RESEARCH ANALYSIS, TREND IN SANGHA’S ROLE TOWARDS THAI POLITICS IN THE NEXT TWO DECADES TO PRACTICE IN THAI SOCIETY
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The Research Analysis “Trend in Sangha’s Role towards Thai Politics in the Next Two Decades” is the quest for knowledge through "epistemology" using methodological questions based on fundamental philosophy of research. And theories explain the knowledge that is true based on alternative paradigms or phenomena. This research has the scope of study which is based on research methodology of qualitative research. The author has evaluated the research that is consistent with the actual situation in Thai society, so it was taken to analyze the synthesis. Crystallization is the conclusion. It leads to practical application in Thai society by deductive or inductive or mixed methods.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม. (ม.ป.ป.). ประวัติความเป็นมาของพระพุทธศาสนาและองค์การศาสนาต่าง ๆ ในประเทศไทย. ม.ป.ท.
กรมการศาสนา. (2560). แนวทางการดำเนินงานชุมชนคุณธรรมและขับเคลื่อนด้วยพลัง “บวร”. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
กีรวุฒิ กิติยาดิศัย. (2556). สิทธิเสรีภาพของพระภิกษุสงฆ์. ใน รายงานการฝึกอบรมหลักสูตรหลักนิติธรรมเพื่อประชาธิปไตย : สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ.
เกษฎา ผาทอง. (2559). ยุทธศาสตร์การพัฒนาประชาธิปไตยและกระบวนการประชาสังคมไทยภายใต้กระบวนทัศน์หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา. วารสารธรรมทรรศน์, 16 (2), 263-264.
พระครูปลัดไพฑูรย์ เมธิโก (มหาบุญ). (2557). พรหมวิหาร : ธรรมแนวทางการแก้ไขความขัดแย้งของสังคมไทย, วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 1 (2), 56.
พระภูริพัฒน์ หอมแก้ว. พระสงฆ์กับการเมืองไทย. เรียกใช้เมื่อเมื่อ 3 พฤศจิกายน 2564 จากhttps://www.baanjomyut.com/library_2/buddhist_monks_in_thai_politics/
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลกรณราชวิทยาลัย.
วรรณไชย มะยงค์. (2558). การบริหารกิจการคณะสงฆ์โดยหลักทศพิธราชธรรมในจังหวัดชุมพร. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์และศิลปะ, 8(1), 352.
วิสุทธิ์ ใบไม้. (2538). สถานภาพความหลากหลายทางชีวภาพในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.)
สัญญา เคณาภูมิ. (2560). อิทธิพลของอรรถประโยชน์ทางการเมืองที่ส่งผลต่อการตัดสินใจทางการเมืองแบบประชาธิปไตยของประชาชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนกลาง ประเทศไทย. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 5 (2), 22.
สํานักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2554). การพัฒนาวัดสู่ความเป็นมาตรฐาน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
Bertrand, D. J. (1991). Defining and Measuring Political, In Democracy and Human Rights in Developing Countries. London: Lynne Rienner.
Charnow, A. B. & Vallasi, G. A. (1993). “Democracy” in the Illustrated” The Coliumbia Encyclopedia. (5th ed.). Edited by Babara A. Charnow, A. and George Vallasi. Coliumbia: Coliumbia University.
Copelend, L. & Lawrence, L. (Eds.). (1985). The World’s Great Speeches. (2nd ed.) New York: Dover.
Easton, D. (1960). The Political System. New York : Alfred A. Knoff.
Jerrold Schecter. (1967). The new face of Buddha: Buddhism and Political power in Southeast Asia. London:Victor Gollancz LTD.
Lasswell, D. Harold & Kaplan, Abraham. (1970). Power and Society. New Haven : Yale University.
Neumann, S. (1995). Modern Political Parties. University of Chicago Press (December 1955).
Ranny, A. (1972). Essay on the Behavioral Study of Politics. Urbana: University of Illinois Press.
Wolin, S. (1960). Politics and vision : continuity and innovation in western political thought. New Jersey : Princeton.
