ไตรสิกขา: กระบวนทัศน์ใหม่ของการออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวคิดเกี่ยวกับไตรสิกขา กระบวนทัศน์ใหม่
ของการออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ โดยศึกษาการประยุกต์ใช้หลักไตรสิกขา ได้แก่ ศีล สมาธิ
และปัญญา ให้เป็นกรอบแนวคิดในการออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ในบริบทการศึกษาร่วมสมัย
อันเนื่องมาจากกระบวนทัศน์การศึกษาที่มุ่งเน้นผลสัมฤทธิ์ทางวิชาการเป็นสำคัญ ส่งผลให้การพัฒนาด้านพฤติกรรม คุณธรรม จิตใจ และการรู้เท่าทันตนเองถูกแยกออกจากกระบวนการเรียนรู้หลัก การศึกษาครั้งนี้ใช้วิธีการวิเคราะห์เชิงเอกสารและสังเคราะห์องค์ความรู้จากหลักพุทธธรรมและแนวคิดด้านการออกแบบการเรียนรู้สมัยใหม่ เพื่ออธิบายศักยภาพของไตรสิกขาในการพัฒนาผู้เรียนอย่างเป็นองค์รวม
บทความนี้ชี้ให้เห็น (1) ไตรสิกขาไม่ควรถูกมองเป็นเพียงเนื้อหาคุณธรรมที่นำมาสอดแทรกในการเรียนการสอน แต่สามารถทำหน้าที่เป็นโครงสร้างพื้นฐานของการออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ได้ (2) ศีล สมาธิ และปัญญา สามารถเกิดขึ้นพร้อมกันภายในกิจกรรมเดียวผ่านการออกแบบกติกา กระบวนการมีส่วนร่วม การฝึกสติ และการคิดใคร่ครวญอย่างเป็นระบบ (3) บทบาทของครูควรเปลี่ยนจากผู้ถ่ายทอดความรู้ไปสู่ผู้ออกแบบประสบการณ์การเรียนรู้ที่เอื้อต่อการพัฒนาพฤติกรรม จิตใจ และปัญญาของผู้เรียน และ (4) ไตรสิกขาสามารถพัฒนาเป็นกระบวนทัศน์ใหม่ของการออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ที่เชื่อมโยงการพัฒนาด้านความรู้ คุณธรรม และคุณภาพจิตใจเข้าด้วยกันอย่างสมดุล บทความนี้จึงเสนอแนวทางการออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ตามหลักไตรสิกขา โดยใช้กระบวนการ “ทำ หยุด เชื่อมโยง” และการสะท้อนคิดเป็นกลไกสำคัญในการส่งเสริมการเรียนรู้เชิงลึก อันจะนำไปสู่การพัฒนาผู้เรียนให้เป็นผู้มีความรู้ ความรับผิดชอบ มีสติ และสามารถสร้างองค์ความรู้ได้ด้วยตนเองอย่างยั่งยืน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ทิศนา แขมมณี. (2564). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 24). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2559). การศึกษาเพื่อความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2559). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. (พิมพ์ครั้งที่ 43). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์. (2555). สอนเขียนแผนบูรณาการบนฐานเด็กเป็นสำคัญ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และพเยาว์ ยินดีสุข. (2565). การจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิจารณ์ พานิช. (2561). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสยามกัมมาจล.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2554). การพัฒนาหลักสูตรระดับอุดมศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: อาร์ แอนด์ ปริ้นท์
วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2562). การจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้.
________. (2563). การเรียนรู้เชิงรุกแบบรวมพลัง. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้.
________. (2563). การเรียนรู้เชิงรุกเพื่อพัฒนาสมรรถนะผู้เรียน กรุงเทพมหานคร: ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้.
วัฒนา ระงับทุกข์. (2564). การออกแบบการเรียนรู้เชิงรุกเพื่อพัฒนาสมรรถนะผู้เรียน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2561). การศึกษากับการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิพุทธธรรม.