METHODS FOR DEVELOPING THE QUALITY OF LIFE OF COMMUNITIES ACCORDING TO THE SUFFICIENCY ECONOMY PHILOSOPHY
Main Article Content
Abstract
This academic article aims to develop the quality of life of the community according to the philosophy of sufficiency economy. It was found that quality of life means the perception of satisfaction in life, having a life. Well-being in terms of physical health, mental health, social relationships, environment and quality of life in individuals, families and communities, knowing how to manage oneself and being kind to others. Having a career and income that is sufficient for living makes life valuable, prosperous, and helps reduce various problems and obstacles in society. The benefits of community quality of life include: (1) helping individuals to live in society with better ways of life, resulting in a peaceful society; (2) helping to stimulate individuals and society to be proactive and think quickly about improving themselves, society and the environment. (3) It helps individuals to know how to use their intelligence, reason, and morality in order to apply management principles to solve various problems that occur to themselves and society. (4) It helps individuals and society to live together in harmony, helping to reduce conflicts in society. (5) Help individuals and society to have knowledge and understanding to live together peacefully, promote arts, culture, traditions and the potential of communities that adhere to the philosophy of sufficiency economy, including (1) promoting community integration. (2) Provide continuous community learning processes. (3) Promote groups of local wise men to pass on local wisdom. (4) Build community immunity to face change. (5) Create opportunities and an environment in the community that is conducive to education and lifelong learning. (6) Create economic stability.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2554). พระราชบัญญัติส่งเสริมการพัฒนาเด็กและเยาวชนแห่งชาติ พ.ศ. 2550. กรุงเทพมหานคร: สำนักการพิมพ์ สำนักงานส่งเสริมสวัสดิภาพและพิทักษ์เด็ก เยาวชน ผู้ด้อยโอกาส คนพิการ และผู้สูงอายุ.
จักรี สว่างไพร. (2525). การศึกษาคุณภาพชีวิตการทำงานครูโรงเรียนแห่งหนึ่งในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษาในจังหวัดชลบุรี. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐศาสตร์และนิติศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์. มหาวิทยาลัยบูรพา.
ชาญชัย อินทรประวัติ. (2547). การพัฒนาคุณภาพชีวิต. นครราชสีมา: เอเชียสาส์น.
นิธิ เอี่ยวศรีวงศ์. (2546). มิติทางวัฒนธรรมในยุคเศรษฐกิจพอเพียง ความหมายและความสำคัญวรรณกรรมปริทัศน์ที่เกี่ยวข้องกับปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพมหานคร : เพชรรุ่งการพิมพ์.
นิิรันดร์ สุธีนิรันดร์. แนวทางการพัฒนาการจัดการกระบวนการเรียนรู้เพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็งแก่ชุมชนท้องถิ่น. เรียกใช้เมื่อ 30 มิถุนายน 2568 จาก http//dekdee.buu.ac.th.
ประภาพร จินันทุยา. (2536). คุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในชมรมทางสังคมผู้สูงอายุดินแดง. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาพยาบาลศาสรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหิดล.
ปรียานุช พิบูลสราวุธ. (2544). ความเปราะบางทางเศรษฐกิจและสังคม: ประสบการณ์จากประเทศไทย(Socioeconomic Vulnerability: Experience from Thailand). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์.
พัชรี หล้าแหล่ง. (2556). การศึกษาคุณภาพชีวิตและปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อคุณภาพชีวิตของเกษตรกรชาวสวนปาล์มน้ำมันในพื้นที่ภาคใต้. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
ภัทราภา สุขสง่าและพรรณทิพา ศักด์ทอง. (2557). การทดสอบเบื้องต้นแบบประเมินผลลัพธ์ด้านการใช้ยาที่ได้จากการรายงานของผู้ป่วยสำหรับคุณภาพชีวิตด้านยาโดยมีใช้วิธีเชิงผสมผสาน. วารสารไทยเภสัชศาสตร์และวิทยาการสุขภาพ, 9(4),203.
เลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2554). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550. กรุงเทพมหานคร: สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
ศูนย์ประสานงานการพัฒนาชนบทแห่งชาติ. (2551). อ้างถึงใน วราพรรณ ลิลัน. คุณภาพชีวิตของชาวนาในพื้นที่ตำบลกระแชง อำเภอกันทรลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ ปัญหาพิเศษบัณฑิต. ใน วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธรจังหวัดยะลา. สาขาสาธารณสุขชุมชน.
สรรเสริญ วงศ์ชอุ่ม. (2546). การพัฒนาประเทศ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการพัฒนาการเศรษฐกิจ และสังคมแห่งชาติ.
สุกัญญา มาลาอี. (2557). คุณภาพชีวิตการทำงานของข้าราชการครู สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสระแก้วเขต 2. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา.
สุเมธ ตันติเวชกุล. (2549). เศรษฐกิจพอเพียงตามแนวพระราชดำริ. เอกสารอัดสำเนาการบรรยายพิเศษวันที่ 14 มิถุนายน 2554. สำนักงานที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2547). การประยุกต์ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิพัฒนาไทย สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานคณะกรรมการพิเศษเพื่อประสานงานโครงการอันเนื่องมาจากประราชดำริ. (2555). เศรษฐกิจพอเพียงปรัชญาชี้ถึงแนวทางการดำรงชีวิต. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพมหานคร: บางพลัด.
สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ. นโยบายสาธารณะเพื่อสุขภาพ. เรียกใช้เมื่อ 30 มิถุนายน 2568 จาก https://www.nationalhealth.or.th/en/node/2110
สำนักนายกรัฐมนตรี. (2554). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่สิบเอ็ด พ.ศ. 2555-2559. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำราญ จูช่วย. (2554). วิถีชีวิตคนในชุมชนริมคลองบางกอกน้อยตอนบน จังหวัดนนทบุรีที่สอดคล้องกับแนวคิดปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. ใน รายงานการวิจัย. ทุนอุดหนุนการวิจัยจากวิทยาลัยราชพฤกษ์.