deep-seated skills are vital for developing sustainable learning persons.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ประเวศ วะสี. (2550). การจัดการความรู้: กระบวนการปลดปล่อยมนุษย์สู่ศักยภาพ เสรีภาพ และความสุข. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: กรีน-ปัญญาญาณ.
พงศธร เกียรติภูมิ. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างการจัดการความรู้กับการพัฒนาตนเองของครูในจังหวัดขอนแก่น. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 18 (82), 103–112.
รุ่งรดิศ คงยั่งยืน และสมนึก เพชรช่วย. (2561). อิทธิพลของการแบ่งปันความรู้และองค์การแห่งการเรียนรู้ที่ส่งผลต่อความคิดสร้างสรรค์ของครู. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 13(45), 47–55.
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2566). ผลการประเมิน PISA 2022: สรุปผลการประเมินด้านคณิตศาสตร์ การอ่าน และวิทยาศาสตร์. เรียกใช้เมื่อ 5 ตุลาคม 2568 จาก https://pisathailand.ipst.ac.th/news-21/
ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561–2580). (2561). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 135 ตอนที่ 82 ก หน้า 1 (13 ตุลาคม 2561).
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2. (2567). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน (พ.ศ. 2565–2567) ฉบับปรับปรุง (พ.ศ. 2567–2570). เรียกใช้เมื่อ 20 มิถุนายน 2568 จาก https://www.esbuy.net/_files_school/00001245/data/00001245_1_20240212-161533.pdf
อาภรณ์ ภู่วิทยพันธุ์. (2551). กลยุทธ์การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: เอช อาร์ เซ็นเตอร์.
Nonaka, I., & Takeuchi, H. (1995). The knowledge-creating company: How Japanese companies create the dynamics of innovation. Oxford: Oxford University Press.
Ryan, R. M., & Deci, E. L. (2017). Self-determination theory: Basic psychological needs in motivation, development, and wellness. New York: Guilford Press.
Senge, Peter M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. New York: Doubleday.
Watkins, K. E., & Marsick, V. J. (2003). Make learning count!: Diagnosing the learning culture in organizations. Advances in Developing Human Resources, 5 (2), 132–151.
Yang, B., Watkins, K. E., & Marsick, V. J. (2004). The construct of the learning organization: Dimensions, measurement, and validation. Human Resource Development Quarterly, 15 (1), 31–55.
