FACTORS RELATED TO THE QUALITY OF LIFE OF THE ELDERLY IN THUNG KHWANG SUBDISTRICT, KAMPHAENG SAEN DISTRICT, NAKHON PATHOM PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to study: 1) the level of quality of life of the elderly; 2) the relationship between personal factors including gender, age, occupation, education level, and membership in elderly clubs and the quality of life of the elderly; 3) the relationship between social support and the quality of life of the elderly; and 4) the relationship between health behaviors and the quality of life of the elderly. This study was a quantitative research with a sample of 298 elderly persons, determined using Krejcie and Morgan’s formula. The research instrument was a questionnaire. Data were analyzed using descriptive statistics including frequency, percentage, mean, minimum, maximum, and standard deviation. The relationships between qualitative variables were analyzed using the Chi-square test, while the relationships between quantitative variables were analyzed using Pearson’s correlation coefficient. The statistical significance level was set at 0.05.
The results showed that most elderly people had a moderate level of quality of life (55.03%). Age was very slightly negatively correlated with quality of life (r = –0.16, p < 0.05). Social support was moderately positively correlated with quality of life (r = 0.44, p < 0.05). Health behaviors were highly positively correlated with quality of life (r = 0.75, p < 0.05).
It can be concluded that social support and health behaviors are important factors associated with the quality of life of the elderly. Therefore, activities and social support networks should be developed in parallel with the promotion of health behaviors in order to enhance the quality of life of the elderly in the community.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กองทุนประชากรแห่งสหประชาชาติ สหรัฐอเมริกา. (2024). รายงานสถานการณ์ผู้สูงอายุของโลก. เรียกใช้เมื่อ 14 ตุลาคม 2567 จาก https://www.unfpa.org.
ฐิติกร โภชน์เจริญและวิทญา ตันอารีย์. (2567). พฤติกรรมการจัดการสุขภาพที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ ตำบลแม่ปืม อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา. วารสาร วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสู่ชุมชน, 1(3), 2-24.
บุญธรรม กิจปรีดาบริสุทธิ์และพิศมัย เสรีขจรกิจ. (2560). ระเบียบวิธีวิจัยทางการสาธารณสุข: กรณีศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปร. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ: จามจุรีโปรดักส์ จำกัด.
ประเสริฐ เล็กสรรเสริญและอริศรา เล็กสรรเสริญ. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ จังหวัดนนทบุรี. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ มหาวิทยาลัยมหิดล, 11(2), 123-150.
ปรางค์ทิพย์ ศรีไทย. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในเขตองค์การบริหารส่วน ตำบลอาจสามารถ อำเภอเมือง จังหวัดนครพนม. ใน วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. มหาวิทยาลัยราชภัฎสกลนคร.
มันโซร์ ดอเลาะ. (2559). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในจังหวัดชายแดนภาคใต้ กรณีศึกษา: ตำบลบาละ อำเภอกาบัง จังหวัดยะลา. ใน วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์. มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล. (2567). ทะเบียนราษฎร. โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพ ตำบลทุ่งขวาง อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม.
สำนักอนามัยผู้สูงอายุ. (2567). รายงานประจำปีงบประมาณ 2566. สำนักอนามัยผู้สูงอายุ กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข.
Bloom, A. (1979). The education of democratic man: Emile. Daedalus, 25(1), 135–153.
House, J.S. (1981). Work Stress and Social Support. Reading, Mass : Addison-Wesley.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Walker, S.N., Sechrist, K.R. and Pender, N.J. (1987). The Health-Promoting Lifestyle Profile: Development and Psychometric Characteristics. Nursing Research, 36(2), 76-81.
World Health Organization. (2012). WHOQOL User Manual. World Health Organization.
