APPLICATION OF THE PRINCIPLES OF APARINIYADHAMMA TO THE ADMINISTRATION OF EDUCATIONAL INSTITUTIONS OF PHRAPARIYATTHAM SCHOOL GENERAL EDUCATION DEPARTMENT IN NONG KHAI PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were: (1) to study the principle of Aparihaniyadhamma in Theravāda Buddhism; (2) to examine the current state of educational administration in general education divisions of Buddhist pariyatti schools in Nong Khai Province; and (3) to apply the Aparihaniyadhamma principle to the administration of such schools. This qualitative research involved 16 key informants, with data collected through in-depth interviews and analyzed using descriptive analysis.
The findings revealed that: (1) The Aparihaniyadhamma comprising seven principles prescribed by the Buddha to preserve the stability of the Sangha emphasizes unity, discipline, and systematic community management, and can be applied to enhance good governance and sustain Buddhism in the administration of pariyatti schools. (2) Educational administration in the studied schools aims to balance academic instruction and moral cultivation, covering five key areas: (1) systematic planning integrating Dhamma and general education with SWOT analysis and community participation; (2) well-structured organization with technological applications; (3) command based on the Sappurisa-Dhamma; (4) systematic coordination with the Sangha, community, and government agencies; and (5) transparent, accountable supervision. (3) The application of the seven principlesregular meetings, unity, adherence to regulations, respect for seniority, non-intimidation of virtuous practitioners, delight in the Dhamma, and steadfastness in the Dhammapromotes fairness, transparency, participation, and the holistic development of academic and spiritual well-being, while preserving the Buddhist identity of the schools.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กองพุทธศาสนศึกษาสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2557). คู่มือการปฏิบัติงานการขออนุญาตจัดตั้งและขยายชั้นเรียน โรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
พระครูสุวรรณวิริยาภรณ์. (2560). การจัดการศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา. อุบลราชธานี: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตอุบลราชธานี.
พระเทพเวที. (2557). พระพุทธศาสนากับการบริหารการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2556). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ธรรมสภา.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2556). หลักการบริหารตามพุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระมหาวุฒิชัย วชิรเมธี. (2559). ธรรมะบริหาร. เชียงราย: วัดพระมหาไถ่.
สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2555). การบริหารงานคณะสงฆ์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์เลี่ยงเชียง.
เสฐียรพงษ์ วรรณปก. (2558). ธรรมะกับการจัดการองค์กร. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
เสถียร พันธรังษี. (2554). พุทธธรรมเพื่อการพัฒนาสังคม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์อมรินทร์ธรรมะ.
Bandura, A. (1977). Social learning theory. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
Brown, M. E., Treviño, L. K., & Harrison, D. A. (2005). Ethical leadership: A social learning perspective for construct development and testing. Organizational Behavior and Human Decision Processes, 97(2), 117–134.
Deming, W. E. (1986). Out of the crisis. Cambridge, MA: MIT Press.
Drucker, P. F. (1999). Management challenges for the 21st century. New York: Harper Business.
Fayol, H. (1949). General and industrial management (C. Storrs, Trans.). London: Pitman.
Freeman, R. E. (1984). Strategic management: A stakeholder approach. Boston: Pitman.
Fry, L. W. (2003). Toward a theory of spiritual leadership. The Leadership Quarterly, 14(6), 693–727.
Greenleaf, R. K. (1977). Servant leadership: A journey into the nature of legitimate power and greatness. Paulist Press.
Gulick, L. (1937). Notes on the theory of organization. In L. Gulick & L. Urwick (Eds.), Papers on the science of administration (pp. 1–46). New York: Institute of Public Administration.
Kant, I. (1993). Grounding for the metaphysics of morals (J. W. Ellington, Trans., 3rd ed.). Indianapolis: Hackett. (Original work published 1785)
Katz, D., & Kahn, R. L. (1978). The social psychology of organizations (2nd ed.). New York: Wiley.
Kohlberg, L. (1981). Essays on moral development: Vol. 1. The philosophy of moral development. Harper & Row.
Likert, R. (1961). New patterns of management. New York: McGraw-Hill.
Mintzberg, H. (1994). The rise and fall of strategic planning. Free Press.
Northouse, P. G. (2016). Leadership: Theory and practice (7th ed.). Thousand Oaks, CA: Sage.
Schein, E. H. (2010). Organizational culture and leadership (4th ed.). San Francisco: Jossey-Bass.
Tuckman, B. W. (1965). Developmental sequence in small groups. Psychological Bulletin, 63(6), 384–399.
Weber, M. (1947). The theory of social and economic organization (T. Parsons, Trans.). New York: Oxford University Press.
