ความต้องการจำเป็นในการจัดการระบบนิเวศการเรียนรู้เพื่อพัฒนา ความเป็นผู้ประกอบการนักเรียน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน และสภาพที่พึงประสงค์ ของการจัดการระบบนิเวศการเรียนรู้เพื่อพัฒนาความเป็นผู้ประกอบการนักเรียนในโรงเรียนมัธยมศึกษา 2) วิเคราะห์ความต้องการจำเป็นในการจัดการระบบนิเวศการเรียนรู้เพื่อพัฒนาความเป็นผู้ประกอบการนักเรียนในโรงเรียนมัธยมศึกษาศึกษาสภาพปัจจุบัน โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน (Mixed Methods Research) แบบขั้นตอนเชิงสำรวจ (Exploratory Sequential Design) แบ่งการดำเนินการออกเป็น 2 ขั้นตอน ขั้นตอนที่ 1 สังเคราะห์เอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องเพื่อกำหนดกรอบแนวคิดและสร้างแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า นำไปทดลองใช้กับผู้บริหารและครูที่ไม่ใช่กลุ่มตัวอย่างจำนวน 30 คน เพื่อตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือ ได้ค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ 0.991 และค่าอำนาจจำแนกทั้งฉบับเท่ากับ 0.867 ขั้นตอนที่ 2 เก็บข้อมูลสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็นจากกลุ่มตัวอย่าง 525 คน ใน 5 เขตตรวจราชการในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยกำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างตามตารางของ Krejcie & Morgan
ผลการวิจัย พบว่า การจัดการระบบนิเวศการเรียนรู้เพื่อพัฒนาความเป็นผู้ประกอบการนักเรียน มี 5 องค์ประกอบ ได้แก่ (1) นโยบายการจัดการเรียนรู้ (2) หลักสูตรการเป็นผู้ประกอบการ (3) ทรัพยากรเพื่อการเรียนรู้ (4) วิถีการเรียนรู้ (5) เครือข่ายความร่วมมือ สภาพปัจจุบันของการจัดการระบบนิเวศการเรียนรู้เพื่อพัฒนาความเป็นผู้ประกอบการนักเรียนในโรงเรียนมัธยมศึกษาโดยรวมอยู่ในระดับระดับปานกลาง ( = 3.11) ส่วนสภาพที่พึงประสงค์โดยรวมอยู่ในระดับสูง ( = 4.55) เมื่อจัดลำดับความต้องการจำเป็นพบว่ามีระดับความต้องการจำเป็นมากที่สุด 2 ด้าน คือ ด้านทรัพยากรเพื่อการเรียนรู้ และด้านเครือข่ายความร่วมมือ (PNIModified = 0.47)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จิตรสุดา ลิ้มเกรียงไกร. (2022). ระบบนิเวศที่เอื้อต่อการส่งเสริมความเป็นผู้ประกอบการสังคมในมหาวิทยาลัยไทย. Journal of Social Sciences, 52(1), 1-21.
ธีระ ราชาพล. (2567). ระบบนิเวศการเรียนรู้ของนักเรียนกับภาวะความพร้อมการศึกษาไทย. วารสารนวัตกรรมสังคมและเทคโนโลยีสื่อสารมวลชน, 7(2), 119 – 127.
ปรเมศวร์ ชะรอยนุช. (2565). นวัตกรรมการบริหารวิชาการสู่การพัฒนากรอบความคิดผู้ประกอบการของนักเรียนมัธยมศึกษา. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปรเมศวร์ ชะรอยนุช, นันทรัตน์ เจริญกุล และสุกัญญา แช่มช้อย. (2024). ความต้องการจำเป็นในการพัฒนาการบริหารวิชาการสู่การพัฒนากรอบความคิดผู้ประกอบการของนักเรียนมัธยมศึกษา. Journal of Education and Innovation, 26(1), 204-217.
พิทยา บุณยศิวาพงศ์. (2566). กิจกรรมเสริมสร้างทักษะผู้ประกอบการโดยใช้สถานประกอบการธุรกิจชุมชนตำบลเขาแก้วศรีสมบูรณ์เป็นฐานการเรียนรู้ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. ใน การค้นคว้าอิสระการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาสังคมศึกษา. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สถาบันระหว่างประเทศเพื่อการค้าและการพัฒนา. (2563). นโยบายและกลยุทธ์การพัฒนาเยาวชนตามกรอบนโยบายความเป็นผู้ประกอบการของ UNCTAD (รายงานวิจัย). กรุงเทพมหานคร: บริษัท โกโกพริ้นท์ (ไทยแลนด์) จำกัด.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะผู้เรียน ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2564). สภาพการจัดนิเวศการเรียนรู้้ที่่เหมาะสมกับบริบทประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). รายงานการศึกษารูปแบบการจัดระบบนิเวศการเรียนรู้ที่เอื้อต่อการพัฒนาศักยภาพของคนไทย 4.0. กรุงเทพมหานคร: สำนักงาน เลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2566). รายงานผลการศึกษา แนวทางการจัดการศึกษา เพื่อเสริมสร้างและพัฒนาความเป็นผู้ประกอบการ ในผู้เรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน และอาชีวศึกษา กรณีศึกษาของต่างประเทศและประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
อานนท์ ปานะจำนงค์, วรรณวิศา สืบนุสรณ์ คล้ายจำแลง และพร้อมพิไล บัวสุวรรณ. (2566). แนวทางการพัฒนาระบบนิเวศการเรียนรู้ของโรงเรียนในเครือเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ ตามแนวคิดทักษะของนักเรียนในสังคม 5.0. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์, 38(2), 11-21.
Lin, J. et al. (2022). The ecological approach to construct entrepreneurship education: a systematic literature review. Journal of Entrepreneurship in Emerging Economies, 15(6), 1333–1353.
Lindner, J. (2020). Entrepreneurial learning for TVET institutions A practical guide. UNESCO-UNEVOC International Centre for Technical and Vocational Education and Training.
Liu, H., Konak, S. K. & Konak, A. (2021). Key Elements and Their Roles in Entrepreneurship Education Ecosystem: Comparative Review and Suggestions for Sustainability. Sustainability, 13(19), 1-28.
McCallum, E. & Bantani Education. (2019). Entrepreneurial learning in TVET – Discussion paper. UNESCO-UNEVOC.
Pugh, R., Soetanto, D., Jack, S. L. & Hamilton, E. (2021). Developing local entrepreneurial ecosystems through integrated learning initiatives: the Lancaster case. Small Business Economics, 56, 33–847.
The Education, Audiovisual and Culture Executive Agency. (2012). Entrepreneurship Education at School in Europe National Strategies, Curricula and Learning Outcomes. EACEA.
The Secondary Educational Service Area Office Khon Kaen. (2024). Guidelines for the Implementation of the CAREER INNO-LIFE, B.E. 2567. https://www. kksec.go.th/web/upload/Career-Inno-life.pdf. [in Thai].
Rocha, R.G., Paco, A.d., Alves, H. (2024). Entrepreneurship education for non-business students: A social learning perspective. The International Journal of Management Education, 22(2), 1-22.
Toutain, O., Mueller, S. and Bornard, F. (2020). Decoding Entrepreneurship Education Ecosystems (EEE): A Cross-European Study in Primary, Secondary Schools and Vocational Training. Management international, 23(5), 47–65.
