แนวทางการจัดการการสื่อสารในการเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับพระราชบัญญัติ ว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ ของเทศบาลเมืองทุ่งสง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) แนวทางการจัดการการออกแบบเนื้อหา และ 2) แนวทางการจัดการการใช้สื่อในการเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ของเทศบาลเมืองทุ่งสง เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้เกี่ยวข้อง รวม 27 คน จาก 7 กลุ่ม ได้แก่ 1) ผู้กำหนดนโยบาย 2) ผู้บริหารองค์กร 3) นักสื่อสารองค์กร 4) นักการศึกษา 5) ประชาชน 6) ผู้นำชุมชน และ 7) นักวิชาการสื่อสารทางการเมือง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์เชิงลึกแบบโครงสร้าง เก็บรวบรวมข้อมูลเป็นรายบุคคลและวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เชิงประเด็น
ผลการศึกษา พบว่า 1) แนวทางการจัดการการออกแบบเนื้อหาในการเผยแพร่ความรู้ ดำเนินการอย่างเป็นระบบ โดยเริ่มจากการศึกษาปัญหา ความรู้ พฤติกรรม และความต้องการของประชาชน เพื่อนำมาออกแบบเนื้อหาให้เหมาะสมกับกลุ่มเป้าหมาย โดยเนื้อหาต้องถูกต้อง เข้าใจง่าย น่าเชื่อถือ และเชื่อมโยงกับชีวิตประจำวัน พร้อมเน้นการป้องกันและการคุ้มครองประชาชนให้เป็นพลเมืองดิจิทัลที่มีคุณภาพ และ 2) แนวทางการจัดการการใช้สื่อในการเผยแพร่ความรู้ ควรบูรณาการสื่อผสมผสาน ได้แก่ สื่อบุคคล สื่อกิจกรรม เสียงตามสาย เว็บไซต์ และสื่อสังคมออนไลน์ เพื่อให้เข้าถึงประชาชนได้อย่างทั่วถึง สร้างการมีส่วนร่วม และส่งเสริมความรู้ ความตระหนัก รวมถึงพฤติกรรมการใช้สื่อดิจิทัลอย่างรับผิดชอบในชุมชน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ตรัยรัตน์ ปลื้มปิติชัยกุล และกิติมา สุรสนธิ. (2565). กลยุทธ์ด้านการสื่อสารในการส่งเสริมการเผยแพร่ความรู้ด้านจริยธรรมสื่อมวลชนในยุคดิจิทัล. วารสารนิเทศศาสตร์สวนสุนันทา, 1(1), 39-54.
ปวีร์รวี อินนุพัฒน์. (2564). การสื่อสารเพื่อสร้างความรู้ความเข้าใจต้านภัยดิจิทัลให้แก่ประชาชน. วารสารนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 11(2), 21–36.
พัชรินทร์ รัตนวิภา. (2566). การจัดการการสื่อสารเครือข่ายร่วมปฏิบัติงานของสำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 7(1), 146–166.
พัชราภา ขาวบริสุทธิ์. (2561). การพัฒนาระบบการประชาสัมพันธ์ของเทศบาลเมืองอ่างทอง. วารสารรังสิตบัณฑิตศึกษาในกลุ่มธุรกิจและสังคมศาสตร์, 4(2), 315–325.
รัตนาวดี กล่อมเกลี้ยง และคณะ. (2557). การสื่อสารเพื่อเสริมสร้างความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับประชาคมอาเซียนของนักศึกษามหาวิทยาลัยในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารบัณฑิตวิจัย, 5(1), 1–12.
สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2560). พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์(ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2560.
อับดลรอหมาน หลังปุเต๊ะ และคณะ. (2022). การจัดการการสื่อสารผลการดำเนินงานตามนโยบายและยุทธศาสตร์ขององค์การบริหารส่วนจังหวัดสงขลา.
Research and Development Journal Suan Sunandha Rajabhat University, 14(2), 192–206.
Bandura, A. (1986). Social foundations of thought and action: A social cognitive theory. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
Grunig, J. E., & Hunt, T. (1984). Managing public relations. New York: Holt, Rinehart & Winston.
Hallahan, K., Holtzhausen, D., Van Ruler, B., Verčič, D., & Sriramesh, K. (2007). Defining strategic communication. International Journal of Strategic Communication, 1(1), 3–35.