ECHOES OF HAMMERING BOWLS: REVIEWING STUDIES ON BAN BAT MONK’S ALMS-BOWLS AS INTANGIBLE CULTURAL HERITAGE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This documentary research reviews the status, direction, and trends of studies related to managing “Ban Bat monk’s alms-bowls” as an intangible cultural heritage (ICH) after its registration in 2012. Data was collected and analyzed from research papers and academic publications appearing between 2013 and 2024 on the Thai Journal Online (ThaiJO) database. Following a screening process, five articles that met the criteria were analyzed, revealing three main issues in study status: structural problems and community restoration; economic adaptation; and knowledge transmission. Ban Bat has taken a proactive community role in managing its ICH, but integrated cooperation from public and private sectors is also needed to support its sustainable transmission. Despite the registry of Ban Bat monk's alms-bowls as a national ICH site, academic studies about it remain limited.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2565). บาตรบ้านบาตร. เรียกใช้เมื่อ 1 สิงหาคม 2568 จาก https://ich-thailand.org/heritage/detail/6291e5b7978f238e61f77d62
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2558). คู่มือการเสนอขอขึ้นทะเบียนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์ องค์การทหารผ่านศึกในพระ บรมราชูปถัมป์
คณพล จันทน์หอม และ มณรดา ศิลปะบรรเลง. (2565). ครูสุคนธ์ พุ่มทอง: นักร้องผู้สืบทอดความรู้เพลงร้องสำนักบ้านบาตร. วิพิธพัฒนศิลป์, 2(2), 35-48.
ณัฏฐา ผิวมา และ ปริศนา มัชฌิมา. (2561). การพัฒนาแอปพลิเคชันด้วยเทคโนโลยีความเป็นจริงเสริมเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ศิลปวัฒนธรรมภูมิปัญญาเรื่องการทำบาตรของชุมชนบ้านบาตร. วารสารปาริชาต, 31(1), 241-262.
ภาศิณี สกุลสุรรัตน์ และ วีรชาติ เปรมานนท์. (2562). บทประพันธ์เพลงดุษฎีนิพนธ์: จิตรกรรมเพลงภาพชีวิต ประสิทธิ์ ศิลปบรรเลง. วารสารดนตรีรังสิต, 14(2), 88-102.
ยิ่งยง ปุณโณปถัมภ์. (2556). บทบาทของสถาปนิกชุมชนกับกระบวนการมีส่วนร่วมในการฟื้นฟูชุมชนเก่า กรณีศึกษา โครงการบ้านมั่นคง ชุมชนบ้านบาตร. สิ่งแวดล้อมสรรค์สร้าง วินิจฉัย, 12(1), 64-77.
วิทยา เมฆขำ, วิทยา อยู่สุข, สิน พันธุ์พินิจ และ ละอองทิพย์ มัทธุรศ. (2551). ผลกระทบด้านความปลอดภัย อาชีวอนามัย และสภาพแวดล้อมในการทำงานงานศิลปหัตถกรรม โลหะที่ใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่นกรุงรัตนโกสินทร์. วารสารพัฒนาบริหารศาสตร์, 48(1), 137-156.
วิทยา เมฆขำ. (2551). การพัฒนารูปแบบการจัดการความปลอดภัยอาชีวอนามัย และสภาพแวดล้อมในการทำงาน งานศิลปหัตถกรรมโลหะ ที่ใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่น กรุง รัตนโกสินทร์. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 19(2), 33-44.
วุทธิชัย ลิ้มอรุโณทัย, ธีระวัฒน์ จันทึก, วชิราภรณ์ จีระว่องวิทย์, ธีระ กุลสวัสดิ์, ภัสนันท์ พ่วงเถื่อน, ธัญพิชชา สามารถ, และ สมคิด เพชรประเสริฐ. (2567). แนวทางการมีส่วนร่วมของภาครัฐในการส่งเสริมภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาพื้นที่เกาะรัตนโกสินทร์. วารสารด้านการบริหารรัฐกิจและการเมือง, 13(1), 40-61.
สถาบันวัฒนธรรมศึกษา กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2566). คู่มือดำเนินงานตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม พ.ศ. 2559. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
อภิชญา พิภวากร, และ สันติธร ภูริภักดี. (2565). บทบาทการเป็นผู้ประกอบการเชิงสร้างสรรค์ของปราชญ์ชาวบ้าน กรณีศึกษา ผลิตภัณฑ์ชุมชนบ้านบาตร เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย จังหวัดกรุงเทพมหานคร. วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 17(2), 234-249.
อรยา แจ่มใจ, พนิดา ศกุนตนาค, และ อิทธิพัทธ์ สุวทันพรกูล. (2564). การศึกษาปรากฏการณ์การถ่ายทอดความคิดสร้างสรรค์จากภูมิปัญญาท้องถิ่นในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(6), 156-174.
อัศนีย์ เปลี่ยนศรี. (2567). ชีวิตการเรียนดนตรี ณ สำนัก “บ้านบาตร” ในความทรงจำของครูเยื่อ อุบลน้อย. วารสารวิทยาการเรียนรู้และศึกษาศาสตร์, 3(2), 91-123.
