THE EFFECTS OF ORGANIZING MATHEMATICS LEARNING ACTIVITIES USING AKITA ACTION AND SELF-DIRECTED LEARNING ON MATHEMATICAL CONNECTION ABILITIES AND MATHEMATICAL PROBLEM SOLVING ABILITIES OF SEVENTH GRADE STUDENTS
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The research aimed to 1) compare students mathematical connection ability before and after receiving instruction through learning activities based on the Akita-based active learning model integrated with self-directed learning 2) compare students mathematical problem-solving ability before and after receiving such instruction 3) study students satisfaction with the learning activities implemented. The sample group was one classroom of Seventh Grade Students at Prachuap Wittayalai School, The participants were selected through cluster random sampling . The research was a quasi-experimental study. The research instruments included: Lesson plans based on the Akita Action and Self-Directed Learning on Mathematical A mathematical connection ability test A mathematical problem-solving ability test and A student satisfaction questionnaire. The data were analyzed using mean, standard deviation, t-test for dependent samples, and content analysis.
The research results were as follows:
1) The students’ mathematical connection ability after the implementation showed statistically significant improvement at the .01 level.
2) The students’ mathematical problem-solving ability after the implementation showed statistically significant improvement at the .01 level.
3) Student satisfaction with the learning activities was at the highest level overall.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
_________ . (2560). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลาง กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ (ฉบับปรับปรุง พ.ศ.2560) ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
กิตติวัฒน์ แฝงบุญ. (2566). การพัฒนาทักษะการเรียนรู้แบบนําตนเองเชิงสร้างสรรค์ วิชาสังคมศึกษา เรื่องวัฒนธรรมทางศาสนาโดยการจัดการเรียนรู้แบบนําตนเองเชิงสร้างสรรค์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนอํานาจเจริญ. วารสารครุทรรศน์ (Online) มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 3(2),49.
ชยานนท์ ไชยรักษ์. (2563). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยวิธีการสอนแนะให้รู้คิด (CGI) ร่วมกับแนวทางการพัฒนาความคิดทางคณิตศาสตร์ที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาและ ความสามารถในการเชื่อมโยงทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา.
ชัญญา องอาจ. (2566). การศึกษาปัจจัยที่ส่งเสริมความสามารถในการเรียนรู้แบบนำตนเองของนักเรียนประถมศึกษา กรุงเทพมหานคร. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาประถมศึกษา ภาควิชาหลักสูตรและการสอน คณะครุศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เชฏฐพร เชื้อสุพรรณ. (2564). การพัฒนาชุดกิจกรรมทางคณิตศาสตร์ตามแนวคิดการคิด ให้เป็นคณิตศาสตร์เพื่อส่งเสริมความสามารถในการเชื่อมโยงความรู้ทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. ใน ภาควิชาหลักสูตรและการสอน คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปิยาพัชร เที่ยงตรง. (2565). การจัดการเรียนรู้ตามแนวทางอคิตะ เรื่อง การคูณและการหาร สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์ และคณะ. (2562). ความเป็นไปได้ในการประยุกต์ใช้การสอนเชิงรุก อาคีตะโมเดลในประเทศไทย. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์, 13(1), 92.
ภานิชา พงษ์พรรณนา. (2561). ผลการจัดการเรียนการสอนบูรณาการทักษะการคิดเชื่อมโยงด้วย รูปแบบที่ซ้อนกันที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ยุวดี อยู่สบาย และศิรินยา พิพัฒน์ศรีสวัสดิ์. (2562). การจัดการเรียนรู้แบบอะคิตะโมเดล. วารสาร เทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 1(3), 9.
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2566). ตัวอย่างการประเมินผลวิทยาศาสตร์ นานาชาติ: PISA และ TIMSS. กรุงเทพมหานคร: อรุณการพิมพ์.
สุภาพร พิมพ์บุษผา. (2561). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ เรื่อง การคูณของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 โดยใช้การจัดการเรียนรู้เชิงรุกตามแนวคิดอคิตะโมเดล. ใน หลักสูตรครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาหลักสูตรและการเรียนการสอน. มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
หนึ่งฤทัย ศิริรัตน์. (2563). การพัฒนาความสามารถในการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์และความสามารถในการเชื่อมโยงทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โดยใช้รูปแบบการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ 7E. ใน ปริญญานิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาการทางการศึกษาและการจัดการเรียนรู้. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Artzt, A. F., and Armour-Thomas, E. (1992). Development of a cognitive-metacognitive framework forprotocol analysis of mathematical problem solving. Cognition and Instruction.
Bolhuis, Sanneke. (2003). Towardsprocess – oriented teaching for self-directed lifelong learning: a multidimensional perspective. Learning and Instruction.
Dossey and McCrone (2002). Mathematics Methods and Modeling for Today’s Mathematics Classroom : A Contemporary Approach to Teaching Grades 7-12. Pacific Grove : Brooks/Cole.
EunJung, C., & Byoung-Hee, L. (2019). The Effects of a Method on the Self-directed Learning and Learning Motivation. Journal of Problem-Based Learning, 6, 3-9.
Knowles (1984). Andragogy in Action. Applying Modern Principles of Adult Education. San Francisco, CA: Jossey Bass. Retrieved from https://www.scirp.org/(S(i43dyn45teexjx455qlt3d2q))/reference/ReferencesPap ers.aspx?ReferenceID=1108745.
Kolb (1984). Experiential learning: experience as the source of learning and development. Englewood Cliffs. New Jersey: Retrieved from https://www.researchgate.net/publication/235701029_Experiential_Learning_
Experience_As_The_Source_Of_Learning_And_Development.
Piaget J. (1969). Science of Education and the Psychology of the Child. New York : Viking
