การพัฒนาศูนย์เรียนรู้เพื่อการส่งเสริมองค์กรสุขภาวะ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษานี้ มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาความต้องการศูนย์เรียนรู้เพื่อการส่งเสริมองค์กรสุขภาวะ 2) เพื่อพัฒนาศูนย์เรียนรู้นำร่องเพื่อการส่งเสริมองค์กรสุขภาวะ และ 3) เพื่อศึกษาผลการดำเนินงานของศูนย์เรียนรู้นำร่องเพื่อการส่งเสริมองค์กรสุขภาวะ เป็นการวิจัยและพัฒนา โดยระยะที่ 1 เป็นการศึกษาความต้องการและแนวทางการพัฒนาศูนย์เรียนรู้ ระยะที่ 2 เป็นการพัฒนาศูนย์เรียนรู้นำร่อง และระยะที่ 3 เป็นการนำไปปฏิบัติและการประเมินผล มีการเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก และการสนทนากลุ่มตัวแทนองค์กรและผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 32 คน และเก็บข้อมูลเชิงปริมาณ ด้วยแบบสอบถาม จำนวน 152 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ประมวลผลเพื่อหาค่าเฉลี่ย (M) และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (SD)
ผลการวิจัยพบว่า
1) ความต้องการศูนย์เรียนรู้ในลักษณะของศูนย์วิชาการที่ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางในการส่งเสริมและสนับสนุนการดำเนินงานด้านสุขภาวะองค์กรแบบครบวงจร มีความทันสมัย ทันเหตุการณ์ มีการนำเทคโนโลยี มาใช้ในการบริหารจัดการ
2) ศูนย์เรียนรู้แบบไฮบริด ซึ่งมีสำนักงานทางกายภาพ และศูนย์เรียนรู้แบบออนไลน์ เป็นรูปแบบที่เหมาะสมและสอดคล้องกับความต้องการ โดยศูนย์เรียนรู้มีบทบาทหน้าที่หลัก 3 ด้าน ได้แก่ (1) การเป็นแหล่งข้อมูลทางวิชาการด้านองค์กรสุขภาวะ (2) การให้คำปรึกษาและการเป็นพี่เลี้ยงในการทำงาน และ (3) การเป็นพื้นที่ในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้
3) ผลการดำเนินงานของศูนย์เรียนรู้นำร่องเพื่อการส่งเสริมองค์กรสุขภาวะ มีคะแนนความพึงพอใจอยู่ในระดับมากที่สุด (M = 4.29, SD = 0.51) และมีการนำเอาความรู้ที่ได้ไปใช้ในการส่งเสริมเสริมสุขภาวะในองค์กร นอกจากนี้ ยังการเกิดเครือข่ายการเรียนรู้ด้านองค์กรสุขภาวะ ที่จะเป็นประโยชน์ต่อการดำเนินงานให้เข้มแข็งต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย. (ม.ป.ป.). Sustainability management process: หลักการและแนวคิดการพัฒนาองค์กรสู่ความยั่งยืน. ศูนย์พัฒนาธุรกิจเพื่อความยั่งยืน. เรียกใช้เมื่อ 30 เมษายน 2569 จาก https://setsustainability.com/page/ sustainability-management-process
เริงฤดี ปธานวนิช (บรรณาธิการ). (2568). รายงานการสำรวจสุขภาพประชาชนไทยโดยการตรวจร่างกาย ครั้งที่ 7 พ.ศ. 2567-2568. กรุงเทพมหานคร: คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566 - 2570). กรุงเทพมหานคร: สำนักนายกรัฐมนตรี.
Burton, J. (2010) WHO Healthy Workplace Framework and Model: Background and Supporting Literature and Practice. WHO, Geneva.
Davenport, T. H. & Prusak, L. (2000). Working knowledge: How organizations manage what they know. Harvard Business School Press.
Networked Learning Editorial Collective. (2020). Networked learning: Inviting redefinition. Post digital Science and Education. Retrieved May 1, 2026, from https://doi.org/10.1007/s42438-020-00167-8
Nonaka, I. & Takeuchi, H. (1995) The Knowledge-Creating Company: How Japanese Companies Create the Dynamics of Innovation. Oxford University Press, New York.
Nonaka, I., Toyama, R. & Konno, N. (2000). SECI, Ba and leadership: A unified model of dynamic knowledge creation. Long Range Planning, 33(1), 5-34.
Reypens, C., Lievens, A. & Blazevic, V. (2021). Hybrid orchestration in multi-stakeholder innovation networks: Practices of mobilizing multiple, diverse stakeholders across organizational boundaries. Organization Studies, 42(1), 61–83. Retrieved May 1, 2026, from https://doi.org/10.1177/0170840619 868268
UNESCO (2021) Reimagining Our Futures Together: A New Social Contract for Education. Retrieved May 1, 2026, from https://unesdoc.unesco.org
Yudhawan, S. A. & Herachwati, N. (2025). A systematic literature review: The effect of tacit knowledge sharing on employee innovation. Journal La Sociale, 6(5), 1580–1589. Retrieved May 1, 2026, from https://doi.org/10.37899/ journal-la-sociale.v6i5.2268
