THE ROLE OF CREATIVE LEADERSHIP AMONG PRIMARY SCHOOL ADMINISTRATORS. AFFILIATED WITH THE NAKHONRATCHASIMA PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA OFFICE 1
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were: 1) to study the creative leadership roles of basic education school administrators under the Nakhonratchasima Primary Educational Service Area Office 1; 2) to develop a model for these creative leadership roles; and 3) to evaluate the developed roles. This study employed a mixed-methods research design. Data were collected from 331 teachers and educational personnel within the jurisdiction, selected through the Krejcie and Morgan table. Quantitative data were analyzed using percentage, mean, and standard deviation, while qualitative data were analyzed using content analysis
The research results indicated that:
1) The overall creative leadership roles of the basic education school administrators were at a high level. When considering individual aspects, all five categories were ranked from highest to lowest mean scores as follows: Team Learning Leadership, Creative Initiative Leadership, Leadership of Leaders, Achievement-Oriented Leadership, and Risk Management Leadership.
2) The development of creative leadership roles revealed five key components: (1) providing opportunities for collaborative thinking and action through teamwork processes; (2) enhancing work morale and encouragement; (3) stimulating and supporting initiatives and innovations; (4) maintaining alertness toward threats, obstacles, or the awareness of lost opportunities; and (5) promoting academic standards, quality, and excellence for community recognition.
3) The evaluation results regarding the suitability and feasibility of the developed creative leadership roles were, overall, at the highest level.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรองทิพย์ นาควิเชตร. (2552). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์เพื่อการศึกษา. สมุทรปราการ: ธีรสาส์นพับลิชเซอร์.
กิตติ์กาญจน์ ปฏิพันธ์. (2555). โมเดลสมการโครงสร้างภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาอาชีวศึกษา. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
เกษม วัฒนชัย. (2545). การปฏิรูปการศึกษาไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
ชวนชัย เชื้อรามัญ, นฤมล จิตไพศาลโสภณ และ สุพจน์ มหาเมฆ. (2566). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของสถานศึกษา
สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาฉะเชิงเทรา. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี, 12(2), 254-268.
ดวงใจ ช่วยตระกูล. (2551). การบริหารความเสี่ยงในสถานศึกษาระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ดอนเนลลอน แอนเน่. (2551). ทักษะการบริหารทีม. แปลจาก Leading Team โดย ไพโรจน์ บาลัน. กรุงเทพมหานคร: เอ็กซเปอร์เน็ท.
ธร สุนทรายุทธ. (2550). การบริหารความเสี่ยงทางการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: บริษัท เนติกุลการพิมพ์จำกัด.
ธีระ รุญเจริญ และ วาสนา ศรีไพโรจน์. (2554). กลยุทธ์การพัฒนาความเป็นบุคคลแห่งการเรียนรู้. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ, 7(1), 1-12.
นรินทร์ ผดุงพล. (2564). บทบาทภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อสมรรถนะการทำงานของครูในศตวรรษที่ 21. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 3(2), 105-118.
นิธิศ ผลโสภณ, สุรพล บัวพิมพ์ และ สุทัศน์ สังคะพันธ์. (2565). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 19(1), 1-15.
พรทิพย์ อัยยิมาพันธ์. (2547). Leadership for Organizational Effectiveness. การบริหารคน. 3(24), 65-68.
รังสรรค์ ประเสริฐศรี. (2551). ภาวะผู้นำ. กรุงเทพมหานคร: ธนธัชการพิมพ์.
รุ่ง แก้วแดง. (2546). โรงเรียนนิติบุคคล. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2542). พลังการเรียนรู้ในกระบวนทัศน์ใหม่. กรุงเทพมหานคร: เอส อาร์ ปรินติง.
ศักดิ์ชัย นิรัญทวี และคนอื่น ๆ. (2545). ฝ่าวิกฤติการปฏิรูปการศึกษาสู่สังคมแห่งการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: กลุ่มประเมินผล 2 สำนักประเมินผลการจัดการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
อำรุง จันทวานิช และคณะ. (2559). ปัจจัยหลักความสำเร็จและดัชนีชี้วัดความเป็นโรงเรียนสมบูรณ์แบบ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
Anastasi, A. (1958). Differential psychology: Individual and group differences in behavior (3rd ed.). New York: Macmillan.
Ash, R. C., & Persall, J. M. (1999). The principal as chief learning officer: Developing teacher leaders. NASSP Bulletin, 84(616), 15-22.
Delich, S. (2010). Creative Leadership: Beyond the Management of Creativity. Journal of CMA Management, 79(2), 3-3.
Eisner, E. W. (1976). Educational connoisseurship and criticism: Their form and functions in educational evaluation. Educational Researcher, 5(8), 5-13.
Krejcie, R. V.; & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement. 30(3): 607-610.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations (5th ed.). New York: Free Press.
