SUFFICIENT SCHOOL MANAGEMENT MODEL: A CASE STUDY OF SCHOOLS UNDER THE CHAIYAPHUM PROVINCIAL MUNICIPALITY
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were to: 1) study sufficient school administration: a case study of schools under the Chaiyaphum Municipality; 2) create a sufficient school administration model: a case study of schools under the Chaiyaphum Municipality; and 3) validate the sufficient school administration model: a case study of schools under the Chaiyaphum Municipality. This was a research and development study. Data was collected from 4 schools and 2 groups of experts. The data was analyzed by calculating the mean and standard deviation, and thru content analysis. The target groups were school principals, academic teachers, and school board members, totaling 6 people, selected purposively using interviews and questionnaires. Nine experts were selected purposively using Focus Group Discussion, and the data was analyzed by content analysis. Seven experts, including 4 administrators, were surveyed for suitability, feasibility, and usefulness. The data was analyzed by calculating the mean and standard deviation.
The research findings indicate that: 1) The framework for developing guidelines for sufficient school administration consists of 10 issues, covering all 5 aspects of sufficient school administration, such as practical problems, lack of clear policies and teacher understanding, and lack of continuous monitoring and evaluation. 2) The model for sufficient school administration was created by simultaneously developing and driving the philosophy of sufficiency economy into all 5 aspects of the school, without specifying a starting order, depending on the problems, needs, and context of each school. 3) The evaluation of the sufficient school administration model found that its suitability, feasibility, and usefulness were at the highest level.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2556). แนวทางการนิเทศเศรษฐกิจพอเพียงสู่สถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
_______. (2558). คู่มือการประเมินสถานศึกษาแบบอย่างการจัดการเรียนการสอนและบริหารจัดการตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง (สถานศึกษาพอเพียง). เอกสารประกอบการประเมินสถานศึกษาพอเพียง.
ดุลชิตร์ มงคล. (2565). การบริหารแบบมีส่วนร่วมของสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์, 4(1), 88–96. จาก https://so03.tci thaijo.org/index.php/JOB_EHS/article/view/266492
ธิดารัตน์ ศรีขาว. (2557). รูปแบบการพัฒนาการดำเนินชีวิตตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง ของประชาชนชนบทในจังหวัดกาฬสินธุ์. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
เนาวรัตน์ นาคพงษ์. (2555). กลยุทธ์การบริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานจังหวัดกำแพงเพชรโดย ใช้หลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารศึกษาศาสตร์, 14(3), 49.
ประยงค์ แก่นลา. (2554). รูปแบบการมีส่วนร่วมของชุมชนในการบริหารจัดการสถานศึกษาโดยยึดหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารการบริหารการศึกษา, 5(1), 61.
ปรียานุช ธรรมปิยา. (2555). วิกฤติเศรษฐกิจ 2540 กับปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์สถานศึกษาพอเพียง มูลนิธิยุวสถิรคุณ.
เพ็ญนภา ธีรทองดี. (2552). การนำหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงไปใช้ในการบริหาร จัดการของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาราชบุรีเขต 2. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง.
สมาน อัศวภูมิ. (2550). การใช้วิจัยพัฒนารูปแบบในวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอก. มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2556). แนวการดำเนินงานขับเคลื่อนปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แผนพัฒนาการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการฉบับที่ 13 (พ.ศ.2560-2564). เรียกใช้เมื่อ 7 มกราคม 2568 จาก http://www. moe.go.th
สุรินทร์ ภูสิงห์. (2552). การพัฒนารูปแบบการจัดการศึกษาโดยบูรณาการปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในโรงเรียนมัธยมศึกษาสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา
อุบลราชธานี. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
อรัญญา เพิ่มพีรพัฒน์. (2558). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำของผู้บริหารศูนย์การเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงด้านการศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
