การสื่อสารเพื่อการสร้างเครือข่ายความร่วมมือเพื่อการบริหารงาน ของเทศบาลเมืองทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ คือ 1) ศึกษากระบวนการสื่อสาร 2) ศึกษาวิธีการสื่อสาร 3) เปรียบเทียบการสื่อสารตามลักษณะประชากร และ 4) ศึกษาความพึงพอใจของประชาชนต่อการสื่อสารในการสร้างเครือข่ายความร่วมมือเพื่อการบริหารงานของเทศบาลเมืองทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ เก็บข้อมูลกับประชาชนในเขตเทศบาล จำนวน 394 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ t-test, One-way ANOVA และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน
ผลการวิจัยพบว่า
1) การสื่อสารในการสร้างเครือข่ายความร่วมมือโดยรวมอยู่ในระดับมาก ทั้งในด้านกระบวนการและวิธีการสื่อสาร
2) การสื่อสารแบบสองทางมีค่าเฉลี่ยสูงกว่าการสื่อสารทางเดียว
3) ประชาชนที่มีเพศ อายุ และสถานภาพสมรสแตกต่างกัน มีระดับการสื่อสารแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และปัจจัยด้านระยะเวลาอาศัย เพศ และระดับการศึกษา สามารถร่วมกันทำนายการสื่อสารได้ร้อยละ 13.3
4) ประชาชนมีความพึงพอใจต่อการสื่อสารในระดับมาก
ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่า การสื่อสารที่มีประสิทธิภาพและเปิดโอกาสให้ประชาชนมีส่วนร่วม เป็นปัจจัยสำคัญในการสร้างเครือข่ายความร่วมมือและเพิ่มประสิทธิภาพในการบริหารงานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2560). การบริหารภาครัฐแนวใหม่. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ.
สำนักทะเบียนราษฎร์ เทศบาลเมืองทุ่งสง. (2565). ข้อมูลจำนวนประชากรในเขตเทศบาลเมืองทุ่งสง. นครศรีธรรมราช: เทศบาลเมืองทุ่งสง.
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2556). การสื่อสารกับการพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Agranoff, R., & McGuire, M. (2003). Collaborative public management: New strategies for local governments. Georgetown University Press.
Clampitt, P. G. (2016). Communicating for managerial effectiveness. (6th ed.). Sage Publications.
DeFleur, M. L., Kearney, P., & Plax, T. G. (1992). Fundamentals of human communication. Mayfield Publishing Company.
DeVito, J. A. (2000). Human communication: The basic course. (8th ed.). Longman.
Goldhaber, G. M., & Rogers, D. P. (1979). Audiences and communication. Kendall/Hunt Publishing Company.
OECD. (2020). Innovative citizen participation and new democratic institutions: Catching the deliberative wave. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/ 339306da-en
Osborne, D., & Gaebler, T. (1992). Reinventing government: How the entrepreneurial spirit is transforming the public sector. Addison-Wesley.
Servaes, J. (2008). Communication for development and social change. Sage Publications.
Tubbs, S. L., & Moss, S. (2004). Human communication: Principles and contexts. (9th ed.). McGraw-Hill.
Wood, J. T. (2000). Communication mosaics: An introduction to the field of communication. (2nd ed.). Wadsworth.
Yamane, T. (1973). Statistics: an introductory analysis. New York: Harper & Row.
