การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม เพื่อเสริมสร้างความสามารถ ในการออกแบบการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมเป็นฐาน สำหรับนิสิตคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สำรวจความต้องการพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม 2) พัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม 3) เปรียบเทียบทักษะความสามารถในการออกแบบการเรียนรู้ก่อนและหลังได้รับการฝึกอบรม สำหรับนิสิตคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย และ 4) ศึกษาความพึงพอใจที่มีต่อการพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม เพื่อเสริมสร้างความสามารถในการออกแบบการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมเป็นฐาน สำหรับนิสิตคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยโดยใช้การวิจัยครั้งนี้เป็นงานวิจัยแบบเชิง กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นิสิตระดับปริญญาตรี ชั้นปีที่ 1-4 คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ประจำปีการศึกษา 2568 จำนวน 159 รูป/คนซึ่งได้มาโดยการสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสำรวจความต้องการ หลักสูตรฝึกอบรม แบบวัดทักษะความสามารถในการออกแบบการเรียนการสอน และแบบสอบความพึงพอใจ ได้ค่าดัชนีความสอดคล้องที่คำนวณได้มีค่า IOC อยู่ระหว่าง 0.8 – 1.00 ค่าความเชื่อมั่นอยู่ที่ระดับ 0.95 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า 1. ผลการวิเคราะห์ความต้องการการพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม เพื่อเสริมสร้างความสามารถในการออกแบบการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมเป็นฐาน สำหรับนิสิตคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย พบว่า นิสิตส่วนใหญ่มีความต้องการ คิดเป็นร้อยละ 85 ขึ้นไป 2. ผลการพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม เพื่อเสริมสร้างความสามารถในการออกแบบการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมเป็นฐาน สำหรับนิสิตคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย พบว่าองค์ประกอบหลักสูตร ประกอบด้วย 7 องค์ประกอบ ดังนี้ 1) หลักการ 2) วัตถุประสงค์ 3) เนื้อหาการเรียนรู้ 4) กิจกรรมการเรียนการสอน 5) ระยะเวลา 6) สื่อและแหล่งการเรียนรู้ 7) การวัดและประเมินผล 3. ผลการเปรียบเทียบทักษะความสามารถในการออกแบบการเรียนรู้ก่อนและหลังได้รับการฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการออกแบบการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมเป็นฐาน สำหรับนิสิตคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย พบว่า หลังการอบรมฝึกอบรมหลักสูตรฝึกอบรมสูงกว่าก่อนฝึกอบรมหลักสูตรฝึกอบรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 และ พบว่า ผลการประเมินความสามารถในการออกแบบการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมเป็นฐาน สำหรับนิสิตคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย อยู่ในระดับมากที่สุด 4. ผลการประเมินความพึงพอใจของนิสิตที่มีต่อหลักสูตรฝึกอบรม เพื่อเสริมสร้างความสามารถในการออกแบบการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมเป็นฐาน สำหรับนิสิตคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย พบว่า อยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จิราภรณ์ เกตุแก้ว. (2558). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างจิตอาสาสาธารณะ สำหรับนักศึกษาคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชศรีธรรมราช. ใน หลักสูตรการศึกษาดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยบูรพา.
ชนสิทธิ์ สิทธิ์สูงเนิน. (2553). การพัฒนารูปแบบการจัดกระบวนการเรียนรู้ของอาจารย์ในศูนย์เรียนรู้ โครงการโครงการมหาวิทยาลัยชีวิต. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ชาญณรงค์ วิเศษสัตย์และประสาท เนืองเฉลิม. (2561) แนวทางการจัดการเรียนรู้ ส่งเสริมทักษะการคิดเชิงนวัตกรรมของนักศึกษาวิชาชีพครู. วารสารบริหารหารศึกษาบัวบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 18(4), 129 -141.
ทิศนา แขมมณี. (2557). ศาสตร์การสอน : องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2552). พระพุทธศาสนากับโลกธุรกิจ. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์ธรรมะ.
พัชรพร ศุภกิจ. (2562). การพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้วิทยาศาสตร์แบบสองภาษาสำหรับนักศึกษาวิชาชีพครูสาขาวิชาการประถมศึกษา. ใน ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2551). แนวทางการจัดการเรียนรู้จากแหล่งเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: สํานักงานฯ.
สำราญ ตั้งศรีทอง. (2564). การพัฒนาหลักสูตรเพื่อส่งเสริมแรงบันดาลใจในการเรียนรู้ตามแนวคิดการเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลงสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารชุมชนวิจัย, 15(3), 214-224.
อาทิตย์ญา โพธิ์สวย.(2563). การพัฒนาหลักสูตรเสริมสร้างศาสตร์และศิลป์การจัดการเรียนรู้ยุคดิจิทัลของครูระดับมัธยมศึกษาเพื่อส่งเสริมความสามารถของนักเรียนในการสร้างสรรค์ผลงานโดยใช้เทคโนโลยี. ใน ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.