THE DEVELOPMENT OF ACTIVITIES BASED ON THE STORYLINE APPROACH TO PROMOTE INTERCULTURAL COMMUNICATION: JAPANESE LANGUAGE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to: 1) develop Japanese language and culture learning activities based on the storyline approach; 2) examine the outcomes of implementing the storyline-based learning activities; and 3) investigate students’ satisfaction with the learning activities. The target group consisted of 12 Grade 11 students in the Japanese language program at Satreeprasertsin School, Trat Province, selected through purposive sampling. The research instruments included: 1) four learning activity plans; 2) learning journals and language and cultural competence assessment forms; 3) an achievement test; and 4) a satisfaction questionnaire. Data were analyzed using percentage, mean, and standard deviation.
The results revealed that: 1) the appropriateness of the learning activity plans was rated at the highest level ( = 4.82, S.D. = 0.38); 2) after implementing the plans, 6 students (50%) achieved the post-test criteria of 80%, and 8 students (66.67%) demonstrated language and cultural competence at a good level or above; and 3) students’ satisfaction with the learning activities was at the highest level ( = 4.57, S.D. = 0.67).
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
แก้วกัลยาณี ใจสมัคร และณิรดา เวชญาลักษณ์. (2565). การศึกษาสภาพการบริหารการจัดการเรียนรู้วิชาภาษาญี่ปุ่นของโรงเรียนมัธยมศึกษาที่เปิดสอนวิชาภาษาญี่ปุ่น. ในเขตภาคเหนือ. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(5), 170-183.
จิตราวดี เกิดศิริ. (2566). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และความสามารถในการวิเคราะห์วรรณคดีด้วยการจัดการเรียนรู้แบบสตอรี่ไลน์ร่วมกับหนังสืออิเล็กทรอนิกส์วิชาภาษาไทยชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาหลักสูตรเเละการสอน. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ธนกร หงษ์วิหค. (2565). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดการเรียนรู้เชิงสถานการณ์ เพื่อพัฒนาความฉลาดรู้ทางศีลธรรม สำหรับนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ หอวัง นนทบุรี. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาหลักสูตรเเละการสอน. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
นฤมล ภมรมาศ. (2567). การศึกษาปัญหาในการสื่อสารข้ามวัฒนธรรมในสถานประกอบการญี่ปุ่นแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกของประเทศไทย. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร. มหาวิทยาลัยบูรพา.
พิชามนญ์ ผิวอ่อนดี. (2565). ผลของการใช้เทคนิค Storyline และนิทานพื้นบ้านเพื่อส่งเสริมทักษะการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจของนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนภาษาอังกฤษ. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ภาสกร บุตรศรี. (2563). กิจกรรมการจัดการเรียนรู้โดยใช้เทคนิคสตอรีไลน์ ตามแนวคิดจิตตปัญญาศึกษาเพื่อเสริมสร้างการรู้เท่าทันดิจิทัล เรื่อง การกลั่นแกล้งทางไซเบอร์ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนมัธยมประชานิเวศน์ กรุงเทพมหานคร. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต ธุรกิจและคอมพิวเตอร์ศึกษา. สาขาธุรกิจและคอมพิวเตอร์ศึกษา. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
วรท ตันติเวชวุฒิกุล. (2565). การศึกษาทัศนคติ แรงจูงใจ และความวิตกกังวลในการอ่านภาษาญี่ปุ่นของนักศึกษาชาวไทยวิชาเอกภาษาญี่ปุ่น. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตร มหาบัณฑิต สาขาวิชาญี่ปุ่นศึกษา. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วรรณิษา ไวยฉายี. (2563). ความคิดเห็นของผู้เรียนและผู้สอนต่อหลักสูตรและการเรียนการสอนภาษาญี่ปุ่น: กรณีศึกษาศูนย์ภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย สถาบันเอเชียตะวันออกศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. วารสารญี่ปุ่นศึกษาสถาบันเอเชียตะวันออกศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 37(2), 51-66.
ศิรารัตน์ ปิงเมือง และคณะ. (2564). การพัฒนากระบวนการเรียนการสอนภาษาญี่ปุ่น โดยบูรณาการ แนวการสอนวรรณกรรมสัมพันธ์ร่วมกับแนวคิดคอนสตรัคติวิสต์ เชิงสังคม เพื่อส่งเสริมความสามารถด้านการพูดและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาญี่ปุ่น ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยบูรพา, 32 (2), 151.
สมาคมนักเรียนเก่าญี่ปุ่นในพระบรมราชูปถัมภ์. (2564). ข้อดีของการเรียนภาษาญี่ปุ่น. โรงเรียนสอนภาษาสมาคมนักเรียนเก่าญี่ปุ่นในพระบรมราชูปถัมภ์. เรียกใช้เมื่อ 11 สิงหาคม 2564 จาก https://www.school.ojsat.or.th/japan-learning-japanese/
สรัลนันท์ ภูมิชิษสานันท์. (2559). การสื่อสารข้ามวัฒนธรรมระหว่างผู้เรียนชาวไทยและผู้สอนชาวสเปนในชั้นเรียนภาษาสเปนในประเทศไทย. ใน วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาสเปน. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สาธิมา ทองขุนวงศ์. (2562). การศึกษาทักษะการฟังและการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบสตอรี่ไลน์. วารสารคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตบางเขน, 34 (1), 175.
สุณีย์รัตน์ เนียรเจริญสุข. (2562). การพัฒนาทักษะการฟัง - พูดภาษาญี่ปุ่นโดยใช้เทคโนโลยีสารสนเทศ. วารสารญี่ปุ่นศึกษาสถาบันเอเชียตะวันออกศึกษา มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์, 36 (1), 117.
Afifah, D. (2023). Storyline Approach in English Learing with CircularI Communication Models for Student’s Reading Comprehension Mastery Muhammadiyah University of Jakarta.
Befu, H. (2001). Hegemony of Homogeneity: An Anthropological Analysis of Nihonjinron. Trans Pacific Press.
Byram, M. (1997). Teaching and Assessing Intercultural Communicative Competence. Multilingual Matters.
Mochizuki, T., & Hu, G. (2017). The Storyline approach in language education: A case study of Japanese language learning. The Journal of Asia TEFL, 14 (4), 743-759.
Richards, J. C. (2008). Teaching listening and speaking: From theory to practice. Cambridge University Press.
Samovar, L. A., & McDaniel, E. R,. (2013). Intercultural communication: A reader. Wadsworth Cengage Learning.
The Japan Foundation. (2014). 国際交流基金 日本語教授法シリーズ 11 日本事情・日本文化を教える. 三美印刷株式会社.
