แรงจูงใจในการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ศาลยุติธรรม กรณีศึกษา: สำนักอำนวยการประจำศาลแพ่งมีนบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับแรงจูงใจในการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ศาลยุติธรรม ประจำศาลแพ่งมีนบุรี และ 2) เปรียบเทียบแรงจูงใจในการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ศาลยุติธรรม ประจำศาลแพ่งมีนบุรี โดยจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือ เจ้าหน้าที่ศาลยุติธรรมประจำศาลแพ่งมีนบุรี ประกอบไปด้วย ข้าราชการ ลูกจ้างประจำ พนักงานราชการและลูกจ้างชั่วคราว จำนวน 91 คน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน t-test และ ANOVA
ผลการวิจัย พบว่า แรงจูงใจในการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ศาลยุติธรรมกรณีศึกษา: สำนักอำนวยการประจำศาลแพ่งมีนบุรี โดยภาพรวม อยู่ในระดับมาก เจ้าหน้าที่ศาลยุติธรรมประจำศาลแพ่งมีนบุรีที่มีอายุสถานภาพ ระดับการศึกษา และตำแหน่ง แตกต่างกัน มีแรงจูงใจในการปฏิบัติงานที่แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ส่วนเจ้าหน้าที่ศาลยุติธรรมประจำศาลแพ่งมีนบุรีที่มีรายได้เฉลี่ยต่อเดือน และระยะเวลาในการปฏิบัติงานแตกต่างกัน มีแรงจูงใจในการปฏิบัติงานไม่แตกต่างกัน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชัยเสฎฐ์ พรหมศรี. (2561). ภาวะผู้นำสำหรับผู้บริหารองค์การ: แนวคิด ทฤษฎีและกรณีศึกษา. กรุงเทพมหานคร: ปัญญาชน.
ประเสริฐ อุไร. (2559). การสร้างแรงจูงใจในการทำงาน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปานทิพย์ อิ่มจิต. (2562). แรงจูงใจในการปฏิบัติงานของบุคลากรสำนักงานอำนวยการประจำศาลอาญารัชดา. ใน การค้นคว้าอิสระรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
วารุณี พงษ์ศรี. (2562). แรงจูงใจในการปฏิบัติงานของข้าราชการสำนักงานศาลยุติธรรม. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
วิวัฒน์ ปิติจะ. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของข้าราชการสังกัดสไนักศาลยุติธรรมประจำภาค 8. ใน การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาการจัดการ. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สุจิตรา บุณยรัตพันธุ์. (2543). ระเบียบวิธีวิจัยสำหรับรัฐประศาสนศาสตร์. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพมหานคร: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สุธีรัชต์ ชาติ. (2563). แรงจูงใจในการปฏิบัติงานของข้าราชการสำนักงานศาลยุติธรรมในพื้นที่กรุงเทพมหานครและปริมณฑล. ใน วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาการเงินและการธนาคาร. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
โสภี ขานดาบ. (2559). ปัจจัยแรงจูงใจที่มีความสัมพันธ์กับสมรรถนะหลักในการปฏิบัติงานของบุคลากรศาลยุติธรรมภาค 4. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
Armstrong, M. (2020). Armstrong’s handbook of human resource management practice (15th ed.). London, England: Kogan Page.
Best, J. W. (1981). Research in education. (4th ed.). New Jersey: Prentice-Hall.
Herzberg, F. (1966). Work and the nature of man. Cleveland, OH: World Publishing.
Herzberg, F., Mausner, B., & Snyderman, B. B. (1959). The motivation to work (2nd ed.). New York, NY: John Wiley & Sons.
Maslow, A. H. (1943). A theory of human motivation. Psychological Review, 50(4), 370–396.
Maslow, A. H. (1954). Motivation and personality. New York: Harper & Row.
McClelland, D. C. (1961). The achieving society. Princeton, NJ: Van Nostrand.
Vroom, V. H. (1964). Work and motivation. New York: John Wiley & Sons.
